Kategorie
Psy

ŁAJKA ROSYJSKOEUROPEJSKA

ŁAJKA ROSYJSKOEUROPEJSKA

Jakkolwiek rasy rosyjskie nie są wciągnięte do rejestru FCI, należy im moim zdaniem poświęcić uwagę i w 5 grupie, obok fińskiego psa na niedźwiedzie w typie łajki, należy wspomnieć o łajkach rosyjskich.

Na północnych terenach Rosji istnieją rodzime rasy łajek od wieków hodowane przez różne ludy. Niestety Związek Radziecki nie przystąpił do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej i w konsekwencji rasy rosyjskie (poza chartem) nie są wpisane do rejestru FCI. Uprzejmości Pani Prof. dr Jadwigi Dyakowskiej zawdzięczam podane tu radzieckie wzorce łajek, których opis jest opracowaniem na podstawie katalogu jubileuszowej leningradzkiej wystawy psów służbowych, myśliwskich i pokojowych, zorganizowanej w 1965 roku.

Łajki to dawnego pochodzenia grupa psów myśliwskich leśnej strefy Europy i Azji. Używa się ich do polowania na wiewiórki, kuny, sobole, norki, rysie, głuszce, niedźwiedzie, łosie i inną miejscową zwierzynę. Łajki samodzielnie szukają zwierzyny, a znalazłszy — oszczekują i osaczają do czasu nadejścia myśliwego. Jeżeli zwierzyna ucieknie, pies cicho ją śledzi i odszukawszy znowu osacza oszczekując.

Łajki to psy średniej wielkości, z uszami stojącymi, trójkątnymi, ogonem zawiniętym na grzbiet lub sierpowatym. Szata łajek jest dobrze rozwinięta, składa się ze średnio długich włosów pokrywowych i z gęstego podszycia.

Rodowodową hodowlę łajek rozpoczęto niedawno. W roku 1947 w ZSRR uznano wzorce 4-ch ras łajek: rosyjskoeuropejską, karelofińską, zachodniosyberyjską i wschodniosyberyjską. Równocześnie obok rodowodowego pogłowia istnieje tam pogłowie łajek użytkowych, hodowanych prymitywnymi metodami. Zbliżone do łajek są psy używane do polowania na jelenie (jeleniogonne) i psy pociągowe, niesłusznie zwane łajkami.

Łajka rosyjskoeuropejska to pies myśliwski północnej strefy europejskiej części Związku Radzieckiego; rasa utworzona z psów myśliwskich hodowanych od dawna przez naród Korni.

Wrażenie ogólne. Pies średniej wielkości, o konstytucji mocnej i suchej. Zrównoważony, ruchliwy o dobrej orientacji, ufny. Agresywność w stosunku do ludzi mało typowa.

Głowa. W ogólnym zarysie oglądana z góry ma kształt umiarkowanie klinowaty ze względnie szeroką częścią potyliczną, zbliżającą się kształtem do równobocznego trójkąta. Długość kufy jest nieco mniejsza od długości puszki mózgowej. Krawędź czołowa łagodna. Kość jarzmowa dobrze rozwinięta, dzięki czemu przejście od policzków do kufy jest wyraźne. Puszka mózgowa niezbyt długa; długość jej nieznacznie przewyższa szerokość. Grzebień ciemieniowy i guz potyliczny słabo wyrażone. Potyliczna część głowy zaokrąglona. Pysk suchy, zaostrzony. Wargi suche, ściśle przylegające, bez obwisłości i zgrubień. Uszy stojące, ruchliwe, nieduże, umiarkowanie wysoko osadzone, trójkątne, z szeroką podstawą. Końce ostre. Oczy nieduże, z owalnym lub umiarkowanie skośnym wykrojem powiek, niegłęboko osadzone i niewypukłe. Barwa oczu ciemnopiwna lub piwna, niezależnie od maści ogólnej.

Szyja. W przekroju poprzecznym okrągła, dobrze umięśniona, sucha. Długością równa głowie. Ustawienie szyi w stosunku do podłużnej osi tułowia pod kątem 45° i większym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *