Kategorie
Ptaki

Bielik (birkut)

Bielik (birkut)

Dymorfizm płciowy jest u ptaków drapieżnych mniej wyraźny niż u innych grup ptaków. U niektórych gatunków samiec jest nieco bardziej kolorowy od samicy, ale najczęściej są bardzo do siebie podobne. Występuje natomiast różnica w wielkości: samica jest przeważnie dużo większa, nieraz o jedną trzecią. Małe europejskie ptaki drapieżne nie są większe od tur-kawki, rozpiętość skrzydeł u średnich wynosi od 120 do 150 cm, a ich masa ciała wynosi od 800 do 1000 g.

Bielik, należący do grupy orłów, jest największym europejskim ptakiem drapieżnym. Gnieździ się na północnych brzegach Europy, od Niemiec aż na wschód, w całym regionie palearktycznym. Jest to ptak równinny, gnieżdżący się w pobliżu wody i tylko rzadko zapuszcza się w czasie swoich zimowych migracji do miejsc o większej wyniosłości. Bielik jest związany ze środowiskiem wodnym, w którym pozyskuje pożywienie. Lata szybując lub ślizgając się na równym poziomie z wodą i uderza na duże ryby, nawet o masie 6—8 kg. Ryby są jego zasadniczym pokarmem, ale atakuje również ptaki i ssaki o masie ciała dorównującej jego własnej, jak czaple, kaczki, lisy czy warchlaki. Nie gardzi także padliną. Bielik konsumuje dziennie średnio 700 g pożywienia. Masa ciała dorosłego ptaka wynosi 4—6 kg, zatem zjada dość znaczną ilość pokarmu. Ponieważ nie gardzi padliną, zimą żywi się odpadkami lub resztkami ryb morskich. Dzięki temu łatwiej przeżywa, bowiem występuje już coraz rzadziej.

Lot bielika sprawia wrażenie ciężkiego i powolnego. Wrażenie to spotęgowane jest wielką rozpiętością jego skrzydeł dochodzącą do 2,5 m. W locie aktywnym bielik może osiągać prędkość 60 km/h, czyli taką jak wrona. Często także szybuje utrzymując skrzydła sztywno w jednej płaszczyźnie (4).

Dorosły bielik jest brązowy, jego nieskazitelnie biały ogon jest zakończony trójkątnie (1). Ta cecha, dobrze widoczna w locie (2), pozwala rozpoznać gatunek i wiek ptaka. Ogon i reszta ciała młodych bielików są brązowoczarne (3). Ogon staje się coraz jaśniejszy z biegiem lat, aż do osiągnięcia całkowitej bieli w czwartym lub piątym roku życia, czyli w wieku, w którym bielik staje się zdolny do rozmnażania.

Gatunek chroniony.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *