Kategorie
Psy

BLOODHOUND (PIES SW. HUBERTA)

BLOODHOUND (PIES SW. HUBERTA)

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 84a (12. VIII. 1960 r.)

Bloodhound jest najtypowszym przedstawicielem opisywanej tu grupy. Jest to rasa stara, pochodząca przypuszczalnie od średniowiecznych „psów św. Huberta”. W połączeniu z psami podobnego typu, jakie hodowali Brytowie i Anglowie, wytworzył się typ współczesnego bloodhounda. W literaturze angielskiej psy tej rasy zostały spopularyzowane przez Waltera Scotta. Poza tym w Anglii i koloniach używane były od wieków do tropienia zbiegłych niewolników i przestępców. Niektóre rody angielskie chełpią się posiadaniem psiarni tej rasy od przeszło dwu wieków. Za ojczyznę ich uznano jednak Belgię.

Bloodhoundy odznaczają się spokojnym temperamentem, inteligencją, a przede wszystkim niezrównanym Węchem, dzięki czemu nadają się tak jak żadna inna rasa do służby śledczej, w mniejszym natomiast stopniu do służby obrończej. W Anglii ostatnio szkoli się je jako tzw. „psy lawinowe”. Rasa ta jest zresztą obecnie dość rzadka. Hodowla jest dość trudna, bowiem są one dość wrażliwe na choroby (zapewne wskutek chowu krewniaczego zmniejszyła się odporność), zwłaszcza na nosówkę. Szczenięta wymagają bardzo intensywwnego i racjonalnego żywienia oraz wprost pedantycznej czystości.

Wypada jeszcze nadmienić, że policja australijska z powodzeniem używa do służby mieszańców uzyskanych ze skrzyżowania bloodhounda z owczarkiem niemieckim. Nie są one co prawda piękne, lecz w pracy są podobno idealne.

Wrażenie ogólne. Pies ciężki i masywny. Tropowiec par excellence.

Głowa. Najbardziej charakterystyczny element u tej rasy: dobrze ukształtowana, długa, wysoka i wąska. Wyraża majestatyczne „dostojeństwo”. Część mózgowiowa bardzo wysoka z bardzo wyrazistym grzebieniem potylicznym. Luki nadoczne mało wydatne. Skóra na czole i policzkach głęboko pomarszczona, bardziej niż u jakiejkolwiek innej rasy. Oczy ciemnoorzechowe, dość głęboko osadzone, wydają się stosunkowo małe. Powieki dolne obwisłe, ukazujące ciemnoczerwoną śluzówkę. Nos zawsze czarny. Fafle bardzo długie i obwisłe — dolny ich skraj o 6 cm poniżej kącika warg. Kufa bardzo długa i szeroka pod nozdrzami, wklęsła i szczupła na policzkach, a przede wszystkim pod oczami. Uszy tak długie, aby wyciągnięte do przodu sięgały poza nos. Nisko osadzone, zwisają wdzięcznymi fałdami ku kufie. Skóra bardzo delikatna, pokryta sierścią bardzo krótką, miękką i jedwabistą.

Szyja. Długa, umożliwiająca tropiącemu psu trzymanie nosa przy ziemi bez zwalniania biegu, dobrze umięśniona, z silnie rozwiniętymi fałdami skórnymi.

Tułów. Łopatki ukośne i bardzo muskularne. Klatka piersiowa szeroka i głęboka. Grzbiet szeroki i głęboki, bardzo silny w stosunku do wielkości psa; lędźwie silne, dosyć grube. Brzuch lekko podciągnięty.

Kończyny. Proste o mocnym kośćcu; stawy silnie rozwinięte. Łapy okrągłe, tzw. kocie.

Ogon. Noszony w eleganckim łuku, na wysokości nieco ponad linią grzbietu, lecz nie ponad grzbietem ani zakręcony. Spód ozdobiony szczotką z włosów długości około 5 cm, skręcającymi się stopniowo ku końcowi ogona.

Szata. Krótka i dość twarda na tułowiu, miękka i jedwabista na uszach i głowie.

Maść. Czarna podpalana lub jednolicie podpalana, przy czym pierwsza bardziej ceniona. Umaszczenie czarne na grzbiecie tworzy czaprak i rozciąga się na boki, górę karku i nasadę głowy. Nieznaczna ilość bieli na piersi lub łapach nie jest wadą dyskwalifikującą.

Wymiary ciała. Wysokość w kłębie: pies 67 cm, suka 60 cm. Masa 40—48 kg.

Wady. Białe umaszczenie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *