Kategorie
Psy

Ocena psa

Ocena psa.

Ocena psa powinna odbywać się według kryteriów przyjętych we wzorcu danej rasy. Wzorzec (standard) jest to opis ustalony przez hodowców psów danej rasy. Oceny dokonuje się według wzorca ustalonego w kraju ojczystym, jeśli oczywiście ten kraj zajmuje się kynologią w całym tego słowa znaczeniu. Niektóre rasy egzotyczne znalazły nową ojczyznę i w takim wypadku przyjmuje się wzorzec tego kraju, który go pierwszy ustalił. Typowym przykładem rasy zaadoptowanej w nowej ojczyźnie jest chiński piesek pałacowy, który swą popularność zawdzięcza Anglikom, a nie Chińczykom.

Niestety, niektóre takie wzorce są mało przejrzyste; wiele w nich poświęcono słów sprawom nieistotnym, natomiast pozostawiono niedopowiedzenia w sprawach istotnych.

Właściwa ocena psa nie jest sprawą łatwą; wymaga ona wieloletniego doświadczenia, znajomości anatomii psa i oczywiście znajomości wzorca danej rasy.

Ocena wystawowa odbywa się bądź przez klasyfikację porównawczą psów jednej rasy i uszeregowanie ich według kolejności ,,na oko”, bądź przez punktowanie każdego wystawionego psa za jego cechy. Żadna z tych metod sama przez się nie jest idealna. Ocena „na oko” może dawać dobre rezultaty, jeśli dokonywana jest przez wytrawnych sędziów, którzy mają „malarskie” oko i wszechstronną znajomość ocenianej rasy. Przy większej jednak liczbie eksponatów, zwłaszcza przy pospiesznej ocenie, bardzo łatwo o pomyłki wynikające z niedokładności, kiedy pod wpływem ogólnego dobrego wrażenia ujdą uwadze sędziego nieraz nawet i poważne wady.

Ocena punktowa też daleka jest od ideału, bo trudno nazwać psa dobrym, jeśli uzyska za jedne cechy wysoką punktację, lecz inne cechy ma wyrażone w stopniu zupełnie złym, co jednak w sumie punktów nie daje dostatecznego obrazu. W niektórych krajach dla wielu ras wprowadzono dla ułatwienia oceny sędziemu specjalne karty, na których wydrukowano sylwetkę psa danej rasy oraz podano szereg znaków umownych dla oznaczenia błędów czy cech niepożądanych, jak np. grzbiet łękowaty, krowia postawa kończyn, płytka klatka piersiowa itp. Stanowią one ogromne ułatwienie w pracy sędziego, przypominając mu, na co powinien zwrócić uwagę; zapobiegają „przegapieniu” wad. Nadto te międzynarodowe znaki pozwalają sędziemu na wyrażenie opinii w sposób zrozumiały dla każdego ,,psiarza” i zapobiegają nieporozumieniom powstającym wskutek tego, że tłumacze na ringach nie zawsze znają słownictwo kynologiczne w dwu językach. Sędzia po dokonaniu przeglądu wszystkich psów zgłoszonych w danej klasie dokonuje ocen.

Międzynarodowa Federacja Kynologiczna opracowała na XII Kongresie w Monaco ramowy wzorzec, który wskazuje 9 punktów zasadniczych, o których sędzia powinien pamiętać klasyfikując psy na pokazie lub wystawie. Zalecono ujednolicenie układu wszystkich wzorców, lecz akcja ta postępuje bardzo wolno. FCI bowiem nie dysponuje żadną sankcją, która by mogła zmusić kraje członkowskie do odpowiedniego przeredagowania wzorców. Niestety układ większości pozostawia wiele do życzenia. U nas, jak zresztą we wszystkich krajach członkowskich FCI, obowiązują wzorce ras w brzmieniu wpisanym do rejestru FCI. Wzorce są zgłaszane przez kraje, z których rasa ta się wywodzi lub te, które daną rasę zaadoptowały. W miarę postępu w hodowli i uszlachetnianiu rasy kraje macierzyste niejednokrotnie wprowadzają zmiany lub uzupełnienia wzorca. Na nowelizację wzorca wskazuje numeracja— i tak np. wzorzec pudla obecnie wpisany pod liczbą 172 b był, jak z tego wynika, dwukrotnie nowelizowany.

Kościec psa — owczarka niemieckiego: 1 – żuchwa, 2 — chrząstka nosowa, 3 – szczęka, 4 – oczodół, 5 – pierwszy kręg szyjny, — atlas, 6 – łopatka, 7 – kręgi piersiowe, 8 – kręgi lędźwiowe, 9 – kręgi krzyżowe, 10 – miednica, 11 — kręgi ogonowe, 12 -kość udowa, 13 — kolano, 14 — kość strzałkowa, 15 — kość piszczelowa, 16 — staw skokowy, 17 — kości śródstopia, 18 — kości palców, 19 — kości śródręcza, 20 – kości nadgarstka, 21 — kość łokciowa, 22 — kość promieniowa, 23 — łokieć, 24 – kość ramienna, 25 — mostek, 26 — żebra właściwe (kostne), 27 — żebra rzekome.

Wygląd ogólny. Składają się nań charakterystyczne cechy zarówno rasy jak i danego osobnika, proporcje ogólne, zachowanie się, kondycja oraz chody. Przy ocenianiu psa należy sobie uświadomić, iż ten punkt jest niejako rekapitulacją całej oceny i może mieć decydujący wpływ na nią. Mimo że poszczególne cechy będą dobre, brak harmonii może zaważyć na ogólnej ocenie wpływając na jej obniżenie lub nawet na dyskwalifikację psa. I na odwrót — może się zdarzyć, choć znacznie rzadziej, że poważna wada w cechach drugorzędnych może być w opinii ogólnej łagodniej potraktowana dzięki zharmonizowaniu całej sylwetki.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *