Kategorie
Psy

MASTIFF

MASTIFF

Wzorzec angielski wpisany do rejestru FCI pod liczbą 264 (5. XI. 1964 r.)

Jest najpotężniejszym psem europejskim. Najbardziej przypomina asyryjskiego molosa i rzymskie psy bojowe. Na wystawach przeważnie występuje w pojedynczych egzemplarzach, bowiem mało jest hodowli utrzymujących takiego kolosa.

Wrażenie ogólne. Pies duży, masywny, silny, harmonijnie zbudowany — połączenie wielkości z łagodnością i odwagi z pojętnością. Głowa oglądana ze wszystkich stron robi wrażenie graniastej. Szerokość jej pożądana proporcjonalna w stosunku do długości — jak 2 : 3. Tułów masywny, szeroki, głęboki, silnie zbudowany, wsparty na kończynach szeroko rozstawionych i graniasto osadzony. Mięśnie wyraźnie zaznaczone. Szczególne znaczenie ma wielkość, ale w połączeniu z innymi cechami. Bardzo ważne zharmonizowanie wysokości z masą ciała.

Głowa. W części mózgowiowej szeroka między uszami. Czoło płaskie i przy napiętej uwadze pomarszczone. Powieki lekko wzniesione (łuk nadoczny), mięśnie skroniowe i policzkowe łagodnie zaznaczone. Wzdłuż sklepienia czaszki biegnie bruzda zaczynająca się zagłębieniem między oczami i biegnąca prawie do połowy głowy. Partia twarzowa (pysk) krótka, szeroka, pod oczami prawie kwadratowa i ścięta, tworzy prawie kąt prosty, od nosa do żuchwy głęboka. Żuchwa szeroka na całej długości. Nos szeroki, płaski; oglądany z profilu nie jest ostry ani zadarty, z szeroko rozwartymi nozdrzami. Fafle tworzą z przegrodą nosową kąt rozwarty i są lekko obwisłe, przez co z profilu mają wygląd graniasty. Stosunek długości kufy do długości całej głowy jak 1 : 3; stosunek obwodu głowy (mierzonego przed uszami) jak 3 : 5. Oczy małe, szeroko rozstawione, rozdzielone przestrzenią o szerokości co najmniej pary oczu. Przegroda między oczami wyraźnie zaznaczona, lecz nie za ostro. Barwa oka ciemnoorzechowa; im ciemniejsza, tym lepiej. Trzecia powieka niewidoczna. Uszy małe, cienkie, szeroko rozstawione, osadzone w najwyższym miejscu z boku głowy, będące niejako przedłużeniem linii jej poziomu. U psa w stanie spokoju leżą płasko na policzkach. Kły mocne i szeroko rozstawione; siekacze równe lub dolne nieznacznie wystające przed górnymi tak, że nie są widoczne przy zamknięciu pyska.

Szyja. Lekko wygięta, umiarkowanie długa, dobrze umięśniona.

Tułów. Klatka piersiowa szeroka, głęboka i nisko osadzona, między przednimi kończynami. Żebra wysklepione i zaokrąglone. Żebra rzekome zachodzą głęboko i daleko do tyłu, aż do bioder. Obwód klatki piersiowej o 1/3 większy niż wysokość w kłębie. Grzbiet i lędźwie szerokie i muskularne, płaskie bardzo szerokie u suk, lekko wysklepione u psów. Słabizny płaskie. Tył szeroki i muskularny.

Kończyny przednie. Łopatka i ramię lekko ukośne, silne i muskularne. Nogi proste, silne i szeroko rozstawione, kości grube. Łokcie kanciaste. Sródręcze proste.

Kończyny tylne. Dobrze rozwinięte uda. Stawy skokowe dobrze ukątowane, szeroko rozstawione i równoległe, zarówno w pozycji stojącej jak i w chodzie. Łapy szerokie i okrągłe. Palce dobrze wysklepione, pazury czarne.

Ogon. Sięga do stawu skokowego lub nieco poniżej, gruby i od nasady zwężający się ku końcowi; u odprężonego psa zwisa prosto, u podnieconego wzniesiony, jednak nie wyżej grzbietu.

Szata. Krótka i ściśle przylegająca, lecz nie za delikatna na łopatkach, szyi i grzbiecie.

Maść. Brzoskwiniowa lub srebrzysta, płowa albo ciemnopręgowana. Kufa, oczy i nos wymagane czarne. Obwódki powiek czarne. Czerń rozszerzająca się na obwodzie.

Wymiary ciała. Wzorzec ten danych tych nie uwzględnia. Praktycznie wymagana wysokość w kłębie powyżej 75 cm. Im większa przy ogólnej harmonii sylwetki, tym lepiej. Masa ponad 75 kg, ale trafiają się okazy ważące ponad 90 kg.