Kategorie
Psy

NIEMIECKI TERIER MYŚLIWSKI (JAGDTERRIER)

NIEMIECKI TERIER MYŚLIWSKI (JAGDTERRIER)

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 103c (22. VII. 1966 r.)

W ostatnich latach sprowadzone zostały przez koła łowieckie do kraju dość liczne okazy tej stosunkowo młodej rasy. Reklamowana przez Niemców, ma wielkie walory użytkowe, zwłaszcza w roli dzikarzy. Wśród przedstawicieli tej rasy spotyka się bardzo dużo ciętych, lecz i zbyt kąśliwych okazów. Rasa ta powinna pozostać tylko w rękach myśliwych.

Wrażenie ogólne. Niemiecki terier myśliwski jest uosobieniem czujności (napięcia), zdecydowania i odwagi. Służy w łowiectwie do pracy na- i podziemnej, jako głośny gończak w polu i na wodzie oraz posokowiec i aporter drobnej zwierzyny. Jego wzrost pozwala na trzymanie go w mieście i jako towarzysza w samochodzie. Wymaga dużo zajęcia w łowisku. Przy wrodzonej ciętości na szkodniki jest odporny na choroby. Nieufny wobec obcych.

Głowa. W części mózgowiowej płaska; między oczami zwęża się, przechodząc w kufę bez ostrej krawędzi czołowej. Kufa jest nieco krótsza niż część mózgowiowa głowy w odcinku między potylicą a krawędzią czołową. Pysk silny, z wyrazistymi policzkami. Żuchwa silna z wyrazistą brodą. Zęby mocne, schodzące się w zwarty zgryz nożycowy. Nos czarny, u okazów z brązową szatą brązowy. Oczy ciemne, małe, głęboko osadzone, z przylegającymi powiekami o wyrazistym spojrzeniu. Uszy kształtu litery V, wysoko osadzone, niezbyt małe, lekko przylegające do boków głowy.

Szyja. Silna, nie za długa, nieco pogrubiona przy łopatkach.

Tułów. Klatka piersiowa głęboka i wysklepiona. Grzbiet silny i prosty, niezbyt krótki. Lędźwie i zad umięśnione. Pies powinien w sylwetce być raczej prostokątny.

Kończyny przednie. Łopatka długa, ukośna. Nogi proste, dobrze umięśnione. Sródręcze łagodne ukątowane, kości raczej mocne niż delikatne.

Kończyny tylne. Uda długie, dobrze ukątowane i umięśnione. Staw skokowy nisko położony. Kościec silny. Łapy nie kocie, ustawione w kierunku biegu. Przednie szersze od tylnych, zwarte.

Ogon. Dobrze osadzony na długim zadzie, pożądany raczej poziomo noszony niż pionowo. Nie ponad grzbietem.

Szata. Gęsta, albo twarda i szorstka, albo elastyczna i gładka, lecz nie zbyt krótka.

Maść. Podstawowa barwa czarna, czarnoszara (mieszana) albo ciemno-brązowo-czerwona z żółtymi znakami na brwiach, masce, piersi, kończynach, łapach i pod ogonem. Dopuszczalna jasna lub ciemna maska oraz niewielkie białe plamy na piersiach i łapach.

Wzrost. Wysokość w kłębie do 40 cm.

Masa. Psów w kondycji roboczej 9—10 kg, suki 7,5—8,5 kg.

Wady. Brak przedtrzonowców, przodo- lub tyłozgryz. Nos jasny lub łaciaty. Ucho stojące, tulipanowe lub w kształcie płatka róży (załamane do tyłu). Sierść delikatna, krótka, wełnista albo rzadka lub brak jej na brzuchu. Kończyny przednie lub tylne zbyt strome. Grzbiet krótki. Ogon stromo zadarty. Ruchy sztywne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *