Kategorie
Psy

FOKSTERIER KRÓTKOWŁOSY

FOKSTERIER KRÓTKOWŁOSY

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 12a (1967 r.)

Foksteriery należą w Europie do najpopularniejszych przedstawicieli terierów. Pochodzenie ich jest osnute mgłą tajemnicy i niewiadomo, czy na wytworzenie tej rasy wpłynął głównie wspomniany na wstępie biały terier z black and tan i bullterier czy też mają one w sobie dużą domieszkę krwi małych psów gończych. Zapewne każdy z tych domysłów kryje w sobie część prawdy, a faktem pozostaje, iż produkt hodowli w postaci obecnego foksteriera jest bardzo udany.

Wszystko co powiedziałem na wstępie o powstaniu terierów jako pomocników dla psów gończych w głównej mierze odnosi się do foksteriera. Poza tym nadają się do wielostronnej służby w łowiectwie. W sforze mogą być z powodzeniem użyte jako dzikarze, gdyż w tej roli pożyteczny jest ich duży temperament połączony ze zwinnością. Doskonały węch pozwala im spełnić rolę posokowców na wszelką farbę, w każdym terenie, a duża inteligencja i wrodzona pasja —aportować ptactwo zarówno z pola jak i z wody. Oczywiście używany jest jako norowiec, lecz i duże usługi oddaje także jako szperacz przy buszowaniu oraz tępiciel włóczących się i kłusujących kotów lub innych szkodników łowisk. Brak mu tylko stójki. Właściwie chowany jest również czujnym stróżem i przyjemnym towarzyszem domowym.

Nabywając teriera, a szczególnie foksteriera, musimy pamiętać, że jest to pies z natury żywy, pełen temperamentu i cięty. Wymaga więc ruchu i zajęcia. Pozbawiony tego sam sobie szuka zajęcia, co w skutkach nie zawsze jest miłe dla właściciela. Zaniedbany, może stać się włóczęgą, kłusownikiem, zmorą łowiska, postrachem sąsiadów oraz przyczyną częstych awantur i bójek z sąsiedzkimi psami, czy wreszcie dusicielem drobiu.

Teriery w ogóle, a foksteriery w szczególności, to rasa psów myśliwskich o dużym temperamencie. Niestety, wskutek tego, że stały się modne jako psy pokojowe — w hodowli nastawionej wyłącznie na zewnętrzny wygląd psa zapomniano o ich walorach psychicznych tak istotnych dla łowiectwa.

Każdy amator psa sportowego powinien zatem przy nabywaniu szczenięcia zwrócić uwagę na walory psychiczne jego rodziców. Rzadko się zdarza, aby potomstwo psów wydelikaconych i nerwowych lub bojaźliwych spełniło pokładane w nim nadzieje.

Wrażenie ogólne. Pies wesoły, o żywym usposobieniu. Mocny kościec i siła są tu istotnymi cechami, co jednak nie znaczy, by oceniana sztuka miała sylwetkę klocowatą (krępą i ciężką). Powinien on być uosobieniem siły i wytrwałości, według modelu foxhounda. Foksterier, tak jak foxhound, nie powinien być ani długonożny, ani krótkonożny, ale mimo krótkiego grzbietu mieć dostatecznie długi tułów. Dzięki temu zyskuje na posuwistości w ruchu i osiąga możliwie największy skok w stosunku do wielkości tułowia.

Głowa. W części mózgowiowej płaska stopniowo zwężająca się ku oczom. Krawędź czołowa nieznacznie zaznaczona, ale w profilu wyraźniejsza niż u charta. Policzki nie są pełne. Szczęka i żuchwa silnie umięśnione, o dużej mocy uchwytu, lecz nie powinny przypominać pyska charta. Kość jarzmowa niezbyt zapadnięta pod oczyma. W części twarzowej głowa precyzyjnie wyrzeźbiona, stopniowo zwężająca się w kierunku nosa, ale nie w prostej linii. Nos czarny. Oczy ciemne, małe, raczej głęboko osadzone, możliwie najbardziej okrągłe, pełne ognia, o inteligentnym spojrzeniu. Uszy kształtu litery V, małe i niezbyt grube, zwisające ku przodowi głowy, a nie na boki jak u psa gończego. Zęby jak najrówniejsze, o zgryzie nożycowym.

Szyja. Zgrabna, muskularna, umiarkowanie długa, stopniowo rozszerzająca się ku barkom; bez podgardla.

Tułów. Klatka piersiowa głęboka i niezbyt szeroka, dobrze ożebrowana. Żebra przednie umiarkowanie wysklepione, tylne głębokie. Grzbiet krótki, prosty i silny. Lędźwie dobrze umięśnione i bardzo nieznacznie wysklepione. Tył silny, muskularny, nie ścięty lub podkurczony.

Kończyny przednie. Łopatki długie i ukośne, zachodzące daleko ku tyłowi, delikatnie zakończone i wyraźnie wykrojone w kłębie.

Kończyny tylne. Uda długie i silne, stawy skokowe nisko położone (pies stoi podobnie jak foxhound, nie ma stromych stawów kolanowych). Łapy okrągłe, nie duże. Palce zwarte, umiarkowanie wysklepione, zwrócone prosto do przodu. Podeszwy twarde i jędrne.

Ogon. Osadzony raczej wysoko, noszony wesoło, lecz nie ponad grzbietem i nie zawinięty. Dość silny.

Szata. Prosta, płaska, gładka, twarda, gęsta i obfita. Brzuch i wewnętrzna strona ud także pokryte sierścią.

Maść. Dominuje biel. Plamy pręgowane, czerwone lub barwy czekoladowej raczej niepożądane. Zresztą szczegół ten jest prawie bez znaczenia przy ocenie psów.

Wymiary ciała. Masa ciała nie jest w zasadzie ważnym kryterium w ocenie zdolności teriera do pracy. Głównym kryterium oceny są: ogólny pokrój, wzrost i kontur sylwetki. U psa galopującego i wytrwale ścigającego lisa do samej nory masa nie odgrywa roli. Dla osobników o kondycji wystawowej przyjmuje się wartości: psy 7,2—8,1 kg, suki 6,75—7,75 kg. We wzorcu angielskim nie uwzględniono wzrostu, przyjęła się jednak wysokość 38—40 cm. W krajowym pogłowiu przeważa tendencja do przekraczania górnej granicy wzrostu, co dla norowca jest szkodliwe.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *