Kategorie
Psy

Chodzenie psa przy nodze

Chodzenie psa przy nodze.

Gdy już pies zupełnie dobrze chodzi na krótkiej lince, tak że stale znajduje się ona w lekkim zwisie, przechodzimy do powtórzenia tych samych ćwiczeń, ale bez linki. W razie niepowodzenia (gdy sam sygnał nie wystarczy do utrzymania psa we właściwej odległości), zachowujemy zupełny spokój i powracamy przez szereg dni znów do ćwiczeń na lince, tak długo, póki pies nie utrwali sobie w pamięci, iż po haśle „noga” lub „ze mną” tylko lewa strona pana jest „przyjemna”, a wszystko inne przykre.

Bezzwłocznie trzeba stosować nie tylko karę za wadliwe zachowanie, ale i nagrodę za posłuszeństwo — słowa pochwały, smaczny kąsek. Znaczenie słów pochwały jest oczywiście obojętne, ważny jest ton, jakim są wypowiadane. Dlatego też zwykle pochwały wyrażamy w tonie spokojnej aprobaty. Radosnego tonu używamy wtedy, gdy chcemy wyzwolić u psa pełny temperament lub stłumić depresję (np. po skoku do wody). Za poprawne chodzenie i w ogóle za przestrzeganie zasad dobrego wychowania trzeba psa chwalić spokojnie. Zbyt radosne lub żywe przemawianie może wywołać niepożądany w danej chwili odruch zabawy, wpłynąć ujemnie na postawę psa, a wychowawcę zmusić w konsekwencji do przykrego zareagowania.

Zarówno chodzenie przy nodze bez linki, jak i wszelkie dalsze ćwiczenia radzę przeprowadzać w coraz to innych warunkach, by uniknąć wadliwych skojarzeń miejscowych. Otoczenie należy tak dobierać, by pierwsze lekcje wypadły w miejscach ustronnych, gdzie nic nie odwraca uwagi psa, potem w coraz bardziej ożywionych okolicach — początkowo wobec zamówionych statystów, którymi można kierować stosownie do potrzeb — potem wśród obcych ludzi, psów, w pobliżu kotów, innej zwierzyny i pojazdów, by pies przyzwyczaił się do wszelkich możliwych sytuacji. Tylko obecność suki lub choćby jej śladów w okresie rui będzie zawsze działała na psa ujemnie, zależnie oczywiście od stopnia jego ułożenia i temperamentu. Może on wtedy częściowo lub całkowicie zawodzić, zwłaszcza przy wykonywaniu trudniejszych zadań opartych na węchu. Natomiast od suki znajdującej się w okresie rui nie można w ogóle wymagać żadnej pracy.

Każdy pies musi być przyzwyczajony do chodzenia w kagańcu, który powinien być tak sporządzony i dopasowany, by umożliwiał zwierzęciu swobodne oddychanie i szczekanie, a poza tym w żadnym miejscu nie uciskał, nie obcierał i był możliwie jak najlżejszy. Jeżeli pies jest naprawdę dobrze ułożony, kaganiec potrzebny jest tylko ze względu na przepisy kontumacyjne wydawane przez władze w okresie epizootii wścieklizny.  Epizootia — masowe występowanie u zwierząt choroby zakaźnej jednocześnie rozprzestrzeniającej się na określonym obszarze. W zimie nie należy używać kagańców drucianych, gdyż obmarzająca para i śnieg sprawiają psu przykrość, a nawet mogą być przyczynę odmrożeń.

W mieście, na ulicach i na drogach, na których odbywa się ruch pojazdów zmotoryzowanych, należy zawsze prowadzić psa na lince, gdyż nie można przewidzieć jaki bodziec (suka w cieczce, nagły wybuch gazów w tłumiku itp.) może spowodować wyrwanie się psa pod przejeżdżający samochód. Mylny jest pogląd, że psy mają wyczucie ,,bezpieczeństwa ruchu”. Przeciwnie, zmotoryzowane pojazdy poruszają się z szybkością dla psa „ponadnormalną”, wręcz niesamowitą i dlatego psy nie doceniając ich szybkości tak często padają ofiarą ruchu samochodowego, a także powodują wypadki samochodowe czy motocyklowe, gdy kierowca usiłuje przez nagłe zahamowanie lub unik ratować nieostrożnego psa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *