Kategorie
Ptaki

Orzeł przedni

Orzeł przedni

W rodzinie jastrzębi orły — symbol siły i królewskiej godności — stanowią oddzielną grupę. Orzeł przedni nie nosi tytułu króla ptaków, chociaż jest mistrzem lotów. Potrafi wykorzystywać prądy powietrzne i przebywać znaczne odległości (do 13 km) bez uderzania skrzydłami. Osiągając masę ciała 3,5—4,5 kg szybuje z prędkością 150—190 km/h, a gdy atakuje zająca, lisa, świstaka, czy młodą kozicę, może osiągnąć prędkość 320 km/h. Rozpiętość jego skrzydeł przekracza dwa metry. Orzeł przedni czatuje na zdobycz szybując bardzo wysoko, a jego doskonały wzrok pozwala mu dostrzec polną mysz z wysokości tysiąca metrów. Kiedyś orły przednie gnieździły się nawet w niskich górach, ale przepędzone przez człowieka przeniosły się na mniej dostępne wysokości.

Nieliczne orły przednie, którym udało się przetrwać, gnieżdżą się dziś w Alpach, w Karpatach, w Skandynawii, w górskich rejonach Szkocji, Półwyspu Iberyjskiego i na Bałkanach. Zamieszkują również znaczną część Azji, Afryki i Ameryki Północnej. Po zimowych wędrówkach osobniki dorosłe budują zwykle kilka gniazd, które wykorzystują do odpoczynku lub, aby rozdrobnić zdobycz. Pod koniec marca i w kwietniu samica znosi dwa jaja w gnieździe założonym na półce skalnej lub na wierzchołku drzewa. Po 40—45 dniach wykluwają się jedno po drugim młode. Opuszczają gniazdo po około osiemdziesięciu dniach. Dojrzałość płciową osiągają między czwartym a szóstym rokiem życia. Niestety tylko 1/6 młodych orłów osiąga ten wiek.

Orzeł przedni jest jednym z największych europejskich ptaków drapieżnych. Dorosły osobnik (1) ma upierzenie ciemnokasztanowe ze złocistymi refleksami na karku i potylicy. Młode są tak samo ubarwione, jedynie ogon mają biały, obrzeżony czarnym paskiem, a na dolnej powierzchni skrzydeł dużą, białą plamę (2). Koniec ogona u dorosłego osobnika jest lekko zaokrąglony. Orzeł przedni lata i szybuje z rozpostartymi poziomo (3), mocnymi skrzydłami. Lotki są rozsunięte i ustawione do góry. Palce są zakończone zakrzywionymi ostrymi pazurami, którymi chwytają i uśmiercają zdobycz (4); nigdy nie trzymają jej w dziobie. Wyjątek stanowi pszczołojad chwytający bezpośrednio dziobem osy, ich larwy i jajka.

Gatunek chroniony.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *