Kategorie
Psy

Owczarek podhalański

OWCZAREK PODHALAŃSKI

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 252a

Owczarek podhalański jest rasą pierwotną, którą sportowa kynologia w Polsce zajęła się stosunkowo niedawno i dlatego pogłowie ich nie jest jeszcze dostatecznie wyrównane. Za granicą nazywany „Chien des Tatras” lub „Tatrahund”. W latach trzydziestych bieżącego stulecia zajęto się dość żywo propagowaniem tej rasy w myśl hasła ,,w polskim domu polski pies”. W wyniku tej propagandy zaczęto psy tej rasy nie tyle fachowo hodować, co gwałtownie rozmnażać, sprzedając przy tym najróżniejsze mieszańce (byle były kudłate i białe) za owczarki podhalańskie. W czasie drugiej wojny światowej rasa ta ucierpiała tak, jak wiele innych zwierząt domowych w Polsce i niewątpliwie upłynie jeszcze niemało lat nim pod kierunkiem fachowców odbuduje się zaniedbane pogłowie. Owczarek podhalański powinien być hodowany przede wszystkim do celów pasterskich. Przed wojną Towarzystwo Psa Służbowego zaczęło propagować psy tej rasy jako służbowe i pod wpływem tej akcji propagandowej znalazły się one w środowiskach miejskich. Moim zdaniem, nie wyszło to im na dobre. Nie są one i nie powinny być również psami pokojowymi. Nadają się natomiast dobrze do roli stróża gospodarstwa, domku jednorodzinnego, przede wszystkim w okolicach podgórskich, gdzie czują się najlepiej.

Wzorzec owczarka podhalańskiego, ustalony pierwotnie w 1937 roku, został po II wojnie światowej powtórnie opracowany przez Związek Kynologiczny w Polsce, oddział w Krakowie, przy współpracy Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Wobec rozbieżności typów w niezbyt licznym pogłowiu i braku zrozumienia wśród ludności góralskiej dla konieczności hodowli kierowanej, Związek napotykał ogromne trudności w uporządkowaniu planowej hodowli.

W roku 1955 zorganizowany został w Zakopanem przegląd ponad 100 owczarków wybranych spośród pogłowia całego Podhala. Przegląd prowadzony był pod kierunkiem śp. rektora Prof. dra Teodora Marchlewskiego, śp. dra Zygmunta Robla, Prof. dr Jadwigi Dyakowskiej i autora. Wytypowano wówczas najlepsze okazy i wskazano kierunek hodowli. Niestety w praktyce wytyczne pozostały w sferze pobożnych życzeń i dopiero ostatnio, gdy goście zagraniczni zaczęli interesować się tą rasą, podjęto nowe próby uporządkowania hodowli. Rada Naukowa Związku Kynologicznego pod przewodnictwem prof. dra Ewy w lutym 1972 r. przeanalizowała wyniki dotychczasowych usiłowań i zrewidowała wzorzec, nowelizując go w dostosowaniu do tego pogłowia, jakie rzeczywiście dominuje na Podhalu.

Wrażenie ogólne. Sylwetka prostokątna, psy nieco krótsze niż suki. Budowa dobrze związana znamionuje siłę i ruchliwość. Wyraz oczy poważny, inteligentny, czujny. Pies zrównoważony, pojętny, daje się łatwo układać. Pracuje jako pies pasterski i stróż obejścia. Imponująca postawa i piękny wygląd czynią z niego również efektownego psa do towarzystwa.

Głowa. Proporcjonalnej wielkości, sucha, noszona średnio wysoko zarówno w ruchu jak i gdy pies stoi. Mózgowioczaszka z profilu lekko wypukła, bruzda czołowa płytka. Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona, jednakże czaszka niezbyt ostro załamana. Pysk silny, łagodnie się zwężający, grzbiet nosa szeroki. Nos czarny średniej wielkości o szerokich nozdrzach. Wargi ściśle przylegające o krawędziach ciemno zabarwionych. Zęby mocne, wszystkie równomiernie wykształcone. Zgryz nożycowy, dopuszczalny kleszczowy. Oczy wyraziste, średniej wielkości, nieco skośne, tęczówki ciemne, brunatne. Krawędzie powiek ciemne. Uszy średnio długie, trójkątne, dość grube, gęsto owłosione, osadzone na wysokości tylnego kąta oka lub niewiele wyżej, przylegają gładko wewnętrzną krawędzią do głowy. Płat ucha ruchliwy.

Szyja. Bez podgardla, muskularna, średniej długości, osadzona na tułowiu głęboko. Linia szyi wzniesiona nad linią grzbietu. Obfita kryza.

Tułów. Długi i masywny. Kłąb silnie zaznaczony, szeroki. Grzbiet prosty, szeroki, o biodrach szerokich, dobrze związanych. Zad lekko spadzisty. Klatka piersiowa głęboka, żebra skośne, nieco płaskie. Brzuch lekko podciągnięty.

Kończyny przednie. Muskularne, o mocnej, nie za ciężkiej kości. Widziane z przodu proste. Łopatki lekko skośne, przylegające. Sródręcze nieznacznie wysunięte ku przodowi. Łapa duża, owalna, między palcami owłosiona, z mocnymi, twardymi, ciemno pigmentowanymi poduszkami. Pazury silne, tępe, ciemne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *