Kategorie
Psy

Kończyny przednie psa – ocena

Kończyny przednie psa – ocena.

Na kościec nóg przednich składają się: łopatka, kość ramienna (ramię), kości przedramienia (promieniowa i łokciowa), kości nadgarstka, cztery kości śródręcza i cztery palce z pazurami.

Łopatka. Jej osadzenie ma decydujące znaczenie u psów użytkowych. To, co widzimy zwykle w sylwetce psa i określamy jako łopatkę, kryje w sobie zarówno łopatkę jak i ramię. Łopatka powinna być długa i ukośnie ustawiona w stosunku do klatki piersiowej. W szczycie łopatek znajduje się najwyższy punkt tułowia — kłąb; w tym miejscu mierzy się wzrost psa. Przedłużenie linii od kłębu ku stawowi barkowemu (staw łączący łopatkę z kością ramienną) powinno z podłożem tworzyć kąt około 45°. Taka proporcja cechuje owczarka niemieckiego, którego można uznać za psa najharmonijniej zbudowanego.

Kość ramienna. Powinna być ustawiona w stosunku do łopatki pod kątem 90°. Przy tej proporcji pies ma w kłusie najdłuższy krok, gdyż podramię wyrzucane naprzód trafia na linią przedłużenia ramienia. Przy takim ustawieniu łopatki i ramienia pies ma też Właściwy przód, przy czym pierś w miarę wystaje przed linię podramienia. Jeżeli łopatka ustawiona jest bardziej stromo, kąt między łopatką a ramieniem również odpowiednio powiększa się, tak że w konsekwencji kąt wyrzutu i tym samym długość kroku zmniejsza się. Poza tym przy stromej łopatce przednia część klatki piersiowej jest cofnięta. Innym błędem budowy psa służbowego jest łopatka zanadto wysunięta ku przodowi (typowa dla buldoga i innych ras psów krępych o masywnym przodzie, lecz chodach niezgrabnych, związanych, toczących). Poza kątem ułożenia łopatki zwraca się także uwagę na jej osadzenie w stosunku do klatki piersiowej. U wszystkich psów użytkowych powinna ona być ściśle przylegająca, dobrze związana. Luźna łopatka jest wadliwa i wpływa ujemnie na chody psa. Przy tak ustawionej łopatce łokcie psa są odstające, co z reguły stanowi poważną wadę u psa użytkowego. U niektórych ras jednak jest cechą typową, np. u pekińczyka.

Kości podramienia (promieniowa i łokciowa). Powinny być proste nawet wtedy, gdy klatka piersiowa jest szeroka i wskutek tego łokcie odstają, jak np. u buldoga. Optyczne złudzenie krzywizny mogą stwarzać tylko dobrze rozwinięte mięśnie uwypuklone po bokach podramienia. Przy ocenie kończyn przednich bierze się pod uwagę zarówno kości, umięśnienie podramienia oraz wiązanie stawu łokciowego i nadgarstkowego, jak również kąt nachylenia podramienia w stosunku do pionu. Zależnie od rasy, podramię ustawione jest pionowo lub nieznacznie nachylone ku tyłowi. Cofnięcie podramienia poza linię stawu łokciowego uważa się zawsze za wadę budowy. Staw nadgarstkowy składa się z kilku kości. Zależnie od rasy, jest on ustawiony bądź pionowo do podłoża, bądź tworzy z nim kąt mniej lub bardziej rozwarty. Zbyt ostry kąt jest wadliwy, wskazuje bowiem na luźne wiązadła stawowe.

Łapa (stopa) składa się z mniej lub więcej wysklepionych palców, które od strony podeszwowej (lub dłoniowej) zaopatrzone są w poduszeczkowate, pozbawione włosów wyniosłości (zgrubienia) skóry nazywane opuszkami. Kształt łapy może być okrągły (tzw. koci), owalny lub podłużny (tzw. zajęczy); ten ostatni jest dopuszczalny tylko u nielicznych ras psów. Palce mogą być mniej lub bardziej zwarte. Luźniejsze są u psów wychowywanych w okolicach o glebie piaszczystej lub bagnistej. Sama łapa może być duża lub mała, a palce mocne lub delikatne. Owłosienie łapy i przestrzeni między palcami jest charakterystyczną cechą niektórych ras (np. chart afgański). Na stan pazurów i opuszek palcowych (poduszek), czasem też na ich barwę, zwraca się szczególną uwagę u psów użytkowych.

Psy niektórych ras cechuje charakterystyczne uwłosienie tylnych nóg: frędzle, kosmyki, pióra lub tzw. portki. Patrząc na psa z przodu, ocenia się postawę przednich kończyn, które z reguły powinny być pionowe, ustawione równolegle do siebie. Wadą jest zbieżne ku dołowi ustawienie nóg wskutek złego osadzenia łopatki. Podobnie niepożądane jest wykręcenie kończyn w stawie łokciowym albo nadgarstkowym. Jedynie u nielicznych ras, jak np. u jamnika, dopuszczalne jest wygięcie w stawie nadgarstkowym, przez co łapy są skierowane nieco na zewnątrz.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *