Kategorie
Psy

BULDOG FRANCUSKI

BULDOG FRANCUSKI

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 101a (4. V. 1964 r.)

W żyłach buldoga francuskiego płynie krew dawnych brytanów, ale zapewne z domieszką krwi pinczera lub teriera.

Buldoga angielskiego charakteryzuje flegmatyczność, a w razie podrażnienia — nieustępliwa zaciętość, zaś buldog francuski jest psem raczej żywym, w miarę czujnym, wesołym i bystrym. O ile buldoga angielskiego można by nazwać „karykaturalnym uosobieniem grozy”, o tyle jego francuskiego kuzyna „wesołą groteską” Przypomina on wyglądem buldoga angielskiego, lecz jest bardziej ruchliwy.

Wrażenie ogólne. Pies potężny w swej małej postaci, proporcjonalnie zwięzły, o gładkiej sierści, krótkim pysku i płaskim nosie, stojących uszach i krótkim z natury ogonie. Powinien robić wrażenie aktywnego (żywotnego) i inteligentnego, bardzo muskularnego, budowy zwartej i o solidnym kośćcu. Nadaje się na towarzysza w domu i do stróżowania.

Głowa. Silna, szeroka (przewaga szerokości nad długością) i graniasta, pokryta prawie symetrycznie pofałdowaną i pomarszczoną skórą. Charakterystyczne cofnięcie partii szczękowo-nosowej Grzebień potyliczny w zaniku. Cofnięcie partii twarzowej wyjaśnia szczegóły podane przy opisie poszczególnych części twarzy. Część mózgowiowa szeroka, prawie płaska. Czoło mocno uwypuklone podobnie jak łuki nadoczne, rozdzielone bruzdą, szczególnie wyraźnie zaznaczoną między oczami. Bruzda nie ciągnie się dalej przez czoło jak u buldoga angielskiego. Grzebień ciemieniowy mało rozwinięty. Nos szeroki, bardzo krótki, zadarty; nozdrza szerokie, otwarte i regularne, skierowane ukośnie ku górze. Przy takim ustawieniu nozdrza nie powinny być jednak ściśnięte, gdyż uniemożliwia to swobodne oddychanie przez nos. Wargi grube, nieco luźne i czarne; górna musi schodzić się z dolną w jej środku, aby całkowicie zakrywała zęby (niedostateczne ich zakrycie jest niedopuszczalne). Górna warga oglądana z profilu — opadająca i zaokrąglona. Szczęka i żuchwa szerokie, graniaste, mocnej budowy. Kąt żuchwy pożądany dostatecznie rozwarty, pozwalający na jej wydłużenie w szerokim łuku (wygięcie ramion ku środkowi) i wysunięcie przed szczękę (prognatyzm). Żuchwa zbyt krótka lub nadmiernie długa jest zatem wadliwa. Ustawienie siekaczy w zaokrąglonym łuku zębowym zapobiega odchyleniom bocznym będącym przyczyną wystawiania języka. Zbieżność łuków siekaczy nie jest ściśle wymagana; istotnym warunkiem jest schodzenie się warg, aby całkowicie zakrywały zęby. Mięśnie policzkowe — dobrze rozwinięte, lecz nie do przesady. Krawędź czołowa mocno zaakcentowana. Oczy o żywym wyrazie, nisko osadzone, dość daleko od nosa, a przede wszystkim od uszu; ciemne, dość duże, wyraźnie okrągłe, nieco wypukłe, z całkowicie niewidoczną białkówką, gdy zwierzę patrzy przed siebie. Powieki czarne. Uszy średniej wielkości, szerokie u nasady, zaokrąglone u szczytu. Osadzone wysoko, lecz niezbyt blisko siebie. Noszone prosto. Otwór słuchowy oglądany z przodu — w pełni widoczny. Skóra delikatna, w dotyku miękka.

Szyja. Krótka, lekko wysklepiona, bez fałdów podgardlanych.

Tułów. Klatka piersiowa szeroka, cylindryczna i głęboka. Żebra łukowate, bardzo zaokrąglone, beczkowato ograniczają klatkę piersiową, zapewniając dostatecznie dużo miejsca dla znajdujących się w niej narządów. Grzbiet szeroki i muskularny. Lędźwie pożądane krótkie i krępe, dzięki czemu profil grzbietu i lędźwi wznosi się stopniowo ku okolicy nerek, a stąd opada gwałtownie ku ogonowi. Brzuch podciągnięty, lecz nie charci. Zad ścięty.

Kończyny przednie. Łopatki krótkie, grube o zwartych mięśniach, wyraźnie uwypuklonych. Ramiona krótkie, łokcie ściśle przylegające do tułowia, co w chodzie psa zapobiega ich odstawianiu. Dzięki tym cechom może być zachowana pionowa postawa nóg. Podramię krótkie, wyraźnie zaznaczone, proste i muskularne. Nadgarstek dobrze rozwinięty i krótki, oglądany z boku i z przodu pionowy. Łapy okrągłe, małe (tzw. kocie), dobrze ustawione na podłożu, palcami skierowane lekko na zewnątrz. Palce zwarte, wysoko wysklepione; pazury krótkie, grube i dobrze rozgraniczone. Podeszwy twarde, grube i czarne. Pazury u okazów pregowanych wymagane czarne, u łaciatych pożądane ciemne, ale nie są wadliwe jaśniejsze (we wszystkich odcieniach koloru rogu).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *