Kategorie
Psy

Jamnik

Jamnik

Wzorzec wpisany do rejestru FCI 1 pod liczbą 148b (1964 r.)

Jamniki zdobyły ogromną popularność na całym świecie (poza swą ojczyzną, Niemcami), szczególnie zaś w Szwecji, gdzie licznie występują. Pod względem usposobienia oraz do pewnego stopnia użytkowości jamnik jest zbliżony do posokowca, a z wyglądu przypomina krótkonożnego psa gończego. Obecnie miłośnicy tej rasy zapominają częstokroć o tym, że jamnik jest z pochodzenia psem użytkowym. Jeśli więc ma on zachować swą wartość, to materiał hodowlany powinien być selekcjonowany pod tym właśnie kątem także przez amatorów nie polujących. Przy zakupie szczeniąt należałoby dawać pierwszeństwo potomstwu psów które zdały w praktyce egzamin norowca lub gończaka.

Użytkowy jamnik musi być sprężysty i mimo krótkonożności musi być wytrwałym biegaczem jako posokowiec i szperacz lub nawet pies gończy, mieć wrodzoną pasję i ciętość na drapieżniki, mocne i zdrowe uzębienie. Poza tym nie powinien być pozbawiony pojętności i samodzielności. Ta samodzielność, utrudnia wprawdzie opanowanie psa i wpływa ujemnie na karność, lecz to już łączy się z jego pracą.

Jamnik jest nie tylko ,,indywidualistą”, ale można by powiedzieć ,,osobistością” psiego rodu. Z tym wszystkim łączy się jego zdolność myśliwska i przemiłe przywiązanie do pana. I wreszcie jeszcze jedna uwaga — jamnik ma być psem krótkonożnym, lecz nie krzywonożnym wskutek przebytej krzywicy. Trzeba przy tym pamiętać, że jest on wrażliwy na wilgoć, chłód i przeciąg.

Jamnik w starszym wieku, kiedy już jest mniej ruchliwy, ma skłonność do tycia i związanej z tym złej przemiany materii, a także do niedowładu tylnej partii ciała. Należy więc codziennie wyprowadzać go na spacery, nawet gdy sam nie domaga się tego.

Wrażenie ogólne. Pies niski, krótkonożny, o wydłużonej, lecz zwartej sylwetce i silnej muskulaturze. Głowa noszona śmiało, niemal „wyzywająco”, o inteligentnym wyrazie. Mimo krótkich w stosunku do długości tułowia kończyn nie może mieć sylwetki łasicy ani ograniczonej ruchomości.

Głowa. Wydłużona, oglądana z góry i z boku — zwężająca się równomiernie aż do końca nosa, ostro zarysowana, sucha. W części mózgowiowej zaledwie płasko wysklepiona, z nieznaczną krawędzią czołową (im mniejsza tym bardziej typowa), przechodząca w szlachetnie uformowany grzbiet nosa. Łuki nadoczne wydatnie zaznaczone. Chrząstka nosowa i koniec nosa długi i wąski. Ściśle przylegające wargi nie głębokie i nie ryjkowato spiczaste, kącik warg lekko zaznaczony. Nozdrza rozwarte Pysk dający się szeroko rozwierać, „rozcięty” aż poza oczy. Uzębienie mocne i silna żuchwa. Kły mocne i ściśle zachodzące na siebie. Zgryz kleszczowy i nożycowy jednakowo oceniany. Oczy średniej wielkości, owalne, osadzone na bokach głowy, o przychylnym a nie ostrym wyrazie, lśniące ciemno-czerwono-brązowe do czarnobrązowych — niezależnie od omaszczenia szaty. Oczy jasne, rybie lub perliste u okazów szarych i łaciatych nie są pożądane, ale nie uważa się ich za dużą wadę. Uszy osadzone wysoko, niezbyt ku przodowi, dość długie, ale nie przesadnie, ładnie zaokrąglone, nie wąskie, nie spiczaste czy pofałdowane; ruchliwe. Przednią krawędzią przylegają ściśle do policzka.

Szyja. Dość długa, muskularna, sucha bez fałdów skórnych tworzących podgardle, łagodnie wygięta w karku, noszona swobodnie i wysoko.

Tułów. Przód dostosowany do wyczerpującej pracy pod ziemią, muskularny, zwarty, głęboki, długi i szeroki. Kłąb wysoki i długi. Grzbiet w okolicy kręgów piersiowych poziomy, a w partii lędźwiowej lekko wysklepiony. Mostek silnie zaznaczony, tak znacznie wystający, że po obu jego stronach tworzą się dołki. Klatka piersiowa oglądana z przodu — owalna, oglądana z góry i z boków — pojemna, zapewniająca dostatecznie dużo miejsca dla serca i płuc. Żebra zachodzą daleko do tyłu i przechodzą stopniowo w linię brzucha. Zad długi, okrągły, silnie umięśniony.

Kończyny przednie. Łopatka długa i ukośnie ustawiona, o twardym i plastycznym umięśnieniu, mocno przylegająca do klatki piersiowej. Ramię takiej długości jak łopatka, ustawione do niej pod kątem prostym, o mocnej kości i silnym umięśnieniu, przylegające do żeber, lecz nie pozbawione swobody ruchów. Podramię krótkie, możliwie mało wygięte do wewnątrz, z przodu i od zewnętrzne j strony pokryte twardymi i plastycznymi mięśniami; takiej długości, aby odległość od podłoża (prześwit psa) do dolnej linii tułowia równała się mniej więcej 1/3 wysokości psa w kłębie. Łokcie położone w nieco bliższej odległości od siebie niż łopatki. Sródręcze oglądane z boku — nie strome ani wychylone do przodu. Przy właściwej długości oraz ukątowaniu łopatki i ramienia noga przednia oglądana z boku zasłania najniższy punkt linii piersi. Łapy twarde i dobrze wysklepione, z mocnymi opuszkami (podeszwami). Palce zawsze ściśle zwarte, wyraźnie wysklepione, z mocnymi pazurami i elastycznymi opuszkami. Z pięciu pazurów cztery dotykają ziemi.

Kończyny tylne. Miednica nie za krótka, dość silnie rozwinięta, położona umiarkowanie ukośnie. Uda silne, dość długie, ustawione pod kątem prostym do miednicy. Pośladki zaokrąglone. Kolana szerokie i mocne. Podudzia w porównaniu z podudziem psów innych ras krótkie, ustawione pod kątem prostym do uda, silnie umięśnione. Staw skokowy szeroki o silnie zaznaczonej pięcie. Śródstopie długie, ruchliwe w stosunku do podudzia, nieco wygięte ku przodowi. Łapa wsparta na podłożu całą podeszwą. Cztery zwarte i ładnie wysklepione palce jak u łap przednich. Pazury krótkie. Kończyny tylne oglądane z tyłu zupełnie proste.

Ogon. Osadzony na wysokości kręgosłupa, tworzący jego przedłużenie bez silnego wygięcia.

Cechy odmianowe jamników. Jamniki hoduje się w trzech odmianach szaty — krótkowłose, szorstkowłose i długowłose. Wszystkie one powinny odpowiadać w równym stopniu wyżej podanemu wzorcowi. Cechy odmianowe zostaną kolejno omówione.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *