Kategorie
Psy

MOPS

MOPS

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 253 (26. XII. 1963 r.)

Do grupy karłów azjatyckich zaliczam również mopsa. Nie wydaje mi się słuszny pogląd niektórych autorów, którzy wywodzą go z psów bojowych i uznają za kuzyna buldoga. Przede wszystkim różni się on od psów bojowych usposobieniem. Pochodzenie mopsa nie jest dotychczas bezspornie wyjaśnione. W Europie występował on pierwotnie w Holandii, dokąd zapewne sprowadzono go z Dalekiego Wschodu. W kraju wiatraków stał się tak popularny, że uznano go za herb partii orańczyków w XVII wieku, gdy tymczasem przeciwna partia — republikanów — przyjęła szpica za swoją maskotkę. Fakt ten przemawia za tym, że mops musiał już wcześniej być znany, a nawet popularny; trudno bowiem wyobrazić sobie, by wprowadzono do herbu jako emblemat psa nowego i mało znanego.

Psy krótkonose z zakręconym ogonem od dawna były ideałem chińsko-mongolskiego psa luksusowego; obok odmiany długowłosej istniała zapewne i odmiana krótkowłosa.

Już w średniowieczu rasa ta cieszyła się popularnością na dworach panujących. Tak na przykład pojawiają się one na portretach z czasów Wilhelma Orańskiego (1533—1584). W galerii obrazów Hampton Court znajduje się portret króla angielskiego Jerzego III (1738—1820) z mopsem. Również na portretach madame de Pompadour (1721—1764) uwieczniono mopsa jako jej faworyta. Bardzo popularny był też we Francji za czasów Ludwika Filipa (1830 —1848). Aleksander Dumas w swych wspomnieniach w podróży w 1838 r. opowiada o mopsie z Monaco. Nazwa francuska te i rasy ,,carlin” rzekomo pochodzi od aktora Carlo Bartinazzi (ur. 1783 r.), który zasłynął w roli arlekina pod pseudonimem „Carlin”. W XVII w. spotyka się mopsa w Wenecji pod nazwą „mascherino” (maseczka).

Nasza nazwa „mops” została przyjęta — poprzez niemiecki — z flamandzkiego „moppen” (wykrzywiać się, wyczyniać grymasy). Od połowy XIX w. mops traci na całym kontynencie na popularności. Natomiast w Anglii zachował się w 2 typach „morrison” — jasny, w ciepłych tonach i „willoughby” — ciemny z czarnymi nalotami. W drugiej połowie XIX w. oba te typy zmieszały się, przy czym dominowała maść brzoskwiniowa lub izabelowata z czarną maską, uszami, plamką na czole i pręgą grzbietową od potylicy do ogona. W roku 1886 pojawił się pierwszy okaz czarny, która to odmiana w Anglii zyskała ogromnie na popularności. Trzeba stwierdzić, że rasa ta jest bardzo wyrównana, a poszczególne okazy różnią się od siebie bardzo mało. Nawet w maści — poza płową, tj. szarą z pigmentacją mniej lub bardziej czerwonawą i szarą aż do czarnej, nie występują żadne inne. Nie występują także łaty, nakrapiania lub podpalania albo jakiekolwiek inne znaczenia, co jest podane we wzorcu. Maść mopsów praktycznie jest zatem bądź płowa (o mniej lub więcej wyraźnym odcieniu rudawym), bądź czarna, przy czym w hodowli należy pamiętać, że czarny kolor jest cechą dominującą, a płowy ustępującą (po skrzyżowaniu czarnych z płowymi uzyska się czarne potomstwo w pierwszym pokoleniu). A zatem w celu utrzymania czystości odmianowej trzeba znać pełne rodowody obu partnerów, jeśli zamierza się z góry ustalić prawdopodobieństwo wyniku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *