Kategorie
Psy

Munsterlander

DUŻY MUNSTERLANDER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 118a (17. I. 1964 r.)

Rozróżniamy 2 odmiany tej samej rasy: duży munsterlander i mały. Duży munsterlander to czarno-biała długowłosa rasa wszechstronnego psa myśliwskiego. Wzorzec jego jest raczej lakoniczny. Podano w nim opis tego psa jako długowłosego wyżła wzrostu 58— 62 cm w kłębie. Maść łaciata czarno-biała. Czarna niepożądana, a łaciata biało-brązowa obecnie już niedopuszczalna. Głowa wymagana szlachetna, wąska, o kufie suchej. Ogon skrócony, noszony poziomo lub nieco wzniesiony. Włosy długie i proste lub nieco faliste, na nogach tworzące pióro. Rasa ta u nas nie jest hodowana ani wystawiana.

MAŁY MUNSTERLANDER

Wzorzec znowelizowany wpisany do rejestru FCI pod liczbą 102a (3. IV. 1968 r.)

Kleiner Munsterlander, zwany też Heidewachtel lub Spion. jest zbliżony do płochacza, jednak jest wyżłem (legawcem), bowiem obdarzony jest wrodzoną stójką.

Wrażenie ogólne. Pies silny o szlachetnej linii.

Głowa. Szlachetna, sucha, lekko wysklepiona, część mozgo w i o w a nie za szeroka, krawędź czołowa nieznaczna. Wyraz głowy decyduje o typie. Kufa silna, długa, prosta. Wargi (fafle) ściśle przylegające, krótkie. Trufla brązowa; jasne plamy na nosie są wadliwe. Uszy szerokie i wysoko osadzone, ściśle przylegające, przy końcu spiczasto zwężające się, sięgające dalej niż do końca fafli. Oko możliwie ciemnobrązowe. Powieki ściśle przylegające do gałki ocznej, zakrywają spojówkę.

Szyja. Średniej długości, w karku lekko wysklepiona, muskularna.

Tułów. Klatka piersiowa głęboka, pojemna, nie beczkowata. Grzbiet silny, krótki lub średniej długości o szerokich mocnych lędźwiach. Brzuch nieznacznie podciągnięty.

Kończyny przednie. Proste, zdobne w pióra.

Kończyny tylne. Dobrze ukątowane, z portkami. Łapy okrągłe, wysklepione, zwarte. Nadmiar włosa niepożądany.

Ogon. Średniej długości, o długiej chorągwi, noszony prosto, w 1/3 od końca może być lekko ku górze wygięty.

Szata. Skóra ściśle przylegająca. Włos delikatny, gęsty i nieco falisty, ściśle przylegający.

Maść. Brązowo-biała, dereszowata; podpalanie dopuszczalne (tzw. znaczenie Junklausa).

Wzrost. Wysokość w kłębie: pies 50—56 cm, suka 48—54 cm.

Wady nie dyskwalifikujące. Słabe uzębienie, grzbiet łękowa-ty, przebudowany zad, ścięty krótki zad, luźne łokcie wykręcone na zewnątrz lub do wewnątrz. Sródręcze skierowane na zewnątrz lub do wewnątrz, stawy skokowe krowie lub beczkowate, łapy luźne lub zajęcze, ogon zbyt wysoko noszony, szata zbyt wełnista lub długa. Ucho gładkie.

Wady dyskwalifikujące. Poważne wady w uzębieniu (zgryz przedni lub tylny, liczne braki, słaba kufa), jedno- lub obustronne wnętrostwo, wadliwe powieki (kaprawe, podwinięte lub wywinięte), znaczne odchylenie od normy wzorcowej, brak wymaganego charakteru.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *