Kategorie
Psy

KOPOV (OGAR SŁOWACKI, DZIKARZ)

KOPOV (OGAR SŁOWACKI, DZIKARZ)

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 244 (1963 r.)

Jak przypuszczają starsi myśliwi słowaccy, ogar słowacki (kopov) jest krewniakiem albo wręcz potomkiem dawnego ogara polskiego, co zresztą, byłoby zupełnie naturalne. Jest również podobny do austriackiego „Brandl bracke” (FCI 63).

Wrażenie ogólne. Pies zawsze jednobarwny, czarny podpalany, lekkiej budowy, ale o mocnym kośćcu. Sylwetka w kształcie podłużnego prostokąta. Usposobienie pełne temperamentu. Sierść średniej długości, z gęstym podszyciem. Gon po świeżym tropie lub farbie wytrwały, wielogodzinny, głośny. Nadzwyczaj rozwinięty zmysł orientacyjny. Pies odznacza się również ciętością i dlatego używany jest w swej ojczyźnie na dziki i drapieżniki.

Głowa. Nos zawsze czarny, odpowiednio duży, miernie zwężający się. Nozdrza miernie rozwarte. Grzbiet nosa prosty, długości stosownej do głowy i nie za szeroki. Fafle nie obwisłe (krótkie), przylegające, cienkie, z wyraźnymi torbami w kącikach warg. Szczęka i żuchwa regularnie rozwinięte, mocne, z kompletnym uzębieniem. Krawędź czołowa pod kątem około 45°. Linie czoła i grzbietu nosa oglądane z boku — prawie równolegle biegnące. Ciemię lekko wysklepione, kształtu wydłużonego czworoboku. Łuki nadoczne wyraźne, bruzda czołowa wyraźna, potylica wyczuwalna. Oczy zdradzają żywość i odwagę. Ciemne, nieco głębiej osadzane. Powieki zawsze czarne, o wykroju przypominającym kształt migdałów. Uszy średniej długości, osadzone nieco powyżej linii oczu, przylegające.

Szyja. Dobrze osadzona, noszona pod kątem 135°, krótka, muskularna, skóra przylegająca, bez luźnych fałdów.

Tułów. Klatka piersiowa średnio głęboka, stosownie szeroka i odpowiednio długa. Żebra łukowato wygięte, ukośne. Grzbiet prosty, średnio długi. Lędźwie dość szerokie, silnie umięśnione (nie za długie). Brzuch i słabizny miernie podciągnięte. Zad miernie szeroki, zaokrąglony.

Kończyny przednie. Łopatka nieco krótsza, dobrze rozwinięta i muskularna, kąt łopatki około 110°. Podramię ustawione pionowo; suche. Staw nadgarstkowy krótki. Sródręcze nieco ukośnie ustawione (nie za długie). Łapy owalne, palce dobrze wysklepione, pazury zawsze czarne i mocne, podeszwy ciemne, grube.

Kończyny tylne. Uda dostatecznie szerokie, odpowiednio długie i muskularne. Podudzia szerokie, odpowiednio długie i dobrze umięśnione. Pięta na wysokości 15 cm, miernie szeroka. Staw skokowy pod kątem około 150°. Śródstopie i stęp około 8 cm długości, skierowane miernie ku przodowi, bez wilczych pazurów. Łapy owalne, palce zwarte i dobrze wysklepione. Opuszki (piętki) dobrze rozwinięte, czarne.

Ogon. Dość gruby, zwężający się ku końcowi, sięga do stawu skokowego. Osadzony nisko, poniżej linii grzbietu. W odprężeniu noszony nisko (obwiśle), przy podnieceniu wznoszony szablasto ku górze — pod kątem do 150°.

Szata. Skóra ciemnobrązowa do czarnej, przylegająca bez luźnych fałdów. Sierść długości 2—5 cm, średnio gruba, przylegająca i gęsta. Na grzbiecie, szyi i ogonie dłuższa. Podszycie gęste, zwłaszcza zimą; nie powinno go jednak brakować i w lecie.

Maść. Czarna ze znaczeniami na kończynach w kolorze brązowym lub mahoniowym.

Wymiary ciała. Wysokość w kłębie: psy 45—50 cm, suki 40— 45 cm. Masa ciała 15—20 kg.

Idealnie zbudowany ogar słowacki powinien mieć następujące:

wymiary ciała:
masa 16 kg;
wysokość suk 43 cm;
wysokość psów 46 cm;
długość całej głowy 22 cm;
długość części mózgowiowej 13 cm;
szerokość części mózgowiowej 10,5 cm;
długość grzbietu nosa 9 cm;
szerokość klatki piersiowej 16,6 cm;
wysokość klatki piersiowej 22 cm;
głębokość klatki piersiowej 31,5 cm;
długość tułowia 55 cm;
obwód klatki piersiowej na ostatnim żebrze rzekomym 54 cm;
Ukątowanie poszczególnych partii kończyn:
między łopatką a ramieniem 110°;
między ramieniem a podramieniem 140°;
między biodrem a udem 130°;
między udem a podudziem 130°;
między podudziem a śródstopiem 145°;

Chody. Żywe i wyrównane.

Wady. Wzrost większy niż przewiduje wzorzec. Maść inna niż czarna, białe plamy, niewyraźne rozgraniczenie kolorów, oko jasne. Uzębienie niekompletne, przodozgryz lub tyłozgryz. Uszy za lekkie, spiczaste. Fafle obwisłe. Skóra na szyi luźna. Klatka piersiowa płaska jest dużą wadą. Budowa ciężka, krępa. Ogon nadmiernie długi, w odprężeniu noszony powyżej linii grzbietu. Głowa ciężka. Grzbiet miękki. Złe ustawienie kończyn, miękkie łapy. Oczy w luźnej lub zbyt małej oprawie. Szata za krótka, bez podszycia; włos zbyt długi lub wełnisty.

FCI nie objęło rejestracją krajów nie członkowskich; na wzmiankę jednak zasługują rosyjskie psy gończe, a między nimi najtypowszy rosyjsko-mongolski ogar kostiomski, potomek psów tatarskich. Jest to pies duży i bardzo silny. Budową, z wyjątkiem obwisłych, zresztą niewielkich uszu, przypomina wilka. Wytrwały w gonie, z dobrym węchem, wielką pasją do szczucia, ale i ze skłonnością do agresji wobec ludzi i zwierząt.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *