Kategorie
Psy

MALTAŃCZYK

MALTAŃCZYK

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 65 (5. XII. 1963 r.)

Jest to chyba najstarszy piesek salonowy, znany już w starożytności w Grecji i Rzymie, gdzie był bardzo cieniony. Wymaga on wielkiej staranności w pielęgnowaniu jedwabistej szaty. Poza tym salonowy tryb życia wpłynął na jego wydelikacenie. Wzorzec podaję w dużym skrócie.

Wrażenie ogólne. Pies mały, o tułowiu nieco dłuższym niż wysokość w kłębie, okryty obfitym, lśniącym, długim, białym włosem. Stanowi uosobienie eleganckiego pieska luksusowego. Powinien być żywy, inteligentny i łatwo przywiązujący się do swego pana czy raczej pani.

Głowa. Niezbyt wąska, długością dochodząca do 6/11 wysokości w kłębie. Część twarzowa wyraźnie krótsza od części mózgowiowej głowy. Linia profilu czoła równoległa do prostej linii grzbietu nosa. Krawędź czołowa bardzo wyraźnie zaznaczona, podkreślona przez brwi i łuki nadoczne. Czaszka lekko jajowata, z bardzo słabym zaznaczeniem potylicy (szerokość prawie równa długości). Nos duży o zwartych nozdrzach, całkowicie czarny; jego grzbiet okryty długim włosem, nie odróżniającym się od włosów brody. Wargi raczej ściśle przylegające, czarne, okryte obfitym włosem.

Partia podoczna dobrze ukształtowana. Szczęka i żuchwa lekkiej budowy. Uzębienie kompletnej zgryz nożycowy lub kleszczowy. Oczy żywe, wyraziste, wyraźnie otwarte i raczej duże, ustawione frontalnie. Powieki ściśle przylegające. Obwódki o czarnej pigmentacji, tęczówki ciemnobrązowe. Uszy trójkątne, płaskie, długości 1/3 wysokości psa, obwisłe i przylegające do boków głowy, obficie pokryte długim włosem Sięgającym do łopatek. Nasada szeroka, umieszczona wysoko (ponad łukiem jarzmowym).

Szyja. Bez fałdów skórnych lub podgardla, pożądana wygięta łukowato i noszona tak, jak gdyby była odrzucona do tyłu.

Tułów. Znacznie dłuższy (o około 6 cm) od wysokości w kłębie. Stosunek długości do wysokości jak 138 : 100. Klatka piersiowa obszerna, głęboka, zaokrąglona, pojemna. Kłąb uwypuklający się nieco. Grzbiet prosty. Lędźwie silnie umięśnione i szerokie. Brzuch nieznacznie podciągnięty.. Zad szeroki, łagodnie spadzisty.

Kończyny przednie. Łopatki swobodne w ruchach. Ramię nieco dłuższe od łopatki, ustawione do niej pod kątem 70°. Podramię pionowe i suche. Łokcie ustawione prawidłowo. Śródręcze i nadgarstek proste. Łapy zaokrąglone o palcach zwartych i wysklepionych. Skóra na podeszwach i palcach silnie pigmentowana a pazury czarne lub przynajmniej ciemne. Cała kończyna obficie owłosiona aż do łap; włos wciska się między palce.

Kończyny tylne. Pośladki silnie rozwinięte, okryte obfitym włosem tworzącym pióra. Nogi ustawione raczej pionowo, od zewnętrznej i od wewnętrznej strony aż do łap pokryte obfitym i długim włosem.

Ogon. Gruby, od nasady łukowato wzniesiony nad zadem, bardzo obficie owłosiony (włos opada jednostronnie, przypominając wierzbę płaczącą i sięga stawu skokowego).

Szata. Włosy pokrywowe gęste, lśniące, bardzo długie, jedwabiste i proste; pożądane jak najdłuższe. Powinny okrywać całego psa i zwisać jak lśniący płaszcz przylegający do figury, ale bez kosmyków czy kępek. Szatę maltańczyka charakteryzuje brak podszycia.

Maść. Czysto biała; dopuszczalny kolor kości słoniowej; lekki nalot pomarańczowy tolerowany, lecz niepożądany (wpływa na obniżenie oceny). Skóra przylegająca, o czerwonej pigmentacji. Podeszwy i pazurki czarne lub co najmniej ciemne.

Wzrost. Wysokość w kłębie: psy 21—25 cm, suki 20—23 cm.

Chód. Typowy drobny, szybki trucht; nie powinien przypominać chodu pekińczyka.

Wady dyskwalifikujące. Maść inna niż biała, plamki nawet małe. Przodozgryz. Włos lokowaty. Przekroczenie wzrostu o 2 cm lub wzrost niższy niż wymaga wzorzec. Oko jak u kawki. Brak ogona, brak pigmentacji oka, wnętrostwo. Inna niż czarna barwa nosa.

BOLOŃCZYK

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 196

Jest niewątpliwie najbliższym kuzynem maltańczyka, z którym był często identyfikowany, póki nie wydzielono tej rasy. Różni się od maltańczyka nieco większym formatem (jednak nie wyżej 30 Cm i 5 kg) i szatą lokowatą.

Maść biała, czasem z niepożądanym, lecz dopuszczalnym żółtym nalotem. U nas nie hodowany.

Volpino italiano (FCI 195). Jest to mały (do 30 cm) biały chłopski szpic, nie spotykany zresztą poza jego ojczyzną.