Kategorie
Ptaki

Grzywacz

Grzywacz

Ptaki, których młode są gniazdownikami, muszą je przez pewien czas żywić. W ciągu pierwszych dni przynoszą im kęsy zmiękczone uprzednio w wolu, wobec czego młode jedzą początkowo pokarm wstępnie strawiony. Później ich aparat trawienny przyzwyczaja się do trawienia większych i twardszych kawałków. Grzywacze są monogamiczne. Oboje rodzice wysiadują jaja i karmią swoje młode, podobnie jak inne gołębiokształtne Europy, z dzioba do dzioba, mlekowatą substancją wydzielaną przez gruczoły znajdujące się w wolu. Później przynoszą im ziarna i owady, także wstępnie przetrawione w wolu. Grzywacz występuje prawie w całej Europie. Buduje prymitywne gniazda na drzewach, z małych, suchych gałązek (4), poplątanych w sposób nieuporządkowany tak, że nieraz widać przez dno 2 białawe jaja. Samica niesie się do trzech razy w ciągu roku, przy czym pierwsze partie jaj znosi w kwietniu, natychmiast po powrocie pary z zimowisk na południowym zachodzie Europy. W dwa tygodnie po wykluciu się młode opuszczają gniazdo i siadają na sąsiadujących gałęziach, gdyż nie umieją jeszcze dobrze latać. Samica zostawia potomstwo samcowi, który opiekuje się młodymi przez 4 do 5 tygodni. W tym czasie samica buduje nowe gniazdo, w którym ponownie znosi jaja.

Aby upolować grzywacza, myśliwy próbuje możliwie najbardziej zbliżyć się do drzewa, na którym gołębie te mają zwyczaj siadać, lub zasadza się w pobliżu miejsca, do którego przychodzą jeść lub pić.

Dorosły grzywacz jest ciemnoszary.

Poznaje się go po białych plamach na szyi (1). Młode grzywacze nie mają jeszcze tych plam i aż do pierwszego roku życia ich szyja jest jednolicie szara (2). W locie można grzywacza rozpoznać po białym pasie na skrzydłach (3), widocznym nawet w spoczynku oraz po czarnym obrzeżeniu ogona. Gatunek łowny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *