Kategorie
Psy

Czystość i pies

Czystość w mieszkaniu jest pierwszym wymaganiem, jakie stawiamy szczeniakowi powyżej 3 mies. Warto uświadomić sobie, że w naturze psa nie ma żadnej szczególnej dyspozycji, która nakazywałaby mu przestrzeganie tej oczywistej dla cywilizowanego człowieka zasady. Zrozumiemy to łatwiej, gdy przypomnimy sobie, że bywają ludy pierwotne, które zasady tej jeszcze nie przyjęły. Trzeba więc w psie wytworzyć odruch załatwiania naturalnych potrzeb tylko na dworze. Załatwianie tych potrzeb w mieszkaniu powinno się u niego kojarzyć z przykrymi konsekwencjami. Psa, którego chcemy nauczyć porządku, obserwujemy bez przerwy, a w odpowiednim momencie usuwamy go z mieszkania i prowadzimy na przeznaczone miejsce.

Zadanie jest uproszczone, gdy dysponujemy kawałkiem ogrodu, trawnikiem lub miękką ziemią. Siady wskazujące, że inny pies już w tym samym celu odwiedzał to miejsce, działają zachęcająco. Psy dorosłe, jak wiadomo, cenią bardzo drzewka lub wystające kamienie jako „słupy ogłoszeniowe”, przy których „ogłaszają” i „odczytują” psią „kronikę towarzyską” danej okolicy. Wyprowadzać trzeba psa przed lub w najgorszym razie w czasie, gdy się załatwia; po fakcie jest to bezcelowe. Od szczeniaka nie można oczywiście żądać bezwzględnej czystości, tak samo należy być wyrozumiałym w czasie choroby.

Gdyby kontrola i wyprowadzanie nie wystarczały, trzeba zaostrzyć nadzór i z chwilą kiedy tylko pies zabiera się do popełnienia ,,przestępstwa” zawołać ostro ,,fe”, by mu przerwać jego zamiary i bezzwłocznie wynieść lub wyprowadzić na wskazane miejsce. Na tym miejscu nie należy już stosować żadnego przymusu czy przejawiać gniewu, działa to bowiem na psa deprymująco. Dobrze jest nawet głaskać psa i przemawiać do niego życzliwie, aby zapobiec ewentualnym skojarzeniom, że pan łaje za samą czynność.

Jeśli pies trudniej pojmuje o co chodzi, można go lekko uderzyć. Najlepszym narzędziem kary są giętkie prąty wikliny lub elastyczny bat skórzany; dla młodych piesków pokojowych wystarczy arkusz papieru lub gazeta złożona na szerokość dłoni. Bicie można stosować tylko w ostateczności, aby pies nie zobojętniał na kary cielesne. Uderzenia powinny być krótkie, stanowcze i nieliczne, w uda lub boki, nigdy w głowę albo w brzuch. Ucząc czystości można używać oprócz bata również tzw. łańcuszka rzutowego. Jest to zwykły łańcuszek metalowy o mocnych ogniwach, niezbyt cienki, lecz i nie za ciężki, długości 0,25—0,5 m. Łańcuszek ten trzymamy luźno pełną dłonią i rzucamy w psa z chwilą, gdy wykonuje jakąś czynność niepożądaną. Rzut ten (tak skierowany, by nie trafić psa w głowę), nie bardzo w skutkach bolesny, samym hałasem wywrze efekt nawet wtedy, kiedy chybimy. Po tej karze, która wywołała skojarzenie, że wypróżnianie się w mieszkaniu łączy się z przykrościami, należy psa wyprowadzić na dwór i pozostawić go tam aż do chwili nastąpienia tak gwałtownie przez nas przerwanego skutku, przy czym ,,chwalimy” psa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *