Kategorie
Psy

PINCZER ŚREDNI

Pinczery — nazwa ta przyjęta w Niemczech, pochodzi od angielskiego: to pinche — szczypać, chwytać. Do pinczerów zalicza się psy kontynentalne proporcjonalnie zbudowane, odznaczające się sylwetką kwadratową (wysokość równa długości), żywym temperamentem, szybkim biegiem, silnym instynktem sfory i dużą czujnością. Pinczery łatwo przywiązują się do człowieka i mają wrodzoną pasję do tępienia gryzoni i szkodników leśnych (kuny, koty, lisy itp.). Ich żywy temperament często idzie w parze z agresywnością wobec obcych ludzi i zwierząt. Podobnie jak szpice, odporne są na choroby i wytrzymałe na nie sprzyjające warunki; długo zachowują pełnię żywotności. Oddają nieocenione usługi w pilnowaniu dobytku, do czego były wykorzystywane od wieków. Chociaż nie są psami myśliwskimi, to jednak ze względu na drzemiący w nich instynkt łowiecki mogłyby służyć w roli pomocnika myśliwskiego, jako np. dzikarze. Niestety, pinczery mają również skłonność do wyładowywania swego temperamentu w samowolnych eskapadach kłusowniczych, przez co są one mało popularne w kołach myśliwskich.

Każdy kto pragnie mieć wiernego stróża i żywego towarzysza, śmiało może nabyć psa z tej rodziny, ale pod warunkiem, że będzie mógł poświęcić mu trochę czasu na wychowanie. Puszczony samopas, staje się przykry dla otoczenia przez swą napastliwość i hałaśliwość.

PINCZER ŚREDNI

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 184a (22. II. 1964 r.)

Jest on najstarszym przedstawicielem tej rodziny. Cechy anatomiczne i psychiczne ma charakterystyczne dla brodacza.

Wrażenie ogólne. Gładkowłosy pinczer jest bardzo eleganckim, nadzwyczaj zgrabnym i ruchliwym psem średniej wielkości, o kwadratowej sylwetce. Wyraźnie żylasty i muskularny. Zwykle zrównoważony, wobec obcych bardzo nieufny i cięty stróż domowy. Dzięki swej krótkiej szacie jest wygodnym w pielęgnowaniu towarzyszem domowym.

Głowa. Wydłużona, szczupła, z nieznaczną krawędzią czołową. Długość jej stanowi 50% długości grzbietu. Z profilu linia czoła równoległa z prostą linią grzbietu nosa. Część czołowo-ciemieniowa płaska. Uzębienie nożycowe, silne i zwarte. Uszy wysoko osadzone i równo przycięte. Oczy ciemne, średniej wielkości, owalne (niepożądane małe i skośne).

Szyja. Długa, lekko wygięta, sucha, z przylegającą skórą,, o wyniosłym, silnym karku.

Tułów. Klatka piersiowa głęboka i umiarkowanie szeroka, o płaskich żebrach. Przedpiersie wyraźnie rozwinięte.. Brzuch umiarkowanie podcięty.

Kończyny przednie. Łopatka ukośna. Podramię i śródręcze w jednym pionie. Stroma łopatka i wąska postawa przednich nóg są dużymi wadami.

Kończyny tylne. Dobre ukątowanie tyłu, zapewniające posuwisty chód. Łapy wymagane krótkie, tzw. kocie, o wysklepionych palcach kabłąkowato-zwartych.

Ogon. Wysoko osadzony, przycięty za trzecim kręgiem, noszony ku górze.

Szata. Pokrywa krótka, gęsta, gładka, przylegająca i lśniąca bez łysin.

Maść. Czarna z rdzawym, możliwie jaskrawym podpalaniem;, jednolicie czarna bez oznak, jednolicie płowa, od sarniej do czerwonawej (jeleniej); brązowa, czekoladowa; niebieskoszara z czarnymi lub żółtymi znakami, srebrzystoszara (pieprz z solą).

Wzrost. Wysokość w kłębie od 40—48 cm.

Chody. Posuwiste. Drobne kroki i sztywne stawianie nóg (szczudłowatość) są wadą.

Wady. Zbyt wyraziste policzki, brak krawędzi czołowej, kufa za krótka lub spiczasta, za gruba lub za szeroka głowa. Oczy małe, skośne. Tułów wąski lub krępy.

Reszta cech odpowiada wzorcowi sznaucera. To odsyłanie do wzorca brodacza ma swe historyczne uzasadnienie, bowiem te obecnie usamodzielnione rasy były uważane za odmiany tej samej rasy, różniące się tylko szatą. Obecnie w Niemczech jeden klub opiekuje się nadal brodaczami i pinczerami, choć obie te rasy tak są zindywidualizowane, że bez sięgania do historii nie łatwo można by do-patrzeć się pokrewieństwa. Oczywiście’ obecnie łączenie tych ras. w hodowli jest niedopuszczalne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *