Kategorie
Psy

JAPOŃSKI CZIN

JAPOŃSKI CZIN

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 206a (1964 r.)

Anglicy, naród żeglarzy i kupców, już dawno sprowadzili z Japonii pieska zwącego się w Anglii japanese lub japan-tsin. Znalazł on w Anglii grupę miłośników i hodowców, którzy utworzyli klub i ustalili wzorzec tej rasy. Ojczyzną tej rasy jest Japonia. Psa zalicza się do grupy pokojowych, nazywany jest „japońskim spanielem” .

W epoce Seimu (rok 732) pies ten był ofiarowany cesarzowi jako danina kraju Shiragui (dzisiejsza Korea). Do Japonii dotarł on zapewne z terytorium chińskiego; pochodzi z tej samej grupy co pekińczyk i mops. Mały ten piesek, faworyt pań najwyższych sfer, stał się typowy dla całej Japonii. Jest to rasa japońska najbardziej znana i uznawana na całym świecie.

Wrażenie ogólne. Mały piesek o dużej i płaskiej głowie, okryty obfitym futrem, łączący wdzięczną elegancję z dużym „dostojeństwem”. Wysokość w kłębie jest prawie równa długości psa. Pies pojętny i pełen uroku. Jest on typowym salonowcem a przy tym bardzo czujny. Gdy popadnie w zdenerwowanie, podnosi jazgotliwy wrzask i niełatwo się uspokaja.

Głowa. Stosunkowo duża. W części mózgowiowej szeroka i z przodu zaokrąglona. Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona. Oczy osadzone po bokach głowy, okrągłe, wypukłe, ciemne, lśniące. Uszy małe, klinowate, ozdobione długimi piórami, szeroko rozstawione, lekko zwisające ku przodowi i przylegające do boków głowy. Profil wybitnie krótki. Nos duży, nozdrza rozwarte czarne lub ciemnocieliste, stosownie do umaszczenia szaty. Pysk szeroki i krótki. Uzębienie białe i mocne. Żuchwa wysunięta ku przodowi.

Szyja jest charakterystyczną cechą tej rasy — jest ona bardzo wygięta. Powoduje to, że głowa noszona jest wysoko, jak gdyby pies zadzierając nosa spoglądał wyniośle na otoczenie.

Tułów. Kłąb wysoki, dobrze rozwinięty. Klatka piersiowa szeroka i głęboka. Żebra umiarkowanie wysklepione. Grzbiet krótki, prosty. Lędźwie silne, lekko wysklepione. Brzuch podciągnięty. Narządy płciowe dobrze rozwinięte.

Kończyny przednie. Proste, szczupłe, ozdobione długimi piórami, łapy małe, zajęcze, podeszwy mocne, pazury czarne.

Kończyny tylne. Dobrze ustawione, obficie owłosione. Łapy, podeszwy i pazury jak na przednich nogach.

Ogon. Ozdobiony obfitym piórem, zawinięty na grzbiecie.

Szata. Miękka, jedwabista, prosta i długa, niezbyt płasko przylegająca. Cały tułów — oprócz głowy — okryty obfitym futrem. Szyja, uda i ogon ozdobione obfitymi piórami.

Maść. Biała z czarnymi lub czerwonymi plamami.

Wzrost. Wysokość psa około 30 cm (im mniejszy tym wyżej ceniony), suki nieco mniejsze.

Chody. „Wyniosłe”, lekkie, psy podnoszą łapy wysoko, jak konie cyrkowe.

Wady małe. Włos krótki. Lękliwość.

Wady duże. Nos innej barwy niż Czarnej, jeśli maść biała z czarnymi łatami. Żuchwa cofnięta. Wnętrostwo jednostronne. Maść czysto biała bez plam.

Wady dyskwalifikujące. Wnętrostwo obustronne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *