Categories
Psy

Spitz

SZPICE

Pattern entered in the FCI register under the number 97 27. XI. 1967 r.)

Szpice uchodzą za najstarszą rasę psa domowego. Przemawia za tym poza śladami wykopaliskowymi duże wyrównanie ich typu. W Mezopotamii w wykopaliskach z okresu kultury sumeryjskiej (w końcu IV i III tysiąclecia p.n.e.) odnaleziono pieczęć z podobizną psa typu szpica wilczastego, stosunkowo wysokonożnego, o spiczastych uszach i kufie oraz ogonie zakręconym na grzbiecie. Badania wskazują, że były to psy od tysiącleci używane przede wszystkim jako towarzysze ludzkich osiedli; nie wykorzystywano ich natomiast do służby pasterskiej ani — poza sporadycznymi wypadkami — do celów łowieckich. Dawniej w Azji służyły też jako zwierzęta futerkowo-rzeźne.

Szpice mają niezwykle czuły słuch, lecz przy tym są często hałaśliwe, czasami napastliwe i trudne do prowadzenia. Przydatność ich do tresury jest raczej średnia. Nie stanowi to jednak dowodu wrodzonego braku inteligencji. Contrary, są one bystre i spostrzegawcze, lecz przy tym samowolne, można by powiedzieć — o wybujałym indywidualizmie, przez co nie dość łatwo poddają się przewodnictwu człowieka, z którym od prawieków tylko współżyły, lecz nie współpracowały.

Jako stróże szpice są wprost niezrównane, zwłaszcza w osiedlach rzadko zabudowanych. Nie mają one skłonności do kłusownictwa ani nawet do włóczęgi; trzymają się zazwyczaj blisko domu. Szczególną zaletą psów tej rasy jest odporność na trudy i choroby, co zapewne zawdzięczają temu, że od pokoleń jako Stróże podwórzy czy barek rybackich przeszły surową selekcję.

W Danii, Holandii i Niemczech szpice (Keeshond, kayshond) z zamiłowaniem były trzymane przez właścicieli lub załogi statków i barek, gdzie pełniły rolę stróżów i „szczurołapów”. W Anglii szpic uchodzi za psa holenderskiego albo duńskiego. W Niemczech uważają go za niemieckiego, lecz nawet przez dawnych autorów niemieckich nazywany był pomorskim; tak też nazywają go Francuzi. W rzeczywistości rasa ta występuje na całym kontynencie euroazjatyckim, more often in the north, but also in Italy it is popular in the countryside.

German Spitz, descendant of the Stone Age dog - the peat dog, Canis familiaris palustris Rütimeyer and the later Spitz from stilt settlements, was bred by experienced breeders consciously pursuing their goal, who know the laws of inheritance, ennobled by selection in the purity of the breed.

There are two types of spitz: big and small.

General impression. Spitz have a beautiful coat, protruding thanks to the abundant undercoat, and plentiful, a maned collar around the neck. A head resembling a fox with live, wise eyes, about the pointy ones, small, ears close together. Curled up over the back, the fluffy tail gives the Spitz the breed's characteristic appearance of audacious confidence. His distrust of everything foreign, combined with incorruptible fidelity, a complete lack of prowess to vagrancy and poaching coupled with the proverbial vigilance make him - like no other dog - a favorite tied to the house and yard.

Head. Medium size, viewed from above - appears to be the widest at the top; Narrows wedge-shaped towards the tip of the nose, Seen from the side, it has a mediocre leading edge. Muzzle not too long, in proportion to the cerebral part of the head. Round nose, small, desirable with a slight hump, black or (in the brown variety) dark brown. Lips not pendulous and without folds at the corners, black in white spitz (just like the eyelids). The ears are small, set high (close to each other - the closer, the better), sharpened into a triangle, worn straight and stiffly. Medium-sized eyes, oblong, set slightly obliquely, dark.

Neck. Neck of medium length.

Torso. Very short back, quite simple, higher in the front than in the rear. Arched chest, deep at the front. Belly moderately tucked up.

Limbs. Compared to the body, it is of medium length; stocky and completely straight. The hind legs are slightly angulated in the ankle joint. Paws as small as possible, round, with arched toes (kitten). Dewclaws should be removed 2-4 days after birth.