Kategorie
Psy

Owczarek Niemiecki

OWCZAREK NIEMIECKI

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 166a.

Owczarek niemiecki, inaczej alzacki, często błędnie nazywany jest wilkiem lub wilczurem. Dużą zasługę, jeśli nie główną, w wytworzeniu tej rasy położył Stephanitz, który napisał o niej bardzo obszerną książkę. Jest to chyba największa monografia jednej rasy, bo mająca objętość ponad 1000 stron, obszerniejsza niż wszystkie inne znane mi książki poświęcone kynologii.

Nie ma chyba człowieka w Polsce, a nawet w całym cywilizowanym świecie, który by nie zetknął się z psem tej rasy i nie słyszał lub osobiście nie doświadczył jego inteligencji i przydatności w służbie obrończej, policyjnej, śledczej czy pasterskiej. Spotyka się je czasami w służbie łowieckiej jako posokowce czy aportery. Najczęściej pełnią rolę stróżów domowych, fabrycznych czy gospodarskich, a także jako psy wojskowe (sanitarne, łącznościowe itp.). doskonale też wywiązują się z obowiązków przewodników ociemniałych. Spełniają swe zadania w każdym rodzaju służby. Są łatwe do szkolenia, lecz źle lub wcale nie prowadzone mogą stać się niebezpieczne wskutek swojej agresywności oraz skłonności do włóczęgostwa i kłusownictwa. W żadnej chyba rasie nie ma tylu niezwykle inteligentnych i przydatnych pomocników i towarzyszy człowieka, lecz i żadna inna rasa nie przyczyniła się w takim stopniu jak ta do zapełnienia świata różnymi kundlami owczarko-podobny-mi. Owczarek jest psem służbowym, wymaga więc zajęcia wpływającego na jego rozwój fizyczny i psychiczny. Kto nie ma czasu lub ochoty zajmować się nim stale, niech lepiej kupi pieska pokojowego; w ten sposób oszczędzi sobie i otoczeniu wiele przykrości.

Wzorzec ustalony po raz pierwszy 20 września 1899 r., następnie po pewnych zmianach i uzupełnieniach w latach 1901, 1909, 1930 i 1961 ostatecznie opracowany i uchwalony na posiedzeniu Welt-Union der Vereine fur Deutsche Schaferhnde — WUSV — w dniu 30 sierpnia 1976 r. oraz zatwierdzony przez FCI pod nr 166b dnia 12 kwietnia 1977 r. Wzorzec zamieszczono w tłumaczeniu ustalonym przez Zarząd Główny Związku Kynologicznego z drobnymi zmianami redakcyjnymi.

Pochodzenie. Owczarek niemiecki (der Deutsche Schaferhund), którego hodowlę kierowaną rozpoczęto po założeniu Związku w 1899 r., pochodzi od psów pasterskich występujących wówczas w dwóch odmianach: środkowoniemieckiej i południowoniemieckiej. Celem hodowli było stworzenie rasy psa o wysokiej sprawności użytkowej. Dla osiągnięcia tego ustalono wzorzec określający właściwości rasy zarówno fizyczne jak i psychiczne.

Wrażenie ogólne i cechy psychiczne. Pies średniego wzrostu o lekko wydłużonym tułowiu, mocnej budowie, suchym kośćcu i silnym umięśnieniu. Dzięki właściwemu stosunkowi wysokości psa do długości tułowia oraz dobremu ustawieniu i ukątowaniu kończyn ma on łatwość znacznego wyrzutu nóg do przodu w kłusie i jest przy tym bardzo wytrzymały. Ma okrywę włosową dobrze chroniącą go przed wpływem warunków atmosferycznych. Charakterystyczne cechy płci powinny być bardzo wyraźne. Należy dążyć do uformowania ładnego wyglądu zewnętrznego psa, pod warunkiem, że to nie wpłynie na jego wartość użytkową.

Odpowiadający wzorcowi wygląd owczarka niemieckiego obrazuje wrodzoną siłę, pojętność i zwrotność w ruchu, przy czym w osiągniętej przy dobrych proporcjach równowadze nic ująć, nic dodać. Jego sposób poruszania się i zachowania świadczy o zdrowiu fizycznym i psychicznym, co umożliwia mu ogromną wytrzymałość i stałą gotowość wykonywania zadań psa użytkowego Tylko doświadczony fachowiec może stwierdzić, czy pies ma wymagane od owczarka niemieckiego właściwości użytkowe. Toteż orzekać o tym powinni specjalni sędziowie, którzy mają obowiązek sprawdzić cechy psychiczne oglądanych na przeglądzie psów włącznie z ich reakcją na odgłos strzału. Przy kwalifikowaniu do hodowli wolno uznawać za doskonałe tylko takie owczarki niemieckie, które wykażą się jakimś stopniem wyszkolenia.

Pomimo wybujałego temperamentu owczarek niemiecki powinien być skłonny do uległości .dostosowywać się do każdej sytuacji, chętnie wykonywać przeznaczone dla niego zadanie, wykazywać śmiałość i wytrwałość w obronie swego przewodnika lub jego majątku. Na życzenie przewodnika ma chętnie atakować, ale na ogół powinien być wprawdzie czujnym, lecz posłusznym i miłym towarzyszem w domu, zachowującym się spokojnie w stosunku do znanego mu otoczenia, w szczególności dzieci i innych zwierząt oraz powściągliwości wobec ludzi. Ogólny jego wygiąd jest wyrazem naturalnej szlachetności i wzbudzającego respekt spokojnego usposobienia.

Charakterystycznymi cechami psychicznymi owczarka niemieckiego są: zdrowy system nerwowy, spostrzegawczość, powściągliwość, uległość, czujność, przywiązanie i „nieprzekupność”, a prócz tego skłonność do walki, śmiałość i wytrwałość.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *