Kategorie
Psy

CHARCIK WŁOSKI

CHARCIK WŁOSKI

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 200b (23. XII. 1968 r.)

U wszystkich poprzednich ras wysiłki hodowców skierowane były i są w kierunku uzyskania jak najszybszego, dużego, silnego charta, zdolnego do zdobywania łupu, od wilka czy jelenia do królika. U każdej z tych ras wzrost poniżej granicy wskazanej wzorcem dyskwalifikuje. Tu zaś na odwrót. Celem hodowli jest otrzymanie subtelnego pieska salonowego.

Charcik włoski, obecnie uznany za rasę włoską, jest uosobieniem wdzięku i elegancji. Psy takie widuje się na portretach władców z ubiegłych wieków. Powszechnie znana była miłość króla pruskiego Fryderyka II, zwanego Wielkim, do jego charcików. Jeszcze dziś, zwiedzając park zamku Sans Souci w Poczdamie oglądać można groby tych piesków i usłyszeć anegdoty historyczne, jak ten twardy wojownik opłakiwał stratę każdego ze swych psich faworytów.

Wrażenie ogólne. Budowa ciała długoczłonowa, sylwetka tworzy kwadrat, a nawet wysokość w kłębie często przekracza długość tułowia. Widok z przodu harmonijny, z profilu nieharmonijny. Na pierwszy rzut oka pies przypomina kształtem pomniejszonego charta, zwłaszcza arabskiego — sloughi, przy czym delikatność i elegancja linii jest doprowadzona do przesady, podkreślona dodatkowo ruchem i wdzięczną postawą.

Charcik włoski jest bardzo szybki, pojętny, żywy i łatwo przywiązujący się do człowieka.

Głowa. Długa, długości dochodzącej do 2/5 wysokości w kłębie. Długość pyska równa połowie długości głowy. Odległość między wewnętrznymi kącikami oczu równa połowie długości głowy. Szerokość głowy między łukami jarzmowymi nieco większa niż połowa długości całej głowy. Część mózgowiowa płaska. W profilu od krawędzi czołowej do guza potylicznego wznosi się tylko nieznacznie. Łuki nadoczne harmonijne. Linie grzbietu nosa i czoła przebiegają równolegle. Skóra ściśle przylegająca, fałdy niedopuszczalne. Koniec nosa oglądany z boku tworzy równą linię z grzbietem nosa i wystaje poza krawędzie warg. Przednia część kufy rozwinięta zarówno wszerz jak i wzdłuż. Robi wrażenie spiczastej. Krawędzie warg ciemne. Fafle ściśle przylegające; śluzówka kącików warg niewidoczna. „Rozcięcie” pyska krótkie. Długość kufy odpowiadająca długości grzbietu nosa. Skóra delikatna, cienka, z niewielką warstwą tkanki łącznej. Mięśnie szczęki i okolicy ucha słabo rozwinięte. Uzębienie delikatne. Zęby białe, prosto ustawione, kompletne, dobrze rozwinięte; zgryz nożycowy. Krawędź czołowa nieznaczna. Uszy małe o cienkiej chrząstce, osadzone wysoko, znacznie powyżej kości jarzmowej, załamane i noszone w nachyleniu ku tyłowi do karku; wnętrze (wejście do otworu słuchowego) odsłonięte. Przy nasłuchiwaniu przednia część wzniesiona, a górna trzymana poziomo (postawa „dachowa”). Oczy duże. wyraziste, okrągłe, lecz nie wypukłe. Tęczówka ciemna niezależnie od umaszczenia okrywy. Powieki przylegające do gałki ocznej (ciemne krawędzie).

Szyja. W pozycji wyciągniętej długość (od kłębu do podstawy czaszki) równa 2/5 wysokości psa w kłębie. Wyraźnie odgraniczona od kłębu, w dolnym profilu lekko wysklepiona ku przodowi. Sucha, z dobrze przylegającą skórą.

Tułów. Długość mierzona od łokcia do guza kulszowego mniejsza niż wzrost w kłębie lub najwyżej tej samej długości. Pierś wąska, mało umięśniona. Szerokość równa szerokości klatki piersiowej, dochodzi zaledwie do 21% wysokości w kłębie. Mostek słabo uwydatniający się, leży na linii łopatek. Klatka piersiowa mało wysklepiona, sięgająca do łokci, głębokości nieco mniejszej niż połowa wysokości w kłębie; obwód jej przy wzroście 35 cm nie mniejszy niż 41 cm. Długość grzbietu równa 29% wysokości w kłębie. Kłąb nie wyższy niż linia grzbietu, wąski wskutek blisko siebie ustawionych łokci. Linia grzbietu przebiega prosto aż do łuku grzbietowo-lędźwiowego. Lędźwie przechodzą łagodnie w linię grzbietu. Brzuch silnie podciągnięty. Słabizny prawie równej długości z partią lędźwiową. Zad silnie wysklepiony.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *