Kategorie
Psy

DOG DE BORDEAUX

DOG DE BORDEAUX

Wzorzec znowelizowany wpisany do rejestru FCI pod liczbą 116b (7.VI. 1971 r.)

Pies ten zakwalifikowany jest naukowo jako molosowaty — krótkogłowy, a użytkowo jako pies obrończy i do stróżowania.

Wrażenie ogólne. Dog de Bordeaux jest potężnym kolosem, dobrze zbudowanym, o tułowiu bardzo muskularnym; zachowana jednak jest harmonia całości. Powinien mieć on wygląd groźnego atlety, imponującego i wzbudzającego zaufanie. Dawny pies bojowy, nadaje się na stróża, którego funkcje spełnia odpowiedzialnie i czujnie, z wielką odwagą, lecz bez agresywności. Przywiązuje się bardzo do swojego pana i jest bardzo oddany dzieciom.

Głowa. Część mózgowiowa bardzo pojemna, graniasta, szeroka, dość krótka, z przodu o sylwetce trapezoidalnej. U psa obwód części mózgowiowej mierzony w najszerszym miejscu (bez fałd skóry) równa się wysokości w kłębie. U suki może być nieco mniejszy. Rozmiary i kształt czaszki są wynikiem potężnie rozrośniętych skroni, łuków nadocznych, kości jarzmowych i rozstawienia ramion żuchwy. Pokrywa czaszki jest lekko wysklepiona. Krawędź czołowa (stop) bardzo wyrazista, tworzy załamanie prawie pod kątem prostym (95—115°). Bruzda czołowa głęboka, ciągnie się do tyłu czaszki. Czoło dominuje w twarzy — jest ono jednakże raczej szersze niż wysokie. Głowa ozdobiona bruzdami fałd skóry symetrycznie obustronnie rozmieszczonymi. Fałdy głębokie i ruchliwe, których układ zmienia się wraz z natężeniem uwagi psa. Kufa (trzewioczaszka) potężna, szeroka, ciężka, dość krótka, górna krawędź lekko wklęsła, z fałdami umiarkowanie zaznaczonymi. Kufa zwęża się bardzo nieznacznie ku końcowi, a oglądana z góry jest prostokątna. Grzbiet nosa tworzy z krawędzią czołową kąt rozwarty i jest skierowany ku górze. Gdy głowa jest ustawiona poziomo, żuchwa wysunięta jest przed przednią ścianę trufli nosowej. Obwód kufy równy mniej więcej 2/3 obwodu głowy. Długość jej waha się od 1/4 do 1/3 długości głowy mierzonej od końca nosa do guza potylicznego. Nos szeroki, dobrze pigmentowany, czarny lub brązowy (zależnie od maski), lejkowaty dopuszczalny. Nozdrza rozwarte. Szczęki bardzo silne, szerokie. Przodozgryz. Żuchwa winna być wysunięta co najmniej o 0,5 cm, a najwyżej 2 cm. Siekacze i kły nie powinny być widoczne przy zamkniętym pysku. Kły żuchwy szeroko rozstawione i lekko zakrzywione. Siekacze dobrze ustawione,-w żuchwie prawie w prostej linii. Fafle grube, umiarkowanie obwisłe, dające się ściągnąć, zaokrąglone naokoło żuchwy. Policzki wydatne dzięki bardzo silnie rozwiniętej muskulaturze żuchwy. Oczy owalne, szeroko rozstawione, koloru orzechowego do ciemnego u psów z czarną maską; jaśniejsze dopuszczalne u okazów z czerwoną maską. Przestrzeń między wewnętrznymi kącikami powiek prawie równa podwójnej długości oka. Uszy stosunkowo małe, nieco ciemniejsze niż tułów. U nasady nieco uniesione, nie wiotkie, lecz powinny opadać wzdłuż policzków. Koniec łagodnie zaokrąglony, nie powinien sięgać do oka. Dość wysoko osadzone — na wysokości górnej linii czaszki.

Szyja. Bardzo silna, muskularna, prawie cylindryczna. Kark potężny, skóra obfita, luźna i elastyczna. Obwód szyi prawie równy obwodowi głowy. Oddzielona od głowy lekką bruzdą poprzeczną, lekko wygięta. Z boku oglądana nieco wklęsła u góry. Podgardlane fałdy skórne (łałok) dobrze rozwinięte, rozpoczynają się od podgardla i tworzą fałdę aż do przedpiersia.

Tułów. Klatka piersiowa potężna, gładka, szeroka, zachodząca poniżej łokcia. Przedpiersie potężne, żebra wysklepione. Zebra rzekome łukowate i daleko zachodzące. Obwód klatki piersiowej powinien być o 25—30 cm większy niż wysokość w kłębie. Grzbiet prosty, szeroki i muskularny. Kłąb wyrazisty, lędźwie szerokie, dość krótkie i zwięzłe. Zad łagodnie opadający do nasady ogona. Linia brzuszna zaokrąglona od głębokiej piersi do brzucha wzniesionego i silnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *