Kategorier
Psy

Å gå på et tau – bånd

Å gå på et tau – bånd.

En valp som er for ung, bør ikke tas på linjen i det hele tatt. Denne øvelsen kan ikke startes før enn etter 3 eller 4 måneder, og så må du være forståelig i lang tid. Men når du lærer en eldre hund, kan du umiddelbart få et skarpere tempo og være mer krevende. Å gå på et tau er i seg selv en aktivitet som er ubehagelig for en hund, fordi det begrenser hans naturlige bevegelsesfrihet. Derfor bør hovedvekten legges på dette når du lærer, slik at han ikke skulle utvikle en overbevisning, at å ta tauet lover en rekke ubehageligheter. Hvis en slik forening oppsto i hunden, vi ville bare oppnå dette mye, at han kanskje hadde fulgt mesteren sin riktig, men i holdningen til et offer som følger torturisten, ellers ville han stikke av ved linjen. Målet vårt er, at hunden går med mesteren som en villig følgesvenn.

Opprinnelig begynner vi å trene med en ung pooch på en relativt lang linje. Paier, som hadde linjen installert for første gang, oppfører seg redd eller motvillig. Han kan vise to emosjonelle tilstander: eller trusler, manifestert i ønsket om å ligge etter, og til og med ligge på bakken, eller (sjeldnere) overflødig temperament, manifestert ved å trekke fremover. Avhengig av dette, hvilken tilstand som hersker i det hele tatt eller for øyeblikket, vi bruker passende responstiltak.

Som regel bør hunden gå langs mesterens venstre ben. Hvis noen spesielle hensyn taler for det, å gå til høyre, det kan læres ut, men selv da ser du konstant og bare på høyre side. I løpet av de første øvelsene, når hunden viser depresjon, eller er det passiv motstand, ingen kraft skal brukes.

Slagordet "med meg” „Noga” vi beveger oss fra stedet og prøver å trekke hunden forsiktig med oss. Vanligvis vil hunden prøve å holde seg på plass eller løpe til siden eller bakover. Da skal den ikke trekkes med makt, men gjør alt, å kvitte seg med fortvilelse: Vi snakker med ham, vi gjentar vårt valgte slagord, med all mulig oppmuntring - med en mild stemme, kjærtegn, ved å tappe hånden mot ditt eget lår eller ved å lokke dem med delikatesser. For nå handler det om det, at eleven ville gå med oss ​​uten frykt, skjemaet vil bli bedre senere, når depresjonen hans er over.

De første øvelsene skulle ikke ta lang tid, ellers blir unghunden kjedelig og motløs. Når han blir vant til linjen og ikke lenger viser frykt, forkorte linjen gradvis, og etter en stund begynner vi å lære å gå ordentlig.

I henhold til reglene til de gamle trenerne, hunden skulle følge deg uansett, at nesen hans er i tråd med førerens kne eller kalv. Nylig har det vært en økende tendens til å gjøre det, by pies szedł obok, przy czym prawa jego łopatka znajdowała się przy lewej nodze pana. Ta postawa jest moim zdaniem estetyczniej sza, a poza tym ma i tę dodatnią stronę, że pozwala utrzymać psa stale w polu widzenia, zwłaszcza jeśli się ma do czynienia z wyżłem lub „obrońcą”, którego dzięki temu można obserwować i ewentualnie korzystać z jego ostrzeżenia, gdy coś „zauważynosem. Dlatego kładę tak duży nacisk na to, by pies w czasie nauki chodzenia był wolny od jakichkolwiek deprymujących wpływów i mógł w przyszłości odbierać wszystkie wrażenia ze świata zewnętrznego posługując się swobodnie swymi zmysłami. Natomiast pies sterroryzowany, który wlecze się za swym panem jak przysłowiowe cielę za rzeźnikiem, na pewno nie będzie spostrzegawczy. Odradzam także amatorowi wychowującemu młodego psa (nawet dużej rasy) posługiwanie się koralami, obrożą kolczastą albo dławiącą. Przy układaniu psa dorosłego i silnego o nadmiernym temperamencie obroża kolczasta okaże się nieraz potrzebna, lecz stosować ją radzę tylko w razie nieodzownej konieczności. W żadnym wypadku nie trzeba psa ciągnąć za sobą, a już najmniej na kolcach.