Kategorie
Psy

BOSTON TERIER

BOSTON TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 140 (14. V. 1971 r.)

Jest on rodzimym psem amerykańskim i w ojczyźnie swej nazywany jest „amerykańskim dżentelmenem”. Pochodzi, jak nazwa wskazuje, z miasta Bostonu, gdzie w końcu ubiegłego wieku zespół miłośników zabrał się do hodowli nowej rasy według tej samej w zasadzie recepty, która w Anglii dała w wyniku bullteriera. Skrzyżowano mianowicie buldoga angielskiego z białym angielskim terierem. O ile jednak w Anglii wyselekcjonowano typ terierowaty, o tyle hodowcy bostońscy położyli główny nacisk na krótką głowę i typ raczej buldogowaty. Początkowo rasa ta nazywana była ,,round headed” (okrągłogłowy), a dopiero w 1893 r. ustaliła się nazwa ,,boston terier”, pod którą została wpisana do ksiąg amerykańskiego Kennel Club, a następnie, zgłoszona przez Anglików, wpisana do rejestru FCI.

Boston terier jest to pies zbudowany harmonijnie, raczej mały, zbliżony do buldożka francuskiego, lecz bez jego karykaturalnych cech. I on nie jest psem użytkowym w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz idealnym psem pokojowym. Amerykanie chwalą go jako nadzwyczaj inteligentnego stróża i towarzysza domowego. U nas znany jest z filmów amerykańskich jako typowy towarzysz bawiących się dzieci.

U nas dotychczas nie hodowany, lecz pojawia się na wystawach u sąsiadów, a przez publiczność bywa mylony z buldożkiem francuskim.

Wrażenie ogólne. Pies bardzo żywy, bardzo inteligentny, robiący wrażenie zdecydowanego, silnego, aktywnego. Budowa zwarta, głowa krótka, dobre zrównoważenie, wzrost średni. Pies ma ruchy płynne, zgrabne.

Głowa. Część mózgowiowa płaska, graniasta, bez fałdów, płaskie policzki, czoło proste, krawędź czołowa dobrze zaznaczona. Oczy szeroko rozstawione, okrągłe, ciemnego koloru, o czujnym wyrazie, przyjazne i inteligentne. Oczy są dobrze osadzone, jeśli oglądane z przodu wewnętrzne kąciki są na linii policzków. Powieki o kwadratowym wykroju. Kufa krótka, graniasta, szeroka, głęboka, proporcjonalna do części mózgowiowej czaszki, bez fałd, krótsza w szerokości i w głębokości (nie powinna być dłuższa niż 1/3 długości części mózgowiowej). Grzbiet nosa równoległy do pokrywy czaszki; nos niezbyt szeroki z linią zaznaczoną wyraźnie między nozdrzami. Policzki szerokie, graniaste. Zęby krótkie, regularne, lekki przodozgryz uwidacznia graniastą brodę, nie cofniętą. Wargi głęboko zachodzące, lecz nie obwisłe, okrywają całkowicie zęby. Uszy (zwykle przycięte) noszone prosto ku górze, małe, delikatne, możliwie blisko na czaszce osadzone.

Szyja. Dobrze osadzona w łopatkach, średniej długości, lekko wygięta, wznosi wdzięcznie głowę.

Tułów. Klatka piersiowa głęboka i dość szeroka, łopatki ukośne, grzbiet krótki, żebra nisko i daleko zachodzące, lędźwie krótkie, muskularne; tył lekko zaokrąglony.

Kończyny. Niezbyt szeroko rozstawione, proste, dobrze umięśnione, nadgarstki krótkie, ani na zewnątrz, ani do wewnątrz nie skręcone. Łokcie zwarte z tułowiem. Łapy okrągłe, małe, zwarte, prosto ustawione, palce wysklepione.

Chody. Pewne, lekkie, kończyny przednie i tylne poruszają się w jednej płaszczyźnie; ruchy bardzo harmonijne.

Ogon. Nisko osadzony, krótki, niezbyt gruby, prosty lub na kształt korkociągu, bez szczotki lub szorstkich włosów. Noszony w poziomie.

Szata. Krótka, lśniąca, delikatna, miękka.

Maść. Pręgowana z białym znaczeniem, prążki regularne i wyraziste. Umaszczenie czarne z białym znaczeniem dopuszczalne, lecz prążkowane wyżej cenione. Znaczenie idealne: kufa biała, biała plamka na froncie i pokrywie czaszki, biała obroża, białe skarpetki z przodu, a z tyłu białe do stawów skokowych.

Masa. Nie przekraczająca 11 kg. Waga lekka poniżej 7 kg, średnia od 7—8,5 kg, ciężka od 8,5 do około 11 kg.

Wady. Czaszka wypukła lub cofnięte czoło, brak krawędzi czołowej, oczy małe, zapadnięte lub wypukłe, jasne, ukazujące za dużo białka; pysk zaostrzony, zęby widoczne, ogon za krótki i gruby lub za długie podgardle (łałok), lekka budowa, płaskie żebra, grzbiet garbaty (wypukły). Umaszczenie całkowicie białe lub bez bieli, za dużo białego na tułowiu, pręgowanie lub biel nieregularnie rozmieszczona na głowie. Włos za długi — szorstki.

Wady dyskwalifikujące. Umaszczenie czarne, czarne podpalane, wątrobiane, mysie. Nos rozłupany, ogon obcięty.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *