Kategorie
Psy

KARELSKI PIES NA NIEDŹWIEDZIE (KARIALANKARHUKOIRA)

KARELSKI PIES NA NIEDŹWIEDZIE (KARIALANKARHUKOIRA)

Wzorzec fiński wpisany do rejestru FCI pod liczbą 48b (17. III. 1967 r.)

Rasa ta znalazła się w Polsce w okresie powojennym, gdy fiński związek kynologiczny po kongresie FCI w Helsinkach ofiarował nam jako dar przyjaźni parę tych psów. Zajęła się nimi grupka myśliwych i od tej pory zapoczątkowana została hodowla, Obecnie pogłowie tej rasy jest wprawdzie nieliczne, lecz dobrze reprezentujące cechy rasowe.

Wrażenie ogólne. Pies średniej wielkości, mocno zbudowany, silny, nieco dłuższy niż jego wysokość w kłębie. O grubej szacie, stojących uszach. Opanowany, odważny i wytrwały. Zmysły jego, zwłaszcza węch, są wyostrzone, dzięki czemu nadaje się szczególnie do łowów na grubego zwierza.

Głowa. W kształcie tępego klina, dość szeroka w czole i policzkach. Czoło lekko wysklepione, Krawędź czołowa łagodnie zaznaczona. Łuki brwiowe lekko rozwinięte. Kufa głęboka. Grzbiet nosa ledwo zaznaczony, zwężający się ku płytce nosowej, czarnej i dobrze rozwiniętej. War gi cienkie i ściśle przylegające. Uszy stojące, skierowane lekko na zewnątrz, średniej wielkości i nieco przytępione na końcach. Oczy raczej małe, brązowe. Spojrzenie żywe, często ogniste.

Szyja. Muskularna, średniej długości, wygięta, pokryta grubym futrem.

Tułów. Mocno zbudowany. Grzbiet muskularny, łagodnie spadzisty, bez wybrzuszeń lub łękowatości. Klatka piersiowa pojemna, sięgająca prawie do łokci. Brzuch lekko podciągnięty.

Kończyny przednie. Silnej budowy. Łopatki stosunkowo ukośne i dobrze umięśnione. Łokcie skierowane zdecydowanie do tyłu. Podramię proste. Staw nadgarstkowy tylko nieznacznie ukątowany. Łapy grube, wysoko wysklepione, zaokrąglone.

Kończyny tylne. Kolana skierowane zdecydowanie do przodu, pięty prosto do tyłu. Uda robią wrażenie grubych dzięki obfitemu futru, zwłaszcza w górnej partii. Przednia strona kończyn wygięta bez ostrych kątów. Łapy nieco dłuższe niż przednie.

Ogon. Średniej długości, zwykle zawinięty. Pożądane wyraźne skręcenie.

Szata. Włosy pokrywowe twarde, proste i sztywne; na szyi, grzbiecie i zadzie dłuższe niż na pozostałych partiach ciała. Podszycie miękkie i gęste.

Maść. Czama, pożądana w brązowym odcieniu, matowa, zwykle z wyraźnymi białymi łatami na głowie, szyi, piersiach, brzuchu i nogach.

Wzrost. Wysokość w kłębie: psy 54—60 cm, suki 48—50 cm. Błędy. Ogon krótki, pazury wilcze, maść biała w czarne łaty, wilczasta lub wilczaste łaty.

Wady. Kościec słaby. Kufa płytka. Szata wełnista lub falista. Uszy nietoperzowate. Czoło nadmiernie wysklepione. Oko jasne lub „rybie”. Skóra luźna, tworząca podgardle. Klatka piersiowa za głęboka, baryłkowata. Łopatki i stawy skokowe strome. Łapy płaskie. Ogon prosty, na kształt bicza. Maść nieprzepisowa. Agresywność w stosunku do ludzi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *