Kategorie
Psy

BOKSER

BOKSER

Wzorzec wpisany do rejestru FC! pod liczbą 144 (28. X. 1967 r.).  Wzorzec opracowany pierwotnie w 1905 r. ostatecznie zredagowany w 1920 r nie uległ istotnym zmianom — poza tym, że od 1925 r. nie uznaje się bokserów czarnych, białych i łaciatych. W tym też roku zaliczono je do ras tzw. policyjnych.

Wrażenie ogólne. Bokser jest psem średniej wielkości, zwartej budowy, o kwadratowej sylwetce i silnym kośćcu. Umięśnienie suche, silnie rozwinięte i plastycznie uzewnętrznione. Ruchy żywe i wyrażające siłę i szlachetność. Bokser nie może być ani ociężały, ani niezdarny, ani wątły lub charci. Gładkowłosy.

Głowa. Nadaje bokserowi właściwy wyraz i powinna być w odpowiedniej proporcji do tułowia — ani za lekka, ani za ciężka. Część mózgowiowa głowy lekko wysklepiona, nie kulista krótka, ani płaska, czy za szeroka (niepożądana zbyt wysoka potylica). Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona. Z jakiejkolwiek strony by się nie oglądało głowę, zawsze kufa powinna być we właściwej proporcji do części mózgowiowej, tzn. nigdy nie powinna wydawać się za mała. Głowa sucha, bez fałd twarzowych, podgardlanych. Fałdy powstają tylko na czole przy stawianiu uszu; od nasady nosa w dół zaznaczone są dwustronnie wyraźnie. Kufa powinna być możliwie szeroka i potężna, ale bez wystających policzków. Na kształt jej wpływają: kształt obu szczęk, ustawienie uzębienia, kształt i struktura fafli.

Obie szczęki nie kończą się z przodu w jednej pionowej płaszczyźnie, lecz żuchwa wystaje przed górną szczęką i jest nieco wygięta ku górze. Bokser ma normalnie przodozgryz. Górna szczęka jest szeroka u nasady, przy części mózgowiowej i tylko nieznacznie zwęża się ku przodowi. Patrząc z przodu, obie szczęki są bardzo szerokie, a kły szeroko rozstawione. Siekacze (6) ustawione w rzędach; w górnej szczęce w łagodnym łuku wygiętym ku przodowi, w żuchwie w prostej linii. Uzębienie silne i zdrowe, możliwie regularnie ustawione. Fafle wykańczają kształt głowy. Warga górna gruba i mięsista, opiera się na dolnych kłach i wypełnia z przodu wolną przestrzeń, utworzoną wskutek wysunięcia żuchwy. Wymagane jest, aby utworzona w ten sposób przednia płaszczyzna kufy była możliwie duża, prawie kwadratowa i ustawiona pod tępym kątem do grzbietu nosa. Dolna krawędź wargi górnej oparta o krawędź wargi dolnej. Niedopuszczalne znaczne wysunięcie wygiętej ku górze części żuchwy wraz z jej wargą (tzw. brodą) przed wargą górną, ani tym bardziej skrycie jej pod nią. Niedopuszczalne „pokazywanie” zębów i języka przy zamkniętym pysku.

Policzki silnie rozwinięte (odpowiednio do mocnego uzębienia), nie wystające jednak poza obrys głowy, lecz przechodzące łagodnym łukiem w kufę. Nos czarny, szeroki, lekko zadarty (jego koniec — trufla — leży nieco wyżej od nasady). Nozdrza rozwarte, między nimi — w linii strzałkowej pośrodkowej — przebiega żłobek (bruzda). Niedopuszczalne „wepchnięcie” grzbietu nosa w czoło (jak u buldoga) lub obniżenie go ku przodowi. Stosunek długości grzbietu nosa do długości pokrywy czaszki jak 1 : 2. Koniec nosa położony nieco wyżej niż nasada. Czoło z lekko zaznaczoną bruzdą czołową, niezbyt głęboką, zwłaszcza między oczami. Uszy wysoko osadzone, spiczaste, przycięte, miernej długości, muszle niezbyt szerokie i pionowo noszone. Oczy ciemne, brązowe, ani zbyt małe, ani wyłupiaste, ani za głęboko osadzone. Zdradzają energię i inteligencję. Niepożądane spojrzenie ponure, groźne albo przenikliwe. Ciemne obramowanie oczu.

Szyja. Okrągła, nie za krótka lub gruba, dość długa, muskularna i silna, ale sucha i bez fałdów podgardlanych (łałok), przechodząca eleganckim lukiem od wyraźnie zaznaczonej linii nasady karku ku grzbietowi.

Tułów. Sylwetka kwadratowa (linie obrysowe — jedna na poziomie grzbietu oraz dwie pionowe, przechodzące przez łopatkę i guz kulszowy — dają z poziomą linią podłoża kwadrat). Tułów spoczywa na masywnych, prostych kończynach o mocnym kośćcu. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci; jej głębokość równa mniej więcej połowie całej wysokości psa. Żebra dobrze wy-sklepione, lecz nie beczkowato zaokrąglone, zachodzące daleko do tyłu. Lędźwie krótkie, zwarte i napięte ku tyłowi. Łopatka długa i ukośna, zwarta z tułowiem, przylegająca, niezbyt obłożona mięśniami; tworzy z długim ramieniem kąt prosty. Grzbiet krótki, prosty, szeroki i silnie umięśniony. Kłąb dobrze zaznaczony. Tył bardzo silnie umięśniony; mięśnie twarde i plastycznie uzewnętrzniające się poprzez skórę. Zad lekko spadzisty, wysklepiony.

Kończyny przednie. Oglądane z przodu proste, równoległe do siebie, o mocnym, zwartym kośćcu. Łokcie niezbyt przylegające do piersi ani odstające. Podramię pionowe, długie i sprężyście umięśnione. Nadgarstek krótki, zarysowany wyraźnie, jednak nie przesadnie. Sródręcze krótkie, nieco ukośne, niemal pionowo ustawione.

Łapy małe o zwartych wysklepionych palcach (tzw. kocie) i o mocnych podeszwach.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *