Kategorie
Psy

KOMONDOR

KOMONDOR

Wzorzec węgierski wpisany do rejestru FCI pod liczbą 53b

Według Węgrów uchodzi nie tylko za dobrego stróża, lecz także za psa pojętnego i łatwego w tresurze. Jest to zrozumiałe, gdyż komondor, pies pasterski, przez wielowiekowe współżycie z człowiekiem musiał nabyć cech pożądanych. Jako stróż obejścia i stad dorosły pies jest zrównoważony, odważny i bardzo przywiązany. Swemu panu jest całkowicie oddany. Obcych jednak atakuje z pasją, zwłaszcza gdy zmuszony jest do obrony. Jego gniew można nieco stłumić jedynie łagodnością. Dzięki tym cechom komondor, pilnujący stada pasących się zwierząt, spełnia funkcje stróża i obrońcy, zwłaszcza przed drapieżnikami. Nieustraszoną odwagę okazuje zarówno wobec drapieżników jak i wobec psów.

Wrażenie ogólne. Pies duży o powabnej sylwetce, wzbudzający podziw i respekt, a niekiedy obawę. Nie skłonny do pieszczot. Budowa silna, którą jeszcze podkreśla szata — długa, obfita, skołtuniona i spilśniona. Głowa robi wrażenie kłębka włosów wzniesionego nad poziomem tułowia. Ogon obwisły. Szata idealnie piękna jest rzadkością. Przy pilnowaniu stad pies okazuje wielką odwagę. Atakuje bez szczekania. Czuje się na terenie przez siebie pilnowanym jak na swoim, na którym nikt obcy nie może postawić stopy. Jest nieufny. Za dnia komondor lubi spać, ale sen jego nie jest głęboki, przerywany reagowaniem na bodźce zewnętrzne. W nocy komondor jest w bezustannym ruchu.

Głowa. Szeroka, lecz subtelnie wymodelowana, proporcjonalna do tułowia, mimo długiego obfitego włosa. Część mózgowiowa wypukła, dłuższa od kufy. Krawędź czołowa wyrazista. Między lukami jarzmowymi głowa szeroka. Łuki nadoczne dobrze rozwinięte. Kufa graniasta, silna, umiarkowanej długości. Żuchwa silnie umięśniona. Nos tępo zakończony, przy końcu ścięty prostokątnie, czarny; tego samego koloru wargi i krawędzie powiek. Zęby bardzo mocne, o regularnym zgryzie nożycowym. Wargi przylegające ściśle do zębów, wystrzępione w kącikach. Oczy o oprawie prostej, ciemnobrązowe. Powieki ściśle przylegające. Uszy średniej wielkości, osadzone wysoko i od nasady obwisłe w kształcie litery U.

Szyja. Umiarkowanej długości, raczej krótka, bez podgardla i kryzy; noszona pod kątem 35° do poziomu. U psa nie podnieconego tworzy prawie bezpośrednie przedłużenie linii grzbietu.

Tułów. Kłąb dość znacznie wysunięty ku przodowi. Klatka piersiowa miernie głęboka, bardzo szeroka, długa, silnie umięśniona. Grzbiet krótki, szeroki, obficie umięśniony. Lędźwie średniej długości. Brzuch nieco podciągnięty. Zad szeroki, średniej długości, nieco ścięty.

Kończyny przednie. Właściwą ocenę kończyn bardzo utrudnia długie i kudłate owłosienie. Łopatki nieco strome i ściśle związane. Ich zewnętrzna powierzchnia nie odstaje od klatki piersiowej — szerokiej, tworzącej podstawę dla swobodnie osadzonych kończyn, szeroko rozstawionych, ale dobrze związanych z tułowiem.

Kościec mocny i masywny. Stawy silnie rozwinięte. Łapy duże, masywne, o zwartych palcach. Podeszwy grube, elastyczne, barwy szarołupkowej. Pazury mocne, szare.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *