Kategorie
Psy

EPAGNEUL NAIN CONTINENTAL (PAPILLON)

EPAGNEUL NAIN CONTINENTAL (PAPILLON)

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 77b (20. XI. 1969 r.)

Rasa ta, choć obecnie włączona do rodziny franko-belgijskiej, przez niektórych autorów — zapewne nie bez racji — zaliczana jest do psów śródziemnomorskich względnie nawet hiszpańskich. Niewątpliwie jest to rasa bardzo stara, a liczne pieski tego typu znajdują się na obrazach ancien regime’u od Ludwika XIV do Wielkiej Rewolucji. Wraz ze swymi paniami zginął z widowni we Francji, lecz zachował się w Belgii i stąd obecnie ta podwójna parantela. Równie nazwa może pobudzić do dyskusji, bowiem trudno dziś w tym dekoracyjnym piesku doszukać się cech psa myśliwskiego epagneula. Obecnie oficjalna nazwa w rejestrze FCI tak właśnie opiewa, choć wielu dawniejszych autorów, a i wielu współczesnych, nazywa go nadal „papillon” (motyl) z powodu charakterystycznych uszu sterczących jak skrzydła motyla, a odmianę kłapouchą — phalene.

Wrażenie ogólne. Karłowaty spanielek, luksusowy, o normalnej i harmonijnej budowie, długowłosy o kufie umiarkowanej długości i krótszej niż część mózgowiowa. Żywy, wdzięczny, lecz krzepki. Dumna postawa, ruchy swobodne i eleganckie. Długość tułowia nieco większa od wysokości w kłębie.

Głowa. O normalnej proporcji do tułowia, lecz stosunkowo lżejsza i krótsza aniżeli u spanieli dużych i małych. Część mózgowiowa nie bardzo zaokrąglona ani z profilu, ani z przodu: czasami występuje ślad bruzdy czołowej. Kufa (pysk) krótsza niż część mózgowiowa, delikatna, zaostrzona, niezbyt szeroka. Nie śmie być zadarta. Krawędź czołowa dość zaznaczona. U psów cięższych — mniej silna, lecz zawsze zauważalna. U psów bardzo małych jest silniej zaznaczona, lecz nigdy nie tworzy gwałtownego załamania. Trufla mała, czarna i zaokrąglona, lecz lekko spłaszczona od góry. Wargi silnie pigmentowane, cienkie i przylegające. Uzębięnie dość silne, zwarcie na siebie zachodzące. Język nie śmie być widoczny. Oczy dość duże, rozwarte, o kształcie migdału, nie wybałuszone, dość nisko osadzone, kącik wewnętrzny leży na styku części mózgowiowej i kufy. Kolor ciemny i bardzo wyrazisty powieki bardzo pigmentowane. Uszy osadzone dość daleko na tyle głowy, dość daleko od siebie, przez co pokrywa czaszki wydaje się lekko zaokrąglona. Chrząstka ucha delikatna, lecz elastyczna Zarówno u odmiany o uszach stojących jak i u odmiany o uszach opadających ujęta w palce chrząstka nie powinna być ostro zakończona. U odmiany, o uszach obwisłych, zwanej phalene ucho w spoczynku jest osadzone wysoko, wyraźnie nad linią oczu, wiszące, lecz jednakże dość ruchliwe, ozdobione falistym włosem dochodzącym do wielkiej długości, co nadaje psu swoisty wdzięk. Odmiana o uszach stojących (papillon) ma ucho osadzone wysoko, muszlę otwartą, skierowaną na boki. Wewnętrzny kraj muszli tworzy kąt zbliżony do 45° z poziomem. W żadnym wypadku nie śmie być skierowana ku górze, co przypominałoby ucho szpica. Wewnętrzna część muszli jest również ozdobiona falistym włosem, Długie włosy wystają nieco poza kraj ucha, powierzchnia zewnętrzna natomiast pokryta jest długim, włosem, tworzącym pióra obficie wychodzące poza obrys ucha.

Krzyżówki tych odmian miewają uszy półstojące, załamane przy końcu. Ta forma pośrednia noszenia ucha jest uznana za dużą wadę.

Tułów. Szyja średniej długości, nieco wygięta w karku. Klatka piersiowa szeroka, dość głęboka, obwód jej na dwu ostatnich żebrach powinien być równy wysokości w kłębie. Żebra wysklepione. Linia grzbietu nie za krótka, lecz i nie płaska. Lędźwie silne i lekko wysklepione. Brzuch lekko podciągnięty.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *