Kategorie
Psy

Dalmatyńczyk

Dalmatyńczyk

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 153a (1966 r.)

Za ojczyznę tej rasy uznana została Jugosławia. Decyzja ta nie bez racji wywołała zdziwienie w Anglii, rasa ta bowiem poza nazwą (nie wiadomo zresztą dlaczego nadaną) nie ma nic wspólnego z Bałkanami. Ani w okresie gdy kraj ten należał do państwa ottomańskiego (do 1718 r.), czy potem do korony habsburskiej, ani później w Jugosławii nie było żadnej hodowli tych psów. Nosiły one zresztą równie bezpodstawnie nazwę gończaków z Bengalu (harrier ot Bengal). Natomiast od przeszło wieku hodowane są w Anglii, gdzie w roku 1860 występują na wystawie w Birmingham i angielscy autorzy od początku XIX w. poświęcają im wzmianki i opisy. Znacznie wcześniej jednak, bo już w XVII w., pojawiają się psy tego typu na portretach, z których chyba najbardziej znany jest (galeria drezdeńska) portret Seibolda, przedstawiający późniejszego Fryderyka Wielkiego jako dziecko na tle takiego psa. Po pierwszej wojnie światowej w Anglii rozwinęła się sportowa ich hodowla (w 1925 r. siedem eksponatów u Cruft’a), a w roku 1927 klub przekroczył liczbę 60 członków, zaś w roku 1930 zgłoszono na jednej wystawie w Tattersalls rekordową liczbę 458 sztuk. Po drugiej wojnie światowej dwa kluby zrzeszające licznych hodowców i sympatyków tej rasy i pod auspicjami angielskiego Kennel Clubu uzgodniły w roku 1968 angielski standard (nieco odmienny od FCI). Tu też ustalono zamiast masy — wzrost na 23—24 cale, u psa, a 22—23 cale u suki. 1 cal = 2,54 cm

Poza Anglią są one hodowane dość licznie, a nawet są specjalne kluby hodowców tej rasy; amerykański Kennel Club ma własny standard i parę klubów zajmujących się nią.

Dalmatyńczyk pochodzi od psów gończych, na co wskazuje budowa. Jednakże od dawna nie jest on używany do celów łowieckich — stał się wyłącznie psem reprezentacyjnym. Jest on dość samodzielny i zbliżony pod tym względem do psów gończych, a nawet do bojowych. Do nauki mniej podatny; nie bardzo skłonny do podporządkowania się człowiekowi we wszystkim.

Ponieważ rasa ta nie służy celom użytkowym, dużą wagę przywiązuje się do maści. Charakterystyczne jest, że rodzą się one czysto białe; plamy występują dopiero po paru miesiącach, a na ogonie nieraz dopiero po roku.

Wrażenie ogólne. Pies silny, muskularny, o żywym temperamencie, proporcjonalny w sylwetce, budowy nie ordynarnej ani ciężkiej, zdolny do wytrwałego i szybkiego biegu.

Głowa. Dość długa, w części mózgowiowej płaska, najszersza między uszami, dobrze ukształtowana przy skroniach. Krawędź czołowa umiarkowana (profil od nosa do potylicy nie stanowi linii prostej). Niedopuszczalne fałdy skórne. Kufa długa i silna, wargi gładkie, przylegające do zębów. Nos u odmiany czarno cętkowanej — czarny, u czekoladowo cętkowanej — brązowy. Oczy średnio szeroko rozstawione, średniej wielkości, okrągłe, klarowne i lśniące, o inteligentnym wyrazie, koloru tego samego co cętki w umaszczeniu okrywy. U odmiany czarno cętkowanej czarne albo brązowe, u czekoladowej żółte albo jasnobrązowe. Krawędzie powiek przy czarnych cętkach czarne, przy czekoladowych brązowe. Uszy wysoko osadzone, średniej wielkości, dość szerokie u nasady, stopniowo ku dołowi zaokrąglone. Przylegające do głowy, cienkie i delikatnej struktury. Pożądane zawsze cętko-wane, im gęściej — tym lepiej. Zęby zachodzące na siebie, górne przed dolne (zgryz nożycowy).

Szyja. Umiarkowanie długa, dobrze wysklepiona, lekka, zwężająca się i bez fałdów skórnych.

Tułów. Klatka piersiowa niezbyt szeroka, ale bardzo głęboka i pojemna. Żebra miernie wysklepione, nigdy tak zaokrąglone jak obręcze beczki (co nie pozwoliłoby na rozwijanie szybkości), grzbiet silny, lędźwie muskularne i lekko uwypuklone, zdradzające siłę.

Kończyny przednie. Łopatki umiarkowanie ukośne, bez wad, muskularne. Przednie nogi zdecydowanie proste, silne i o mocnym kośćcu. Łokcie przylegające do tułowia.

Kończyny tylne. Umięśnienie zadu obfite, dobrze widoczne. Stawy skokowe nisko położone. Łapy okrągłe, silne, z dobrze wysklepionymi palcami (tzw. kocie) z okrągłymi, elastycznymi opuszkami. Pazury u odmiany czarno cętkowanej — czarne i białe, u odmiany czekoladowo cętkowanej — brązowe i białe.

Ogon. Nie za długi, nie gruby, ale silny u nasady i stopniowo zwężający się ku końcowi, nie za nisko osadzony, noszony lekko wygięty, nigdy skręcony, cętkowany (im gęściej — tym lepiej).

Szata. Włosy krótkie, twarde, gęste i delikatne. Wydają się gładkie i lśniące. Niedopuszczalne wełniste ani jedwabiste.

Umaszczenie. Tło u obu odmian zdecydowanie czysto białe (nie zamazane) z cętkami, które u jednej odmiany są czarne (im intensywniejsza czerń — tym lepiej), u drugiej czekoladowe. Cętki okrągłe, nie zlewające się z sobą, równomiernie rozłożone, wielkości drobnych monet. Plamki na głowie, pysku, uszach, nogach, ogonie i na skrajnych partiach tułowia mniejsze niż na pozostałych częściach ciała.

Wymiary ciała. Masa psów około 25 kg, wzrost 55—60 cm, masa suk około 20 kg, wzrost 50—55 cm.

Wady. Czekoladowe cętki w maści psów czarno cętkowanych albo czarne u osobników czekoladowo cętkowanych. Plamy koloru cytrynowego. Duże łaty.

Przy ocenie zwraca się szczególną uwagę na umaszczenie, rozmieszczenie plam, barwę nosa i powiek oraz wygląd kończyn. (Ostatnio obserwuje się w pogłowiu tendencję do powiększenia wzrostu; pomiary przeprowadzone w RFN w 1972 r. wykazują granice wzrostu od 55—64 — średnio 59,5 cm).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *