Kategorie
Zwierzęta

Piżmak – Ondatra zibethicus

Piżmak – Ondatra zibethicus

Piżmak pochodzi z Ameryki Północnej. W 1905 r. sprowadzono go do Czech i wypuszczono niedaleko Pragi. Doskonale przystosował się do nowych warunków i do tego stopnia rozmnożył, że występuje dziś w całej Europie Wschodniej i dużej części Europy Zachodniej. W niektórych krajach poluje się na piżmaki dla wspaniałego futra, w innych jest gatunkiem chronionym. Piżmak jest ziemnowodnym gryzoniem. Bytuje w niezbyt głębokiej wodzie stawów i mokradeł, gdzie buduje pomost przykryty dachem z wodnych roślin mogącym mieć 1 m wysokości. Do wnętrza dostaje się przez wejścia umieszczone pod wodą (2). Oprócz tego piżmaki kopią długie, wielometrowe nory w stromych brzegach rzek, również z wejściami pod wodą (3). Piżmaki rozmnażają się od maja do października. W tym okresie samica rodzi 3—4 razy. W każdym miocie jest 5—9 sztuk. Ciąża trwa 28—30 dni. Przez 11 dni młode są ślepe, matka karmi je mlekiem przez 3 tygodnie. Małe samiczki z pierwszych miotów mogą w tym samym roku mieć młode, gdyż mogą być zapłodnione już w wieku 3—6 miesięcy. Muszą jednak być silne i ważyć przynajmniej 650 g.

Piżmak (1) jest dużym zwierzęciem wodnym długości 25—40 cm (bez ogona). Jego suknia jest błyszcząca, brązowoczerwona na grzbiecie, beżowa na brzuchu. Ma twardy, służący mu za ster ogon o długości 19—27 cm. Dorosły osobnik waży od 0,7 do 1,7 kg.

Na błotnistym terenie zostawia charakterystyczny trop: odciski przednich łap z czterema palcami i tylnych, dłuższych — z pięcioma (4).

W Polsce dozwolone jest tylko polowanie z broni palnej. W innych krajach myśliwi chwytają piżmaki w pułapkę. Zatrzymują jedynie osobniki dorosłe, a młode, o niewykształconej okrywie włosowej, wypuszczają na wolność.

Gatunek łowny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *