Kategorier
Psy

Læringsdisiplin (ankomst av hunden på vakt)

Læringsdisiplin (ankomst av hunden på vakt) det er faktisk veldig enkelt, fordi den er basert på pakkeinstinktet manifestert i form av vedlegg til guiden. Hvis det er så mange hunder trent i henhold til anekdotisk form av "kom hit eller ikke", hvorpå hunden kommer noen ganger, noen ganger ikke, det er resultatet av en så hyppig misforståelse av hundens psyke. Poenget er, for å skape en refleks i hunden, det etter pipet, f.eks.. "kom hit", eller en skikkelig fløyte (hele tiden det samme, men forskjellig fra de som er utstedt under andre omstendigheter), eller et optisk signal (svingen til mesteren med klaffen på sitt eget lår) det er en handling som er hyggelig for hunden - å gi en velsmakende bit eller stryke.

Å lære en hund å disiplinere, du kan ikke skape en situasjon, at tilbakekallingssignalet også kan foregå noe ubehagelig eller til og med vondt. La oss huske, at hunden villig kommer til deg, det vil imidlertid ikke gjøre det da, når eller står overfor utsiktene til noe mer attraktivt (jager en tispe eller en katt), eller når gleden av å nærme deg er kombinert med frykten for å lide en slags ubehag.

Fra det øyeblikket vi anskaffet oss en hund, bør vi kun ringe ham for hyggelige ting (fôring, moro, avstandsstykke), for ikke å forbinde sitt rop med den sorg som mesteren har påført ham. På denne måten får ikke kjæledyret vårt dårlige opplevelser og har full tillit til oss, som vi aldri skulle mislykkes.

Etter å ha skapt en tilstand som er så lovende for begge sider, vi går en tur med hunden. Hunden går først på tauet, deretter sakte ved beinet, endelig sender vi ham "videre!”, og etter noen minutter husker vi hverandre. Herrens kall er hyggelig, spesielt, at han har med seg velsmakende biter - en belønning for rask retur. Så hunden kommer raskt og villig til signalet.

Panne, fornøyd med hunden, han slipper ham igjen med et signal "fremover!”. Og nå begynner hundetragedien, som skyldes en gjensidig misforståelse. Kjæledyret vårt, fullt av temperament og nysgjerrighet, skremte en hare ved et uhell et sted under kobberplaten. Hare, som denne haren, ikke nysgjerrig på hunderes bekjente, begynner han å stikke av, i henhold til sin natur. En ny verden åpnet seg for hunden. For første gang i sitt seks måneders liv møtte han en så attraktiv duft. I tillegg slipper kilden til lukten. Hunden vår blir vekket av blodets kall, og det evige instinktet om å jage byttedyr får ham til å forfølge så fort han kan. Dessverre tror ikke eieren det og ringer eller plystrer. Hunden er imidlertid så opptatt av den nye opplevelsen, at den ikke svarer på samtaler. For øyeblikket et signal ,,kom hit” det er forbundet med gode minner, men jakten på ukjent bytte, którego ucieczka budzi niewygasłe instynkty, jest znacznie przyjemniejsza. Postępuje więc jak dziecko, które mimo dobrego wychowania wybiera rzecz przyjemniejszą. Pan zaś zostaje i gniewa się na ,,nieposłusznego’’ psa, który wolał usłuchać głosu krwi swych przodków niż głosu przewodnika. W miarę jak pogoń się przedłuża, rośnie oburzenie pana na postępek psa i zbiera się gniew, który jak zawsze, tak i tu okazuje się najgorszym doradcą.

Wreszcie „Łobuzstracił z oczu zająca i wraca w wesołych podskokach. Pan zaś chwyta go brutalnie za kark i wśród objawów gniewu bije przy akompaniamencie kazania, w którym zwykle padają słowa: „Wołałem cię Łobuzie chodź tu!” itp. Pies nic z tego nie rozumie, a jedynie umysł jego rejestruje: Zapach zwierzyny był ciekawy, pogoń rozkoszną przyjemnością, powrót zaś spowodował przykrość, której towarzyszyły dźwięki „Łobuzi „chodź tu!”, dotychczas zawsze tylko w miłych okolicznościach słyszane.

Tak powstaje zdezorientowanie i nieufność do pana, gdyż dźwięki „Łobuzi „chodź tu!” skojarzone zostały z przykrymi skutkami.