Kategorie
Psy

BEDLINGTON TERIER

BEDLINGTON TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 9b (23. IX. 1963 r.)

Pochodzenie tej rasy jest niejasne; jedni uważają ją za typ pierwotny, inni wywodzą ją od border teriera, otterhounda i dandie dinmont teriera. Obecna nazwa używana jest od 1825 roku; przedtem były inne — rothbury terier albo northern counties foxterrier. Rasa ta w ciągu ponad stuletniej hodowli przeszła pewną ewolucję. Dziś pies tej rasy jest raczej płasko zbudowany, ma stosunkowo delikatny kościec, żywe usposobienie i dużą odwagę. Zdaniem Anglików, jest on raczej niezgodny we współżyciu z innymi psami, skłonny do bójek i agresywny. Okazy wystawowe, które obserwowałem, raczej tej cechy nie zdradzały. Bedlington terier jest bardzo pojętny, łatwy do prowadzenia i dobry w roli aportera. Nadaje się też na stróża zwłaszcza tam, gdzie trzyma się tylko jednego psa; jest bowiem zazdrosny o względy swego pana. Hodowla ich nie przedstawia trudności, gdyż odznaczają się mocną konstytucją. Mają one bardzo charakterystyczną sylwetkę, przypominającą — zwłaszcza przy odpowiednim pielęgnowaniu — owieczkę, co stoi w dziwnej sprzeczności z ich temperamentem.

Wrażenie ogólne. Pies o wdzięcznym wyglądzie, gibki, dobrze umięśniony, bez śladu wiotkości lub toporności. Głowa w części mózgowej kształtu gruszkowego lub klinowatego. Część twarzowa o miłym wyrazie łagodności, spokoju i ufności. W podnieceniu oczy skrzą się, a cała sylwetka tryska temperamentem i odwagą.

Głowa. Wąska, lecz głęboka i wysklepiona, okryta jedwabistą, prawie białą czupryną. Szczęka i żuchwa długie i spiczasto zbieżne. Linia od potylicy do nosa w profilu prosta,, z lekko zaznaczoną krawędzią czołową, dobrze wypełniona pod oczami. Wargi ściśle przylegające, bez fałd. Nozdrza duże, dobrze wykrojone. U odmian niebieskiej oraz niebieskiej z podpalaniem nos czarny, u czekoladowej i piaskowej — brązowy. Oczy małe, lśniące, osadzone głęboko, pożądane o trójkątnym wykroju powieki; u odmiany jednolicie niebieskiej ciemne, u niebieskiej podpalanej jaśniejsze z bursztynowym odblaskiem, u czekoladowej i piaskowej jasnoorzechowe. Uszy nisko osadzone, obwisłe, średniej wielkości, obrysem przypominające kształt orzecha laskowego, płasko zwisające przy policzkach, pokryte krótkim delikatnym włosem; na końcach frędzle z białego jedwabistego włosa. Zęby duże i mocne; równe, o zgryzie kleszczowym lub nożycowym.

Szyja. Długa, bez śladu fałd i podgardla, zwężająca się. Kark o głębokim wcięciu u nasady, wyraźnie odcinający się od łopatek. Głowa noszona raczej wysoko.

Tułów. Muskularny, ale wyraźnie gibki, płasko ożebrowany, głęboki w mostku. Klatka piersiowa głęboka i miernie szeroka. Grzbiet karpiowaty. Tył muskularny, umiarkowanie długi.

Kończyny przednie. Proste, na wysokości klatki piersiowej szerzej rozstawione niż w łapach. Sródręcze długie, nieco ukośne, lecz nie słabe. Łopatki płaskie, ukośne.

Kończyny tylne. Dzięki karpiowatemu grzbietowi i wysklepionym lędźwiom robią wrażenie dłuższych niż przednie. Uda dobrze umięśnione, delikatne i zgrabnie ukształtowane. Stawy skokowe mocne i nisko położone. Łapy długie, zajęcze, z mocnymi i dobrze zwartymi palcami.

Ogon. Nisko osadzony, umiarkowanej długości, u nasady gruby, zwężający się ku końcowi i zgrabnie wygięty, lecz nie powyżej grzbietu.

Szata. Gęsta jak kądziel lniana, dobrze odstająca od skóry, nie sztywna, lecz ze skłonnością do skręcania się, zwłaszcza na głowie i pysku.

Maść. Niebieska, niebieska podpalana, czekoladowa lub piaskowa. Ciemna pigmentacja pożądana.

Wymiary ciała. Wysokość w kłębie około 40 cm, z niewielką tolerancją wzwyż u psów i w dół u suk. Masa od 8 do 10,4 kg.

Chody. Bedlington zdolny jest do bardzo szybkiego biegu (galopu), co zdradza już sam jego wygląd — galopuje „całym sobą”. W wolnym kroku ma bardzo charakterystyczny chód, raczej przesadny, lekki i taneczny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *