Kategorie
Psy

ŁAJKA KARELSKO-FIŃSKA

ŁAJKA KARELSKO-FIŃSKA

Ta rasa psa myśliwskiego leśnej strefy karelskiej Rosji — leningradzkiego i sąsiednich okręgów wytworzona została z mieszańców miejscowych łajek (ołonieckiej i karelskiej), krzyżowanych z fińską łajką ptasią.

Wrażenie ogólne. Pies nieduży, o konstytucji lekkiej i dobrze rozwiniętych mięśniach. Z usposobienia ruchliwy, z dobrze wyrażoną zdolnością orientacji.

Głowa. Oglądana z góry — klinowata z nieszeroką częścią potyliczną. Długość części twarzowej wyraźnie mniejsza niż część mózgowiowa. Krawędź czołowa, grzebień ciemieniowy i guz potyliczny słabo zaznaczone. Profil kufy ostry, klinowaty. Linia grzbietu nosa równoległa z linią czołową. Wargi cienkie, suche, ściśle przylegające, nie obwisłe. Uszy nieduże, stojące, ruchliwe, w kształcie wydłużonego trójkąta, z ostrymi końcami. Oczy nieduże, ciemnopiwne lub piwne, nie wpadnięte, ale nie wypukłe, z owalnym i umiarkowanie skośnym wykrojem powiek.

Szyja. Okrągła, dobrze umięśniona, sucha. W stosunku do podłużnej osi tułowia ustawiona pod kątem 45—60°.

Tułów. Klatka piersiowa głęboka, nieznacznie spłaszczona; sięga do łokci i niżej. Kłąb dobrze rozwinięty, wyraźnie uwypuklony nad linią grzbietu. Grzbiet prosty, szeroki, muskularny. Lędźwie szerokie, krótkie, dobrze umięśnione. Zad szeroki, krótki, prawie poziomy. Brzuch wyraźnie podciągnięty (przejście klatki piersiowej w brzuch wyraźne).

Kończyny przednie. Oglądane z przodu proste i równoległe. Staw barkowy tworzy kąt 90—100°. Łokcie silnie rozwinięte, skierowane zdecydowanie do tyłu. Podramię proste. Sródręcze lekko pochylone.

Kończyny tylne. Oglądane z tyłu proste i równoległe, rozstawione nieco szerzej niż przednie. Oglądane z boku — dobrze ukątowane. Podudzie długie. Śródstopie prawie pionowe i krótkie. Łapy okrągłe, z nieznacznie wydłużonymi środkowymi palcami. Palce ściśle przylegające do siebie.

Ogon. Zawinięty w pierścień, noszony na grzbiecie, albo przylega do biodra. Dopuszczalny sierpowaty. Sięga do stawu skokowego lub jest o 1—2 cm krótszy.

Szata. Skóra przylegająca, cienka, bez fałd. Włos pokrywowy gęsty, twardy, prosty. Podszycie gęste, miękkie, bujne. Na głowie i uszach włos krótki, na kłębie dłuższy — tworzy, zwłaszcza u psów, niewielką kryzę. Kończyny pokryte krótkim, twardym, zwartym, włosem. Na tylnych nogach wyraźnie wykształcone portki. Ogon owłosiony mniej lub bardziej równomiernie, ale na dolnej stronie włos wyraźnie dłuższy. Łapy pokryte krótkim, twardym włosem.

Maść. Ruda wszelkich odcieni. Dopuszczalne białe znaki na kufie, piersi, brzuchu, nogach i koniuszku ogona. Małe cętki w tonie ogólnego umaszczenia dopuszczalne na głowie i nogach. Nos czarny, u psów jasnobrązowych dopuszczalny jasnobrązowy.

Wymiary ciała. Wysokość w kłębie (u psa o 1 cm większa niż w krzyżu, u suki równa wysokości w krzyżu): pies 41—43 cm, suka o 2 cm mniej. Stosunek długości do wysokości w kłębie u psa około 100—102, suki około 100—103. Obwód śródręcza u psa 9—10 cm, u suki 8—9 cm.

Chody. Typowe chody przy pracy — galop przeplatany kłusem.

Wady. Szata o włosach pokrywowych falistych lub krótkich, o podszyciu słabo rozwiniętym lub bez niego. Obecność pióra na dolnej stronie ogona i na tylnej stronie przednich nóg. Głowa, okrągła, bardzo ostro klinowata, z niewidoczną lub silnie zaznaczoną krawędzią czołową, a zadartym grzbietem nosa, z czołem wypukłym. Częściowy lub zupełny brak pigmentacji. Uszy rozstawione, mało ruchliwe, nisko osadzone, półstojące, wiszące, okrągło zakończone. Oczy bardzo duże lub bardzo małe, z prostym wykrojem powiek. Łapy wydłużone; piąty palec na tylnych nogach. Ogon długi, opuszczony w kształcie kity lub pręta.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *