Kategorie
Psy

CHART POLSKI WZORZEC

CHART POLSKI WZORZEC

Chart polski jest psem rosłym, silnym, muskularnym. Mocny kościec, zwarta budowa ciała, masywna muskulatura i potężne szczęki świadczą o tym, że pies używany był w trudnych warunkach naszego klimatu do polowań nie tylko na zające, lisy i dropie, ale i na wilki. To ogólne wrażenie musi być zachowane. Chart polski jest psem opanowanym, ufnym, powściągliwym i odważnym. W akcji reaguje szybko i bezwzględnie. W pościgu jest szybki i wytrwały.

W ogólnym wyglądzie charta polskiego dużą rolę odgrywają oczy, które muszą być ciemne, wyraziste o czujnym spojrzeniu i przenikliwym spojrzeniu. Chart musi sprawiać wrażenie uważnego, czujnego obserwatora, gotowego do natychmiastowej akcji. Psy zbyt pobudliwe, nerwowe i strachliwe, jak również ospałe, nie przejawiające cech użytkowych muszą być eliminowane z hodowli. Eliminacji powinny podlegać również zwierzęta zbyt wydelikacone, drobne, o słabej muskulaturze.

Głowa. Mocna, długa, sucha, o bardzo silnych szczękach. Część mózgowa czaszki płaska i niezbyt szeroka. Krawędź czołowa, guz potyliczny i łuki nadoczne słabo zaznaczone. Nos czarny lub ciemny, wystający poza wargi, ale nie cienki ani spiczasty. Wargi dość suche, daleko rozciągnięte. Uzębienie mocne, zgryz nożycowy. Dopuszczalny zgryz cęgowy. Linia kufy i czaszki powinny być zbliżone do równoległych. Oczy ciemne, wyraziste, dosyć duże, o lekko skośnym wykroju. Nigdy nie powinny być wyłupiaste. Charakterystyczny jest czujny przenikliwy wyraz oczu. Uszy średniej wielkości, wąskie, po wyprostowaniu ich końce sięgają do wewnętrznego kącika oczu.

Możliwe ustawienie uszu:
— załamane ku tyłowi, przylegające do szyi;
— postawa dachowa;
— w podnieceniu uszy całkowicie postawione, albo końce lekko załamane do przodu.

Szyja. Długa, muskularna, silna, o owalnym przekroju, wznosząca się łagodnie od linii kłębu. Głowa wysoko noszona.

Tułów. Grzbiet prosty, mocny, w lędźwiach wysklepiony, z wyraźnie zaznaczonym kłębem. Klatka piersiowa bardzo pojemna, głęboka (ideałem jest klatka piersiowa sięgająca mostkiem do guza łokciowego), żebra łukowo wysklepione i długie (szczególnie rzekome), pożądane ukośne ustawienie żeber do kręgosłupa. Brzuch podciągnięty. Zad łagodnie spadzisty, długi, muskularny i szeroki, z dużym odstępem między guzami kulszowymi. Lędźwie szerokie i muskularne.

Kończyny przednie. Długie, suche, dobrze umięśnione, o przekroju owalnym, dość wąsko rozstawione.

Kończyny tylne. Szeroko rozstawione. Długie, suche, dobrze umięśnione. Podudzie długie. Staw skokowy mocny. Stopy owalne, ale bardziej wydłużone niż w kończynach przednich. Palce dobrze wysklepione, zwarte.

Ogon. Długi, gruby u nasady, nisko osadzony i nisko noszony, ozdobiony od spodu dłuższym włosem tworzącym szczotkę. Koniec ogona zakończony sierpowato. U psa podnieconego ogon może być noszony wysoko, lecz nigdy załamany, ani zakręcony nad grzbietem.

Szata. Skóra dobrze przylegająca, elastyczna. Na całym ciele włos krótki (długości ok. 2,5 cm), w dotyku twardy i sprężysty. Tylko na spodzie ogona i pośladkach (portki) włos dłuższy ale bardziej szorstki. W lecie sierść krótsza i rzadsza, w zimie z podszyciem.

Maść. Wszystkie kolory dopuszczalne, mniej pożądane psy pręgowane.

Wzrost. Optymalny wzrost: suki 68—75 cm w kłębie, psy 72—80 cm. Pożądane osobniki rosłe, nawet ponad podane wymiary, jeżeli zachowane są ogólne proporcje oraz wygląd odpowiedni dla płci. Pożądana proporcja wysokości do długości jak 1:1,02.

Wady. Wzrost wyraźnie poniżej pożądanego, tyło- i przodozgryz, wyraźnie rozjaśniony pigment, zbyt lekka lub limfatyczna budowa, lękliwość, agresywność, za krótki lub zbyt delikatny włos.