Kategorie
Psy

OGAR POLSKI

OGAR POLSKI

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 52 (1966 r.)

W dawnych czasach ogar polski znany był również poza swoją ojczyzną. Jemu też poświęcony jest najstarszy zabytek piśmiennictwa kynologicznego w Polsce, „Myślistwo z ogary”, którego autor, wojewoda poznański, Jan hr. Ostroróg, wydał w roku 1608 pierwszą książkę na temat kynologii łowieckiej. Niestety opisuje on tylko funkcje, a nie podaje opisu, który pozwoliłby odtworzyć wzorzec. (Dalsze wydania 1618, 1643, 1649, 1797, 1859 oraz 1901).

Również Laska zajął się ogarami, zwłaszcza wschodnimi, a w tym także polskimi, opisując je wyczerpująco w swej książce „Bracken des Ostens”. Autor ten, korzystając z bogatej literatury rosyjskiej, skrzętnie wynotował dane dotyczące ogara polskiego. Z jego opisu i dołączonej ilustracji należy wnioskować, że ogar polski był pochodną względnie pokrewną formą psa św Huberta, który od czasów wypraw krzyżowych nadał swe piętno ogarom francuskim. Trudno będzie dziś zrekonstruować drogi, jakimi pies ten dostał się do Polski. Laska już pod koniec ubiegłego stulecia uważał tę rasę za wymierającą, mimo jej niezwykle wysoko cenionych zalet myśliwskich. Oprócz dużego ogara opisuje on kilka odmian mniejszych, lżejszych, czarnych podpalanych, czerwonych lub żółtych z białymi plamami, a także szorstkowłose (wpływ pierwotnego owczarka), wreszcie odmianę ogara typu lekkiego, szybko biegającego, zbliżonego do pointera. Te mniejsze charakteryzował szczek w tonie wysokim, dyszkantowym.

W okresie powojennym płk Pawłusiewicz zebrał resztki pozostałych w Polsce ogarów i jemu należy zawdzięczać, że na powojennych wystawach znalazło się kilka dość wyrównanych przedstawicieli tej rasy. Należałoby życzyć, aby te wysiłki przy poparciu Polskiego Związku Łowieckiego przyczyniły się do spopularyzowania tej rodzimej rasy.

Do naszej hodowli zostały także włączone ogary pochodzące z Litwy względnie Białorusi (typ ogara rosyjskiego). Psy te sprowadzone przez płk Kartawika do Wrocławia mają również przyczynić się do odtworzenia polskiego ogara.

Podchodząc do zagadnienia obiektywnie należy stwierdzić, że dawny ogar polski zaginął,, a obecnie zdążamy do jego rekonstrukcji. Związek Kynologiczny w Polsce ustalił jego wzorzec zaprojektowany przez inż. Jerzego Dylewskiego, który został wpisany w roku 1966 do rejestru FCI.

Wrażenie ogólne. Pies średniego wzrostu, silnej i zwartej budowy, o mocnym kośćcu i proporcjonalnych kończynach. Cała sylwetka wskazuje na siłę i wytrzymałość, mniej na szybkość. Głos w czasie gonu po tropie czysty, donośny, o średnio wysokiej, zmieniającej się tonacji; u suk zwykle wyższy.

Głowa. Dość ciężka, szlachetnego wykroju, z profilu zbliżona do prostokąta średniej długości. Pysk wydłużony, z przodu tępo zakończony, nie klinowaty ani spiczasty. Fafle grube, obwisłe. Nos ciemny, duży i szeroki. Dolna warga ze zwisającym kącikiem. Szczęka i żuchwa mocne, dostatecznie długie; zgryz prawidłowy.

Żuchwa dobrze umięśniona. Długość części mózgowiowej równa długości kufy. Linia czołowa z linią kufy tworzą kąt rozwarty. Łuki brwiowe silnie rozwinięte; czoło o znacznych zmarszczkach. Kość potyliczna wyraźnie zaznaczona. Przełom czołowy wyraźny. Oczy skośne, niezbyt głęboko osadzone, ciemnobrązowe. Wyraz łagodny, spokojny. Dolne powieki u starszych psów obwisłe. Uszy nisko osadzone, dość długie, luźno zwisające, u dołu lekko zaokrąglone. Dolne partie małżowiny zawijają się ku środkowi, szczelnie przylegające do policzków.

Szyja. U nasady znacznej grubości; silna, muskularna, średniej długości. Podgardle zwisające, z dużą ilością fałdów skórnych.

Tułów. Klatka piersiowa obszerna, w miarę szeroka i głęboka. Pierś z przodu sięga do łokcia. Żebra dobrze wysklepione, długie, podobnie jak i cała klatka piersiowa, bardziej zbliżone do pozycji pionowej niż u innych ras .Grzbiet długi, szeroki i muskularny. Krzyż nie spadzisty, szeroki. Brzuch duży, pojemny, prawie takiej samej głębokości jak klatka piersiowa. Boki wypełnione, zaokrąglone, z możliwie krótką i małą słabizną.

Kończyny przednie. Podramię dobrze umięśnione, łopatki skośne, pokryte dobrze rozwiniętymi mięśniami. Nadgarstek wyraźnie zaznaczony, suchy. Kości stosunkowo grube, mięśnie mocne,

palce zwarte, u psów pracujących krótkie? pazury jasne — gdy palce są białe, czarne — gdy palce żółte.

Kończyny tylne. Kości udowe stosunkowo grube, długie i mocne; mięśnie dobrze rozwinięte. Podudzie pochyłe, dość krótkie, dobrze umięśnione. Staw skokowy suchy, wyrazisty. Pazury grube, krótkie. Śródstopie lekko pochyłe, palce zwarte.

Ogon. Osadzony raczej nisko, gruby, od spodu pokryty dłuższym włosem, sięga niżej stawu skokowego. Lekko obwisły, od połowy długości podudzia lekko zgięty. W ruchu swobodnym uniesiony nieco ku górze, lecz nie zawinięty. Podczas gonu nieco odsądzony, zwisa poniżej poziomu.

Sierść. Średniej długości, gruba, z gęstym podszyciem, nieco dłuższa na karku, tylnej stronie tylnych nóg i na dolnej stronie ogona.

Maść. Głowa i uszy podpalane, z wyjątkiem nalotów z obu stron głowy; uszy ciemniejsze. Kończyny i podbrzusze również podpalane. Tułów czarny lub ciemnoszary. Podpalanie zasadniczo żółte o różnym natężeniu barwy, aż do rdzawocynamonowej, najbardziej cenionej. Dopuszczalna biała strzałka przez głowę aż do nosa, na piersiach i na końcu ogona. Czaprak czarny, zachodzący aż na głowę. Wyraźne punkty nad oczami koloru podpalania.

Wymiary ciała. Masa psa 25—32 kg, suki 20—26 kg. Wzrost psy 56—65 cm, suki 55—60 cm.

Chody. Zwykle drobny, powolny, ociężały trucht. W czasie polowania ogar szuka i goni w ciężkim galopie.

Wady. Zbyt długie lub małe odstające uszy. Głowa bez wyraźnie zarysowanej potylicy i ze słabymi łukami brwiowymi. Kufa zbyt ostro zakończona lub czarna. Oczy jasne. Umięśnienie słabe. Miękka sierść, brak podszycia. Ogon cienki, za krótki lub za długi i źle owłosiony, zakręcony. Klatka piersiowa słabo rozwinięta. Wadliwy zgryz. Chrapliwy głos.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *