Kategorie
Psy

Dandie dinmont terier

DANDIE DINMONT TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 168a (10. VII. 1963 r.)

Dandie dinmont terier jest od początków ubiegłego wieku, a może i wcześniej, używany w swej ojczyźnie jako towarzysz myśliwego i w roli norowca. Do popularyzacji tej rasy przyczynił się głównie Walter Scott swymi nowelami. Popularność ich jest i tym uzasadniona, że sylwetka tego pieska o charakterystycznej czuprynie na ciemieniu, o dziwnie wyrazistym — chciałoby się rzec, prawie ludzkim — spojrzeniu, ma w sobie coś ujmującego. Inną charakterystyczną jego cechą jest nieproporcjonalnie do wielkości ciała niski i silny głos. Dandie dinmont terier doskonale spełnia rolę stróża, ale w sforze psów jest niezgodny i skłonny do bójek, które prowadzi z wielką zaciętością.

Głowa. Silnie zbudowana i szeroka, lecz proporcjonalna do wielkości psa. Mięśnie, zwłaszcza żuchwy, silnie rozwinięte. Część mózgowiowa szeroka między uszami, stopniowo zwężająca się ku oczom. Odległość od wewnętrznego kącika oka do tyłu głowy prawie równa odległości dzielącej oczy. Czoło dobrze wysklepione. Głowa pokryta bardzo miękkim, jedwabistym włosem, który nie powinien ograniczać się tylko do czupryny; im jest on jaśniejszy i jedwabistszy, tym lepiej. Boki głowy proporcjonalne do jej części mózgowiowej, stopniowo zwężające się ku kufie, głębokiej i silnie zbudowanej, długość około 7,6 cm. Długość pyska w stosunku do części mózgowiowej jak 3:5. Kufa pokryta jest włosem tego samego rodzaju, co pióra na przednich nogach, nieco ciemniejszym w odcieniu niż czupryna. Jama ustna czarna lub ciemno zabarwiona. Zęby bardzo mocne, zwłaszcza kły, które są nadzwyczaj duże w stosunku do wielkości psa i możliwie ściśle na siebie zachodzą (zapewnia to dużą siłę uchwytu). Siekacze równo ustawione, górne nieznacznie zachodzą na dolne. Grzbiet nosa zwykle nie-owłosiony na 2,5 cm od tylnej krawędzi nozdrzy. Golizna ta, szerokości około 2,5 cm, zbiega się ku oczom. Nos czarny. Oczy ciemnoorzechowe, duże, pełne, okrągłe, lecz nie wypukłe, lśniące, o bystrym wyrazie „inteligentnym i dostojnym”. Osadzone są głęboko, skierowane do przodu i szeroko rozstawiane. Uszy obwisłe, o długości 7,5—9,5 cm, osadzone w tyle głowy po bokach i blisko do nich przylegające; u nasady szerokie i nieznacznie wzniesione. Zwężają się stopniowo ku końcowi, przednia część zwisająca prosto ku dołowi. Barwą harmonizują z maścią tułowia. U odmiany maści „pieprz z solą” pokryte miękkim, prostym, ciemnym włosem (niekiedy prawie czarnym); u odmiany umaszczonej w kolorze musztardowym porośnięte włosem o ton ciemniejszym niż na tułowiu, lecz nie czarnym. Bezwzględnie wymagane pióra jasnych włosów wyrastających w odległości około 5 cm od końca małżowiny, prawie tej samej barwy co czupryna (nadają uszom charakterystyczny wygląd). Pióra wyrastają u psów w wieku 1—2 lat.

Szyja. Bardzo muskularna, dobrze zbudowana, silna, dobrze związana z łopatkami.

Tułów. Długi, silny i giętki; żebra dobrze wysklepione, okrągłe; klatka piersiowa dobrze rozwinięta, głęboka, nisko schodząca. Grzbiet raczej niski, z bardzo łagodnym spadkiem od guzów biodrowych do nasady ogona. Kręgosłup obustronnie dobrze umięśniony.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *