Kategorie
Psy

CHART ROSYJSKI – Borzoj (PSOWAJA BARSAJA)

Kończyny tylne. Całość również długa, lecz znacznie silniej umięśniona i nie tak stromo ukątowana jak przednie kończyny. Co prawda kąty stawów biodrowego, kolanowego i skokowego są również rozwarte, ale nie tak stromo jak w przednich kończynach. Nogi oglądane z tyłu proste i równoległe, ale szerzej rozstawione niż przednie. Oglądane z boku — nieco do tyłu odstawione. Udo długie, szerokie i bardzo silne, lecz sucho umięśnione. Pośladki zdobne w obfite „portki”. Staw kolanowy wyraźnie zaznaczony. Podudzie długie i żylaste. Staw skokowy nisko osadzony, silny, szeroki i suchy, oglądana z boku przednia powierzchnia nieco wygięta. Śródstopie krótkie, lecz dłuższe niż śródręcze i pionowo ustawione. Łapy jak przednie.

Ogon. Nisko osadzony, wygięty jak szabla lub sierp. Silny, bogato owłosiony i możliwie jak najdłuższy, tak aby przeciągnięty między udami przez pachwinę dochodził do górnego brzegu miednicy. W spokoju opuszczony, w podnieceniu wzniesiony (jednakże nie ponad linię grzbietu)

Szata. Skóra cienka i wszędzie ściśle przylegająca, silnie pigmentowana (także u okazów czysto białych), nie tworzy żadnych fałd. Szata długa, jedwabista, falująca lub lokowata. Szczególnie obfita i gęsta, zdobna kryzą na szyi, na dolnej części piersi, na tylnej części kończyn i na ogonie. Krótka tylko na głowie, na uszach i na przedzie przednich kończyn.

Umaszczenie. Białe, złote we wszystkich odcieniach, złote ze srebrnym nalotem, złote z ciemniejszymi nalotami, czerwone, czarne stonowane przy czarnej masce i kończynach, szare — od jasno popielatej do żółtawoszarej, pręgowana, tj. złota, czerwona lub szara z wyraźnymi ciemniejszymi pręgami, czerwone, czarne we wszystkich tonacjach. Podpalanie dopuszczalne, lecz niepożądane. U ciemnych psów typowe są zarówno czarna maska jak i szerokie ciemne znaczenie na tułowiu. Wszystkie te maści mogą występować jako jednolite jak również w postaci łat na białym tle. U psów jednolicie umaszczonych maść na grzbiecie jest ciemniejsza i rozjaśnia się w kierunku brzucha i do tyłu kończyn.

Wymiary ciała. Wysokość w kłębie: pies 70—82 cm, suka około 5 cm mniej. Szczególnie ceni się wysoki wzrost, o ile nie narusza harmonii całości. Wysokość w kłębie jest nieznacznie większa od wysokości w krzyżu lub jej równa. Format — nieznacznie wydłużony czworobok, tj. długość tułowia większa o 1—2 cm od wysokości w kłębie.

Chody. W kroku i kłusie sprężyste i posuwiste. Na łowach przed pojawieniem się zwierzyny niezbyt szybki kłus, w pościgu szybki galop z dużymi, płynnymi susami.

Wady. Pies zbyt wysokonożny, za długi, za krótkonożny, wzrost 5 cm poniżej minimum. Jaskrawe podpalanie,, maść kawowa lub cętkowana. Szata matowa, krótka, rozczochrana, zbyt rzadka, brak „portek” i „pióra”, włos twardy, gęsty równomiernie na całym ciele, drobne loki, kędziory. Wyrazista, toporna krawędź czołowa, wystające kości policzkowe, pysk zbyt spiczasty, nos jasny. Uszy nisko osadzone, zbyt szeroko od siebie rozstawione, nie dość przylegające do szyi, duże, grube, o końcach zaokrąglonych. Oczy małe o okrągłym wykroju, jasne tęczówki, niedopigmentowane obwódki. Przodozgryz i tyłozgryz. Szyja okrągła, gruba. Klatka piersiowa za wąska lub zbyt szeroka. Grzbiet wąski, zapadnięty, garbaty; grzbiet łękowaty jest wielką wadą. Grzbiet prosty u psów jest wadą, a błędem u suki. Zad wąski, słaby. Brzuch mało podciągnięty, zbyt długi. Miękkie śródręcze. Łokcie ściśnięte lub wykręcone. Łapy odstawione, chód niezdarny, ciężki, ślady rachityzmu. Kończyny tylne ustawione szablasto, stawy skokowe słabe, za strome z tyłu. Grube palce. Ogon krótki, zawinięty, wysoko noszony, wygięty na boki, słabe pióra.

Wszystkie te defekty należy uznać za wady lub błędy — zależnie od stopnia ich nasilenia.

Przy ocenie decyduje zarówno ogólne wrażenie jak i cechy charakteru. Ogólne wrażenie, które jest miarodajnym czynnikiem oceny czystości rasy, nie powinno nigdy schodzić na drugi plan w zestawieniu z innymi punktami bez względu na to, jak ważne by one były.

Należałoby jeszcze tylko dodać, że nazwa „chart syberyjski”, pokutująca u nas, nie ma żadnego uzasadnienia, bo na Syberii występują psy szpicowate i łajki, a nie charty.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *