Kategorie
Psy

AIREDALE TERIER

AIREDALE TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 7a (28. V. 1963 r.)

Spośród terierów jest to największa i niezbyt stara rasa, która została wytworzona około połowy zeszłego stulecia. Początkowo rasa ta miała nazwę waterside terier, potem zmieniono ją na bingley terier, w końcu na obecną, pochodzącą od nazwy doliny rzeki Aire. Podobnie jak zmieniała się nazwa, tak i sama rasa ulegała zmianom. Pochodzenie jej nie jest zresztą jasne. Oprócz jakiegoś psa typu teriera, niewątpliwie duży wpływ na jej powstanie miał otterhound (typ psa gończego używanego w Anglii do polowania na wydry). Lecz prawdopodobnie i inne rasy, jak collie, setery, oraz bullterier (podobno stawał wraz z nim do psich walk) dałyby się odszukać wśród jego przodków. Niewątpliwie jednak, poza budową charakterystyczną dla teriera, która z czasem przybrała obecny typ, u psów tej rasy utrwalona została cecha otterhounda.

Airedale teriera cechuje wrodzone zamiłowanie do wody, umiejętność pływania, a nawet nurkowania, połączone z wrodzoną pasją do aportowania. W ten sposób Anglicy wytworzyli uniwersalną rasę, która łączy w sobie zalety psów różnego typu. Jest to niejako odstępstwo w hodowli angielskiej od zasady specjalizacji ras.

Airedale terier jest doskonałym stróżem, dobrym obrońcą, bardzo przydatnym towarzyszem na polowaniu, aportującym postrzałki z wody i w polu, często nawet wystawiającym ptactwo w polu, zawsze niezawodnie pracującym w roli szperacza i posokowca. Jest też cięty na lisa, kota, szczury i inne szkodniki. Zdał również egzamin jako pies śledczy, zasłynął w roli psa sanitarnego przy odszukiwaniu rannych na polach bitew, a także jako łącznościowiec na pierwszej linii frontu. Dzięki swojemu stosunkowo spokojnemu usposobieniu nadaje się także na przewodnika ociemniałych, a nawet w pewnej mierze może służyć za psa pasterskiego.

Tak więc nie ma takiego rodzaju służby, do jakiego nie nadawałby się airedale terier. Może być wykorzystany do służby pogranicznej oraz jako pies służbowy straży leśnej i łowieckiej w rewirach o przewadze lasów i wód. Oczywiście przy swym wzroście nie może być norowcem. Zasługuje przeto na większe rozpowszechnienie jako pies użytkowy, tym bardziej że jest bardzo żywotny oraz odporny na niekorzystne zmiany warunków.

Przy wyborze materiału hodowlanego, a także przy nabywaniu szczeniąt, należałoby zwracać większą uwagę na cechy psychiczne tej rasy, gdyż często w pogoni za medalami wystawowymi hodowcy przykładali w selekcji większą wagę do pokroju rasy, zapominając nieraz o jej przydatności użytkowej i związanych z tym cechach psychicznych.

Warto jednak przypomnieć, że airedale podobnie jak inne teriery, puszczony samopas, nie zatrudniony i pozbawiony należytego dozoru łatwo staje się włóczęgą i kłusownikiem. Jeśli właścicielowi zależy na utrzymaniu go w kondycji wystawowej, trzeba dość dużo czasu poświęcić umiejętnemu trymowaniu.

Wrażenie ogólne. Pies o bystrym wyrazie, szybki w ruchach, stale w szczytowym napięciu, reagujący na każdy bodziec, na co zresztą wskazuje wyraz oczu oraz sposób noszenia uszu i ogona. Poszczególne partie ciała we właściwej proporcji, tworzą symetryczną całość. W ruchu pies wyrzuca kończyny prosto przed siebie. Nogi przednie ustawione pionowo i równolegle do siebie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *