Kategorie
Zwierzęta

Jeleń sika – Cervus nippon

Jeleń sika – Cervus nippon

Sika pochodzi z południowo-wschodniej Azji i z Japonii, skąd został przywieziony do Europy dla urozmaicenia miejscowej fauny. Hoduje się go w niektórych miejscach Europy Zachodniej i Środkowej, w zwierzyńcach lub na wolności. Jest to jeleń średniej wielkości, o długości 120—150 cm, ważący 20—60 kg. Łanie sika są mniejsze od samców. Sposobem życia i wyglądem sika przypomina jelenia europejskiego. Jego letnia suknia jest kasztanowa (1) w białe plamy, z ciemnym pasem na brzuchu. Czarny, o długości 25 cm ogon, odcina się wyraźnie od białego lustra (biała plama na zadzie). Łania ma taką samą suknię, ale nie posiada poroża (2). Suknia zimowa jelenia sika jest ciemniejsza, brązowoszara lub ciemnoszara, bez wyraźnych plam. Jeleń sika wpada w złość na widok danieli i saren, które przegania ze swego terytorium. Latem jelenie sika żyją w małych grupach. Lubią mieszane lasy równin i niskich gór, gdzie znajdują obfite pożywienie. Tak jak jelenie europejskie, uszkadzają drzewa przez spałowanie (zgryzanie kory). W maju lub w czerwcu byki zrzucają poroże, które odnawia się jesienią. Rykowisko ma miejsce w drugiej połowie października; byki sika są mniej waleczne niż byki jelenia europejskiego. Ich głos godowy to ostry świst. Ciąża trwa 7—8 miesięcy, po czym łanie wydają na świat zwykle jednego cielaka. Na jelenie sika poluje się w ten sam sposób jak na jelenie europejskie.

Co roku samce jeleniowatych tracą poroże; później wyrasta następna, piękniejsza para tyk. Im samiec starszy, tym jego poroże bardziej majestatyczne. Na podstawie kształtu poroża i liczby odnóg można w przybliżeniu określić wiek byka. Pewniejszym kryterium jest stopień zużycia uzębienia. Jednak rozgałęzienie poroża ma także swoje granice. Poroże starych, coraz słabszych byków, staje się coraz cieńsze, a ilość odnóg zmniejsza się. Poroże jelenia sika jest mniej rozgałęzione niż u jelenia europejskiego; długość tyk wynosi 30—60 cm. Młode byki to młodziki (3a), następnie idą szydlarze (3b), druga głowa (3c), trzecia głowa (3d); dziesiątaki są bardzo rzadkie (3e).

Gatunek łowny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *