Kategorie
Ptaki

Czapla siwa

Czapla siwa

Gdy ma się okazję spotkać szarego ptaka, nieco mniejszego od bociana, stojącego nieruchomo, jak gdyby był wyrzeźbiony z kamienia, w płytkiej wodzie, to jest prawie pewne, że jest to czapla siwa podczas połowu. Może ona długo trwać w tej samej pozycji z odgiętą do tyłu długą szyją. Kiedy w pobliżu znajdzie się ryba lub żaba czapla gwałtownie prostuje szyję i ze zdumiewającą precyzją uderza jak harpunem swoim ostrym dziobem w ofiarę. Tą samą taktyką posługuje się przy chwytaniu myszy, jaszczurek i owadów. Czapla siwa nie gardzi też martwymi i chorymi rybami.

Gatunek Ardea cinerea występuje prawie w całej Europie oraz w większej części Azji i Afryki. W początkach wiosny opuszcza miejsca zimowania na wybrzeżach śródziemnomorskich oraz w Afryce i w miejscu letniego bytowania natychmiast zabiera się do naprawy starego gniazda lub budowania nowego. Chodzi o zgrabną konstrukcję z naprędce zebranych gałęzi, której wnętrze wyścielone zostaje bardziej miękkim materiałem. W kwietniu lub w maju samica znosi 4 do 5 niebieskawych jaj, które wysiadują na przemian samica i samiec. Także wspólnie wychowują młode, które wykluwają się po 25—28 dniach. Małe są gniazdownikami, więc rodzice muszą je karmić przez co najmniej dwa miesiące. Początkowo dostarczają im pokarmu na pół strawionego, metodą z dzioba do dzioba. Później przynoszą pokarm składając go w gnieździe. Dorosła czapla siwa zjada około 400 g pokarmu dziennie. Jesienią czaple wyruszają w kierunku swych miejsc zimowania, ale niektóre osobniki pozostają w swym naturalnym środowisku.

Polowanie na czaple na stawach hodowlanych interesuje raczej tylko hodowców ryb, gdyż nauka łowiecka nie uważa czapli za gatunek szkodliwy.

Czapla siwa gniazduje zasadniczo na wysokich drzewach w bardziej lub mniej licznych koloniach. Nierzadko można zauważyć kolonie wspólne, w których czaple gniazdują w sąsiedztwie wielkich kormoranów (Phalacrocorax carbo). Ich płynne odchody, wydalane jednocześnie z gęstym moczem, są tak żrące, że spalają liście wokół gniazda oraz rośliny rosnące u stóp drzewa.

Młode czaple (2) różnią się od dorosłych (1) bardziej matowym upierzeniem i mniejszym czubkiem. Ostateczne upierzenie nabywają dopiero po dwóch latach. Przeciwnie niż gatunki bliskie szczudłowatym, jak bociany czy żurawie, które latają z wyciągniętą szyją, czapla lata z szyją odgiętą na plecy (3). Jeśli w locie wyciąga szyję to znaczy, że czuje się zagrożona. Jest to obronna postawa na widok drapieżnika. Gatunek łowny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *