Kategorie
Psy

BASSENJI

BASSENJI

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 43a (26. III. 1964 r. w oparciu o znowelizowany wzorzec angielskiego klubu bassenji 1939 r.)

Psy te pierwotnie sprowadzano z Afryki do Anglii i tam tylko rozpowszechniano. W ostatnich latach zyskują coraz więcej zwolenników na kontynencie i w USA, jako przyjemne psy pokojowe odznaczające się czystością i nie hałaśliwe. Praktycznie nie szczekają, a wydają jedynie cichy jazgot przy nadejściu obcych. Bassenji spotykany jest w 2 typach; pierwszy, tzw. typ nizinny (równinny) albo ,,z brusu”, o wzroście ok. 40 cm, zwykle jasnopłowy z dużym białym plastronem na piersi, który rozciąga się aż do szerokiego kołnierza, oraz z dość daleko zachodzącymi białymi pończochami; drugi typ. tzw. leśny, mniejszy, ciemniejszy, prawie kasztanowy, silnie pigmentowany i z białymi znaczeniami mniej rozległymi. U szczeniąt skóra jest bardzo luźna i tworzy liczne fałdy na grzbiecie. Ta cecha pozostaje często nawet u okazów dorosłych. Na czole i pokrywie czaszki fałdy te pozostają i uwidaczniają się, gdy pies zwraca na coś uwagę; w tym przypadku uszy zbliżają się do siebie i skóra na czole marszczy się; w spokoju uszy się rozchodzą, skóra się wygładza i zmarszczki znikają.

Wrażenie ogólne. Pies sprężysty, o żywym usposobieniu, dobrze zrównoważony. Bassenji nie szczeka.

Głowa. Średniej długości, niezbyt gruba i wyraźnie wyrzeźbiona, zwężająca się na wysokości oczu, wysoko noszona. Pokrywa czaszki płaska. Kufa zwężająca się od oczu do nosa, krótsza niż część mózgowiowa. Zęby ściśle na siebie zachodzące. Gdy uszy są nastawione, tworzą się zmarszczki na tyle głowy, nadając psu wyraz zdziwiony, nieco figlarny, co jest cechą charakterystyczną tej rasy. Zmarszczki te nie powinny być zbyt rozwinięte, by nie nadać psu wyglądu psa św. Huberta (bloodhounda), co zmieniałoby charakter głowy. Nos czarny najbardziej pożądany, lecz nos różowo przeświecający nie obniża oceny psa poza tym doskonałego. Uszy ostro zakończone, noszone prosto, delikatne, otwory uszne zawsze skierowane do przodu. Oczy ciemnoorzechowe, lecz spotyka się często oczy żółte, a nawet jasnoniebieskie; kształtu migdałowego, małe, głęboko osadzone, o przenikliwym spojrzeniu.

Szyja. Dość długa, dobrze osadzona w łopatkach związanych z tułowiem i ukośnych, dół szyi dość wypełniony, a kark wyraźny i muskularny.

Tułów. Krótki, prosty z żebrami daleko zachodzącymi, co zapewnia dość miejsca dla serca. Klatka piersiowa dość głęboka i średniej szerokości. Tył opadający, lędźwie krótkie. Brzuch dość podciągnięty.

Kończyny przednie. Proste, kościec suchy z wyraźnymi stawami; staw nadgarstkowy raczej prosty, jednakże nie tak jak u foksteriera. Łapy małe, wąskie, o palcach dobrze wy sklepionych.

Kończyny tylne. Silne i muskularne, uda długie, stawy skokowe niskie, nie wychylone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.

Ogon. Wysoko osadzony i zakręcony, tworzy jeden lub dwa pierścienie silnie oparte o jeden z boków.

Szata. Włos krótki i jedwabisty, skóra bardzo luźna.

Maść. Kasztanowa z białymi oznakami i białym końcem ogona; spotyka się również okazy biało-czarne i biało-czarne z podpalaniem. Maść kasztanowa, czasami bardzo ciemna dzięki bardzo silnej pigmentacji; wówczas białe znaczenie jest bardzo małe.

Wymiary ciała. Wysokość w kłębie: psy 42—45 cm, suki 40 cm. Masa ciała: psy 10,8 kg, suki 9,9 kg.

Chody. Kończyny poruszają się ruchem wahadłowym, bardzo swoiście, jak w wyciągniętym kłusie konia pełnej krwi. Ten chód lekki i niezmordowany jest jedną z cech tej rasy.

Wady dyskwalifikujące. Kremowe umaszczenie.

Poza tym mniej lub więcej popularnymi terierami wzmiankowane są: manchester terier (rej. FCI 71) nawet w Anglii rzadko spotykany, a wyglądem zbliżony do black and tan teriera; norwich terier (rej. FCI 42), zbliżony do cairn teriera; norfolk terier (rej. FCI 272), mały terier o wiszących uszach, szorstkowłosy, rudy lub czarny podpalany; staffordshire bullterier (rej. FCI 76), kuzyn bullteriera o mniej szlachetnych liniach; oraz statiordshire terier (rej. FCI 286) zapisany ostatnio jako rasa amerykańska.

Pochodnymi terierów angielskich są terier australijski (rej. FCI 8) oraz silky terier — jedwabistowłosy (rej. FCI 236).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *