Kategorie
Psy

MALTAŃCZYK

MALTAŃCZYK

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 65 (5. XII. 1963 r.)

Jest to chyba najstarszy piesek salonowy, znany już w starożytności w Grecji i Rzymie, gdzie był bardzo cieniony. Wymaga on wielkiej staranności w pielęgnowaniu jedwabistej szaty. Poza tym salonowy tryb życia wpłynął na jego wydelikacenie. Wzorzec podaję w dużym skrócie.

Wrażenie ogólne. Pies mały, o tułowiu nieco dłuższym niż wysokość w kłębie, okryty obfitym, lśniącym, długim, białym włosem. Stanowi uosobienie eleganckiego pieska luksusowego. Powinien być żywy, inteligentny i łatwo przywiązujący się do swego pana czy raczej pani.

Głowa. Niezbyt wąska, długością dochodząca do 6/11 wysokości w kłębie. Część twarzowa wyraźnie krótsza od części mózgowiowej głowy. Linia profilu czoła równoległa do prostej linii grzbietu nosa. Krawędź czołowa bardzo wyraźnie zaznaczona, podkreślona przez brwi i łuki nadoczne. Czaszka lekko jajowata, z bardzo słabym zaznaczeniem potylicy (szerokość prawie równa długości). Nos duży o zwartych nozdrzach, całkowicie czarny; jego grzbiet okryty długim włosem, nie odróżniającym się od włosów brody. Wargi raczej ściśle przylegające, czarne, okryte obfitym włosem.

Partia podoczna dobrze ukształtowana. Szczęka i żuchwa lekkiej budowy. Uzębienie kompletnej zgryz nożycowy lub kleszczowy. Oczy żywe, wyraziste, wyraźnie otwarte i raczej duże, ustawione frontalnie. Powieki ściśle przylegające. Obwódki o czarnej pigmentacji, tęczówki ciemnobrązowe. Uszy trójkątne, płaskie, długości 1/3 wysokości psa, obwisłe i przylegające do boków głowy, obficie pokryte długim włosem Sięgającym do łopatek. Nasada szeroka, umieszczona wysoko (ponad łukiem jarzmowym).

Szyja. Bez fałdów skórnych lub podgardla, pożądana wygięta łukowato i noszona tak, jak gdyby była odrzucona do tyłu.

Tułów. Znacznie dłuższy (o około 6 cm) od wysokości w kłębie. Stosunek długości do wysokości jak 138 : 100. Klatka piersiowa obszerna, głęboka, zaokrąglona, pojemna. Kłąb uwypuklający się nieco. Grzbiet prosty. Lędźwie silnie umięśnione i szerokie. Brzuch nieznacznie podciągnięty.. Zad szeroki, łagodnie spadzisty.

Kończyny przednie. Łopatki swobodne w ruchach. Ramię nieco dłuższe od łopatki, ustawione do niej pod kątem 70°. Podramię pionowe i suche. Łokcie ustawione prawidłowo. Śródręcze i nadgarstek proste. Łapy zaokrąglone o palcach zwartych i wysklepionych. Skóra na podeszwach i palcach silnie pigmentowana a pazury czarne lub przynajmniej ciemne. Cała kończyna obficie owłosiona aż do łap; włos wciska się między palce.

Kończyny tylne. Pośladki silnie rozwinięte, okryte obfitym włosem tworzącym pióra. Nogi ustawione raczej pionowo, od zewnętrznej i od wewnętrznej strony aż do łap pokryte obfitym i długim włosem.

Ogon. Gruby, od nasady łukowato wzniesiony nad zadem, bardzo obficie owłosiony (włos opada jednostronnie, przypominając wierzbę płaczącą i sięga stawu skokowego).

Szata. Włosy pokrywowe gęste, lśniące, bardzo długie, jedwabiste i proste; pożądane jak najdłuższe. Powinny okrywać całego psa i zwisać jak lśniący płaszcz przylegający do figury, ale bez kosmyków czy kępek. Szatę maltańczyka charakteryzuje brak podszycia.

Maść. Czysto biała; dopuszczalny kolor kości słoniowej; lekki nalot pomarańczowy tolerowany, lecz niepożądany (wpływa na obniżenie oceny). Skóra przylegająca, o czerwonej pigmentacji. Podeszwy i pazurki czarne lub co najmniej ciemne.

Wzrost. Wysokość w kłębie: psy 21—25 cm, suki 20—23 cm.

Chód. Typowy drobny, szybki trucht; nie powinien przypominać chodu pekińczyka.

Wady dyskwalifikujące. Maść inna niż biała, plamki nawet małe. Przodozgryz. Włos lokowaty. Przekroczenie wzrostu o 2 cm lub wzrost niższy niż wymaga wzorzec. Oko jak u kawki. Brak ogona, brak pigmentacji oka, wnętrostwo. Inna niż czarna barwa nosa.

BOLOŃCZYK

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 196

Jest niewątpliwie najbliższym kuzynem maltańczyka, z którym był często identyfikowany, póki nie wydzielono tej rasy. Różni się od maltańczyka nieco większym formatem (jednak nie wyżej 30 Cm i 5 kg) i szatą lokowatą.

Maść biała, czasem z niepożądanym, lecz dopuszczalnym żółtym nalotem. U nas nie hodowany.

Volpino italiano (FCI 195). Jest to mały (do 30 cm) biały chłopski szpic, nie spotykany zresztą poza jego ojczyzną.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *