Kategorie
Psy

DOG NIEMIECKI

DOG NIEMIECKI

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 235 (18. XI. 1961 r.)

Czasem zwany jest ulmskim, a na zachodzie Europy i w krajach anglosaskich również „wielkim duńczykiem”. Wywodzi się niewątpliwie z tego samego pnia co i mastiffy, lecz wśród jego przodków można by odszukać jakieś duże psy gończe, a na pewno jest on również spokrewniony z chartem. W średniowieczu dogi były używane jako psy gończe do łowów na najgrubszą zwierzynę: niedźwiedzia, dzika, zapewne też żubra i tura.

Najliczniej hodowane są na terenach Niemiec i krajów sąsiednich. Tam też znajdują się najpiękniejsze okazy, choć i my nie musimy się wstydzić reprezentantów naszych hodowli.

Dogi niemieckie są największymi psami kontynentu europejskiego. Odznaczają się one szlachetną sylwetką i pełnymi wdzięku, płynnymi ruchami. Są żywsze niż inne psy bojowe i częściej trafiają się wśród nich osobniki agresywne. Jednakże odpowiednio ułożone od najwcześniejszej młodości przez dobrego przewodnika — są bardzo miłymi towarzyszami i doskonałymi obrońcami. Szkolenie ich wymaga niewątpliwie dużego opanowania i znajomości psychiki psa bojowego. W pracy nad nimi tylko zdolny przewodnik może osiągnąć doskonałe wyniki. Przed wojną na egzaminie psów użytkowych Śląskiego Stowarzyszenia Hodowców Psów Rasowych i Użytkowych suka tej rasy uzyskała pierwszą lokatę przed innymi psami uznanych ras policyjnych (owczarki, dobermany, boksery). Przygotowana była przez amatora, który szkolił ją w wolnych chwilach.

Początkującym amatorom i osobom niezrównoważonym nie należałoby jednak doradzać psów tej rasy, mają one bowiem władczą naturę i — podobnie jak mastiffy — na starość bywają złe i zbyt pewne siebie, jeśli nie umie się ich utrzymać w ryzach.

Wrażenie ogólne. Dog niemiecki łączy w sobie silną budowę ciała, „powagę” i elegancję. Ma szczególnie pełną wyrazu głowę. Nawet w najsilniejszym podnieceniu nie zdradza zdenerwowania i sprawia wrażenie szlachetnej statuy. Nerwowe i tchórzliwe dogi, bez względu na pozostałe cechy, mogą uzyskać tylko ocenę „niedostateczną”. Psy tej rasy są zwykle przywiązane do domowników, zwłaszcza do dzieci, a nieufne wobec obcych.

Głowa. Wydłużona, wąska, pełna wyrazu, doskonale wymodelowana (zwłaszcza część pod oczami), z silnie zaznaczoną krawędzią czołową. W profilu czoło ostro odcina się od grzbietu nosa. Linia czoła i grzbietu nosa przebiegają równolegle do siebie. Głowa oglądana z przodu — wąska, o możliwie szerokim grzbiecie nosa, o mięśniach policzkowych nie nazbyt uwypuklonych i tylko lekko zarysowanych. Kufa o pełnych wargach, od przodu możliwie prostopadle ścięta, z wyrazistym kątem warg. Żuchwa nie wystająca, ani cofnięta. Długość przedniej części głowy od końca nosa do krawędzi czołowej równa odległości dzielącej krawędź czołową od słabo zaznaczonego guza potylicznego. Głowa ze wszystkich stron kanciasta (graniasta) o zdecydowanych liniach konturowych, wielkością dostosowana do wymiarów psa. Nos duży, u pręgowanych i jednobarwnych zawsze czarny; u łaciatych tolerowany w czarne plamy i różowy. Nos rozłupany nie jest prawidłowy. Zęby duże i mocne, białe, ściśle na siebie zachodzące. Pożądany zgryz nożycowy, tj. gdy siekacze szczęki ściśle zachodzą na siekacze żuchwy (ustawienie względem siebie szczęki i żuchwy ocenia się zasadniczo według ustawienia ruchliwej żuchwy). Oczy o zwartej oprawie, średniej wielkości, okrągłe, możliwie ciemne, o żywym, „mądrym” wyrazie. Łuki brwiowe dobrze rozwinięte. Powieki przylegające. Uszy wysoko osadzone, niezbyt od siebie odległe, dość długie, ostro ścięte, proporcjonalne w stosunku do głowy i równomiernie sztywno stojące. Dogi z uszami nie przyciętymi są wykluczone od premiowania. Jednakże ze względu na obowiązujący w wielu krajach zakaz cięcia uszu, należy i w Polsce dopuszczać je bez ograniczeń do wystaw. Egzemplarze z obwisłymi uszami albo za krótko przyciętymi nie mogą być kwalifikowane jako „doskonałe”

Szyja. Wysoko osadzona, zwężająca się łagodnie ku głowie, długa, muskularna i żylasta, bez silnie rozwiniętego podgardla lub łałoku. Wdzięcznie wygięta, z dobrze rozwiniętym karkiem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *