Kategorie
Psy

CHART ANGIELSKI (GREYHOUND)

CHART ANGIELSKI (GREYHOUND)

Wzorzec angielski wpisany do rejestru FCI pod liczbą 158a (29. II. 1964 r.)

Niewątpliwie od chartów afrykańskich wywodzą się krótkowłose charty angielskie. W bardzo wczesnych dokumentach piśmiennictwa wyspiarskiego można znaleźć wzmianki o polowaniu z chartami. Opisy psów jednakże nie były zbyt precyzyjne, wspominają o dwu gatunkach włosa — krótkim i szorstkim. Te oba typy, dość odmienne, zachowały się po dziś dzień.

W XV wieku księga zakonu w Sopewell podaje wierszowany opis charta angielskiego, który powinien mieć: „głowę węża, szyję kaczora, boki leszcza, łapy kota, ogon szczura”.

Nie jest to oczywiście wzorzec, lecz wymienia chyba trafnie cechy charakterystyczne tej rasy. W wieku XVIII i XIX notowane są liczne rozgrywki charcie o puchar zwycięzcy. I tak jak Epsom stało się symbolem wyścigów konnych, tak Altcar — pogoni chartów za zającem. Tak jak miłośnicy konia pełnej krwi znają słynnych zwycięzców, tak i hodowcy chartów wspominają psy, które przed przeszło wiekiem zdobywały pierwsze nagrody, a linie ich krwi odnajdują studiując rodowody współczesnych chartów. Pogonie za żywym zającem zostały zdystansowane przez wyścigi za mechanicznym zającem. We wrześniu 1876 r. odbył się pierwszy taki publiczny wyścig na dystansie 400 jardów. Jeden ze zwycięzców został sprzedany w 1888 r. za fantastyczną, jak na ówczesne czasy, sumę 850 funtów, co nawet przy obecnej dewaluacji pieniądza nie jest wcale bagatelą.

W ciągu wieku ten sport stał się także poważnym „przemysłem” nie tylko w Anglii, lecz również w USA. Tory wyścigowe wyrastały wszędzie jak grzyby po deszczu. Powstał narodowy klub wyścigów charcich, który ułożył regulamin i nadzoruje ten sport. Klub ten daje gwarancję, że zawody przebiegają zgodnie z ustanowionymi regułami i bardzo rygorystycznie przestrzega ich zachowania. Sport wyścigów charcich opanował trudno dla nas wyobrażalne rzesze Anglików. H. Edwards Ciarkę w monografii greyhounda podaje, że w roku 1970 ponad 78 tys. osób było zarejestrowanych w klubach miłośników tej rasy. Przy tym trzeba pamiętać, że wielu z nich miało po kilka psów które zgłaszali na wyścigi. Z reguły jednak nie chowali chartów sami, lecz za odpowiednią opłatą powierzali je trenerom utrzymującym duże pensjonaty — psiarnie. Jak znaczne kwoty są zaangażowane w wyścigach chartów, świadczy o tym główna wygrana greyhounda ,,Patricias Hope” w 1972 r.( która przyniosła właścicielowi 10 tys. funtów.

Popularność rasy oparta była na sukcesach wyścigowych, lecz od 100 lat pojawiają się one również na wystawach.

Wychów i tresura chartów stały się wiedzą specjalną, która stała się dla tysięcy osób zawodem. Hodowcy tej rasy powinni wiedzieć, że suki mają przeważnie cieczkę tylko raz do roku, a często też dojrzewają później niż suki innych ras.

Wrażenie ogólne. Pies wybitnie silny i wytrwały. Jego proste, dalekosiężne susy umożliwiają mu szybkie pokonanie dużych odległości. Typowy greyhound robi wrażenie psa silnie i proporcjonalnie zbudowanego, dobrze ustawionego, muskularnego, z długą głową i szyją, smukłymi, dobrze ustawionymi łopatkami, głęboką klatką piersiową, pojemnym tułowiem, łukowatymi lędźwiami, mocnymi nogami o suchych stawach.

Głowa. Długa, miernie szeroka, płaska. Krawędź czołowa słabo zaznaczona. Szczęka i żuchwa silne, dobrze wymodelowane. Oczy lśniące ciemne, o inteligentnym wyrazie. Uszy małe, złamane ku tyłowi, delikatne. Zęby białe i mocne. Siekacze górne zachodzą na dolne.

Szyja. Długa, muskularna, efektownie wygięta, dobrze związana z łopatkami.

Tułów. Klatka piersiowa głęboka i pojemna. Żebra głębokie, dobrze wysklepione i daleko zachodzące do tylu Boki dobrze zaznaczone. Grzbiet raczej długi, szeroki i graniasty. Lędźwie silne, lekko wysklepione.

Kończyny przednie. Łopatki ukośne, skierowane ku tyłowi, muskularne, lecz nie za grube, wąsko i ostro zakończone u góry. Nogi długie i proste, o mocnym kośćcu. Łokcie swobodne, dobrze ustawione w pionie. Śródręcze umiarkowanie długie, lekko wygięte. Łokcie, stawy nadgarstkowe i palce nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.

Kończyny tylne. Uda i podudzia szerokie i muskularne, o dużej sile napędowej. Kolana dobrze związane. Stawy skokowe położone nisko, nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Tułów i tylne kończyny we właściwej proporcji i dobrze związane. Łapy umiarkowanie długie, ze zwartymi palcami, o wyrazistych członach palcowych i mocnych opuszkach.

Ogon. Długi, raczej nisko osadzony, u nasady silny, zwężający się ku dołowi, lekko wygięty.

Szata. Ściśle przylegająca i delikatna.

Maść. Czarna, biała, czerwona, niebieska, płowa, sarnia, pręgowana lub którakolwiek z nich z białymi łatami.

Wzrost. Psy 60—75 cm, suki 57,5—60 cm.

Warto chyba nadmienić, że hodowcy angielscy wprowadzili do pierwotnych chartów krew buldoga dla poprawienia szaty i uzyskania chwytności. Pamiętajmy jednak, że dawne buldogi przypominały więcej obecnego bullteriera, aniżeli obecnego nieruchawego buldoga.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *