Kategorie
Psy

LHASA APSO

LHASA APSO

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 227a (3. IV. 1967 r.)

Wywodzi się zapewne z tego samego pnia, co spaniel tybetański. Nazwa jego pochodzi od stolicy Tybetu, gdzie miał być psem świątyń i faworytem lamów. Jest to pies wesoły i pewien siebie, lecz nieufny wobec obcych.

Głowa. Ciężka, obficie owłosiona; włosy zasłaniają oczy, tworzą obfite wąsy i brodę; powinny być ciemne. Część mózgowiowa głowy wąska, wyraźnie stroma za oczami, nie całkiem płaska, lecz i nie wysklepiona lub jabłkowata. Kufa prosta, proporcjonalnej długości. Nos czarny, długości około 3.8 cm. Długość od końca nosa do oczu równa mniej więcej 1/3 odległości dzielącej krawędź czołową od podstawy głowy (potylicy). Oczy ciemne; ani zbyt duże i wypukłe, ani zbyt małe i nie za głęboko osadzone. Uszy obwisłe, obficie owłosione. Końce pożądane ciemne. Pysk równy lub z lekko wysuniętą żuchwą; średniej długości.

Szyja. Silna, dobrze okryta grzywą, obfitszą u psów niż u suk.

Tułów. Długość od szczytu łopatek do szczytu zadu większa od wysokości w kłębie. Ożebrowanie dobre, lędźwie silne, zad dobrze rozwinięty. Pożądane dobre zrównoważenie i zwarta budowa.

Kończyny przednie. Proste, obficie owłosione.

Kończyny tylne. Uda dobrze rozwinięte. Obficie owłosione. Łapy dobrze owłosione, okrągłe tzw. kocie, o mocnych piętkach.

Ogon. Dobrze owłosiony, noszony nad grzbietem. Często w końcowej części załamany.

Szata. Włosy pokrywowe obfite, proste, twarde, nie wełniste ani jedwabiste, dość długie. Podszycie gęste.

Maść. Złocista, płowa, koloru miodu, ciemnoszara, łupkowa przydymiona, łaciata, czarna, biała lub brązowa. Złociste lub płowe umaszczenie jest wyżej cenione, a inne w podanej kolejności.

Wzrost. Wysokość w kłębie pies 22—25 cm, suka nieco mniej.

Chody. Swobodne i żwawe.

Wady. Pysk graniasty, tyłozgryz, nisko noszony ogon.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *