Kategorie
Psy

DUŻY SZWAJCARSKI PIES PASTERSKI

DUŻY SZWAJCARSKI PIES PASTERSKI (GROSSER SCHWEIZER SENNENHUND)

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 58a (21. I. 1972 r.)

Wrażenie ogólne. Pies duży, silny, ruchliwy, o zasadniczym umaszczeniu czarnym ze świecąco rdzawoczerwonym i białym znaczeniem. Harmonijny w budowie i umaszczeniu, czujny, uważny i wierny. Nadaje się na stróża, towarzysza, obrońcę i jako pies pociągowy.

Głowa. W proporcji do tułowia silna, ale nie toporna. Odległość od guza potylicznego do oczu i od oczu do końca nosa mniej więcej równa. Pokrywa czaszki płaska, szeroka. Bruzda czołowa słabo zaznaczona. Krawędź czołowa lekko zaznaczona. Policzki normalne — ani zapadłe, ani wypukłe (nadęte). Nos szeroki, prosty, często z niewielkim wzniesieniem przed zawsze czarną truflą. Kufa średniej długości, oglądana zarówno z góry jak i z boku — nie spiczasta, z przylegającymi czarnymi, suchymi wargami. Uzębienie silne, nożycowe. Oczy średniej wielkości — ani zapadłe, ani wypukłe, od orzechowych do kasztanowych, o czujnym, inteligentnym i wiernym wyrazie. Powieki ściśle przylegające. Uszy średniej wielkości, trójkątne, dość wysoko osadzone. W spokoju przylegające, w ożywieniu skierowane do przodu, z zewnątrz i wewnątrz dobrze owłosione.

Szyja. Silna i muskularna, średniej długości, bez fałd skórnych.

Tułów. Kłąb wysoki i długi. Klatka piersiowa głęboka, szeroka, również ku przodowi foremnie wysklepiona. Żebra w przekroju tworzą owal, nie płaskie, lecz i nie beczkowate. Grzbiet miernie długi, silny i prosty. Zad długi, szeroki, opada ku tyłowi łagodnym, wdzięcznym zaokrągleniem. Brzuch i słabizny ani podkasane, ani zbyt pełne. Długość tułowia od przodu klatki piersiowej do kości siedzeniowej nieco większa niż wysokość w kłębie — mniej więcej w stosunku 10:9.

Kończyny przednie. Łopatki długie, silne i ukośnie ustawione, tworzą z ramieniem kąt rozwarty, przylegają płasko i są silnie umięśnione. Podramię silne i ze wszystkich stron oglądane proste, w stawie nadgarstkowym tylko nieznacznie nachylone.

Kończyny tylne. Uda szerokie, silne i bardzo muskularne, dość długie, a oglądane z boku, ustawione ukośnie do podudzia, staw skokowy szeroki i silny. Łapy okrągławe, krótkie, zwarte i wysklepione. Wilcze pazury powinny być jak najwcześniej usuwane.

Ogon. Dość długi, sięga do stawu skokowego, w spokoju obwisły, w ruchu nieco wzniesiony i wygięty do góry, ale nigdy zakręcony lub wzniesiony ponad poziom grzbietu.

Szata. Włos twardy — pokrywa 3—5 cm, z podszyciem.

Maść. Zasadnicza czarna z lśniąco rdzawoczerwonymi i białymi symetrycznymi znaczeniami. Czerwień rozmieszczona między białą a czarną maścią. Czerwone znaki nad oczyma (podwójne oczy), na barkach, obustronnie na piersi i na kończynach. Czerwone są również wewnętrzne strony uda. .Dolna część ogona i wewnętrzne strony uszu w czarnej obwódce. Białe znaki na głowie (łysina i kufa), na piersi i kończynach oraz na końcu ogona. Biel na grzbiecie nosa i obroża są dopuszczalne.

Chody. Wytrwały, posuwisty i zwinny w kroku i kłusie.

Wzrost. Wysokość mierzona w kłębie: psy 65—70 cm, suki 60—65 cm.

Błędy. Jasne oczy, uszy lub ogon źle noszony, umaszczenie niewyraziste i niesymetryczne znaczenie.

Wady. Wadami budowy są wszelkie odchylenia od proporcji i wzrostu, cechy płci nie dość wyraźne, wady w chodzie, kościec zbyt lekki lub zbyt gruby, pies limfatyczny. Słabe umięśnienie, otłuszczenie, głowa za ciężka lub zbyt lekka. Wady uzębienia. Obwisłe fafle, luźne powieki, budowa kwadratowa lub zbyt wydłużona. Grzbiet łękowaty, wadliwe ukątowanie kończyn, luźne łapy, włos za cienki lub za długi. Brak temperamentu, bojaźliwość. Odwrotnie też nadmierna ciętość i kąśliwość.

Wady budowy i charakteru należy oceniać surowiej aniżeli błędy piękności, gdyż umniejszają użyteczność psa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *