Kategorie
Ptaki

Pardwa górska

Pardwa górska

Pardwa górska, relikt epoki lodowcowej, jest ptakiem dalekiej Północy, tundry. W Europie występuje w regionach palearktycznych oraz wyspowo w Alpach i Pirenejach. Ponadto występuje w Azji. Pod względem wielkości plasuje się między kuropatwą a bażantem. Od innych głuszcowatych pard-wę górską różni upierzenie, które zmienia dwa razy w roku. Zimą ma upierzenie gęste, śnieżnobiałe. Stanowi ono wtedy świetny izolator cieplny, a ponadto pardwy stają się trudne do zauważenia na śnieżnych przestrzeniach. Jej łapy są dobrze przystosowane do trudnych warunków klimatycznych, bowiem na terenach tych temperatura spada do -40°C. Jej stopy i palce, mające stały kontakt z lodem, są pokryte piórami tak, że bardziej przypominają łapy ssaka niż ptaka. Pióra na palcach nie tylko pełnią funkcję ochronną, ale także ułatwiają poruszanie się po śniegu, gdyż zwiększają powierzchnię i działają jak rakiety śnieżne. Latem biała szata zmienia się w brązoworudą, pozwalającą pardwom ukryć się na wrzosowiskach, torfowiskach i w tundrze, a więc na terenach o czerwonawym zabarwieniu. Pardwa linieje trzy lub cztery razy w roku, odnawiając nawet pazury i rogową powłokę dzioba, co jest zjawiskiem powszechnym u głuszcowatych. Jej niski aktywny lot jest hałaśliwy. Bardzo rzadko dziś spotykana pardwa, w niektórych krajach Europy podlega całorocznej ochronie, jednak we Francji jest przedmiotem polowania.

Letnia szata samca pardwy górskiej jest brązowoszara, na piersi i grzbiecie ozdobiona falistymi czarnymi liniami (1). Samica ma płaszcz żyłkowany brązowożółto (2). Obie płci mają skrzydła białe o każdej porze roku. Upierzenie zimowe samca jest śnieżnobiałe, z wyjątkiem ogona i czarnej kreski między okiem i dziobem (3), nie występującej u samicy (4).

Bardzo podobna jest pardwa mszarna (L. lagopus) bytująca na północy Europy i Azji. Jej upierzenie letnie przypomina szatę pardwy górskiej tak, że nie można ich odróżnić. Szata zimowa jest również taka sama, ale pardwa mszarna nie ma czarnej kreski między okiem i dziobem (5). Na północy Wysp Brytyjskich bytuje pardwa szkocka (L. scoticus). Jej letnie upierzenie jest ciemne, brązowoczerwone, a skrzydła prawie czarne. Upierzenie pozostaje brązowe także zimą (6). Jest to słynna Grouse, o której marzy wielu myśliwych. W Polsce nie występują.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *