Kategorie
Psy

CHART POLSKI

Kończyny tylne. Suche, kościste, dobrze umięśnione, o długich dźwigniach. Oglądane z tyłu — proste i równoległe. Kąty stawowe dobrze uwidocznione. Stawy skokowe silnie rozwinięte. Śródstopie prawie pionowe. Nogi szeroko rozstawione i przy spokojnym staniu psa lekko wysunięte ku tyłowi. Łapy bardziej wydłużone niż przednie.

Ogon. Długi, kształtu szablowatego, dopuszcza się zagięcie końca prawie w okrąg. W stanie spokojnym opuszczony. W chodzie noszony powyżej linii grzbietu, lecz nie zadziera się ostro ku górze.

Szata. Pokrywa sprężysta, prosta, na tułowiu długości do 2,5 cm,- na tylnej stronie bioder wydłużona, nie gęsta, z portkami. Na dolnej stronie ogona dopuszcza się rzadkie i niedługie frędzle. Podszycia latem brak, w zimie bywa niewielkie.

Maść. Biała, czarna, czerwona, płowa różnych odcieni, brunatnoruda — jednolita lub łaciata, pręgowana. Dopuszczalne cętko-wanie w odcieniu maści zasadniczej, możliwe do przyjęcia , ubrudzenie” — czarność kufy, uszu, końców kończyn. Dopuszcza się podpalanie czerwonawe lub szarawe. Nos czarny, u odmiany jasnej maści dopuszcza się kawowy.

Wymiary ciała. Wysokość w kłębie psów 65—75 cm, suk — o 4 cm mniej.

Chody. Przed ujrzeniem zdobyczy — drobny krok, nawet kłus. po wyśledzeniu zdobyczy — galop.

Wady. Budowa gruba, nalana, naruszenie wzorcowych norm wzrostu i stosunku długości do wysokości. Głowa ciężka, gruba, ostro zarysowane przejście od czoła do kufy, kufa szeroka lub tępa, wargi nalane. Oczy małe, jasne, okrągłe, powieki rozjaśnione. Uszy stojące, grube, źle ściągnięte. Zęby małe, rzadko rozstawione. Wszelkie odchylenia od zgryzu nożycowego, braki w uzębieniu. Szyja krótka, w przekroju okrągła, z podbródkiem, nalana. Klatka piersiowa niedostatecznie głęboka, płaska lub beczkowata, rozdęta. Kłąb słabo zaznaczony, grzbiet ostry, wąski, garbaty, miękki, prosty lub tym bardziej zapadnięty, krzyż płaski, prosty wąski. Zad wąski, krótki, zbytnio skoszony lub poziomy. Słabość szkieletu czy umięśnienia. Szkielet gruby. Brzuch mało podkasany, z zaznaczonym podbrzuszem, obwisły. Postawa kończyn przednich wąska, łokcie zwrócone na zewnątrz lub do wewnątrz. Podramię wygięte lub o niedostatecznej długości. Śródręcze pionowe lub bardzo pochyłe, nogi ustawione zbieżnie lub rozbieżnie. Zad prosty, szablastość kończyn tylnych, postawa krowia lub beczkowata. Łapy okrągłe, luźne, płaskie, dodatkowe palce. Ogon zgięty w bok, kolisto zadarty, gruby. Szata wydłużona na całym ciele, portki nadmierne. Podpalanie zbyt jaskrawe, cętkowanie różnobarwne.

Nie gubiąc się w historycznych rozważaniach i bezpłodnej dyskusji czy chart ten jest „chartem polskim” czy też rasą graniczną „polsko-ukraińską”, czy też jedną z ras rosyjskich, wyrażam przypuszczenie i nadzieję, że rasa ta znajdzie grono miłośników i hodowców w kraju. Zasługuje ona na to nie tylko z powodu historycznych sentymentów, lecz i przez to, że wykazała się rekordowymi wynikami w próbnych biegach na wyścigach, dorównując greyhoundom, a także dzięki swemu charakterowi. Jak bowiem stwierdzili (dotąd co prawda niezbyt liczni) właściciele takich psów w kraju, są one nieprzeciętnie inteligentne, układne, przywiązujące się do domowników i nie kłopotliwe przy utrzymaniu w mieście.

Dotychczas rasa ta nie znajduje się w rejestrze ras uznanych przez FCI. Mimo to wyrażam nadzieję, że obok licznych hodowanych u nas ras obcych i ta wzbogaci wachlarz ras hodowanych w Polsce, a miłośnicy jej cieszyć się będą opieką Związku Kynologicznego na tych samych prawach jakie przysługują amatorom innych ras.

Po ukazaniu się IV wydania książki Zarząd Główny Związku Kynologicznego uchwalił otwarcie dla charta polskiego Księgi Wstępnej i zatwierdził jego tymczasowy wzorzec. Po wpisaniu odpowiedniej liczby psów do PKR Związek Kynologiczny zawnioskuje wpis do rejestru FCI tej czwartej rodzimej polskiej rasy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *